Emirdağ’da sabah

[Anonim]

“Güneşin devri dönmüştü; akşam adım adım yaklaşıyor, gölgeler uzuyordu. İnsanlar kadar, hattâ şeyler kadar gölge vardı. Vatanın yüzü gölgeleniyordu.

“Bir zat girdi Emirdağ’a! Yol kavşağında durdu. Hep yol kavşağında değil miyiz zaten? Kârla zararın, iyi ile kötünün ve doğru ile yanlışın…

Fakat, o bildiğiniz yollardan birinin kavşağında durup, kendine benzemeyen birine ezanı sordu.

“O, başını salladı: ‘He’ diye.

“Bir kişi ezanı okumuş, binlerce kişi dinlemişti. Tâ uzaklardan akis yaptı:
“Allahü Ekber!”

“Herkes dinliyor, çırpınıyor, herkes bir rüya görüyordu. Kâbus mu kâbus!
“Sonra da kıbleyi sordu

. Beriki kolunu uzatarak gösterdi.

Şaşkındı, konuşmaya mecali yoktu. Gelen zat kendine hiç mi hiç benzemiyordu. Ya biz ondan değildik, ya o bizden… Lâkin Türkçe konuşuyor ve dedeme benziyordu.

“Omuzundaki seccadeyi serdi yere, sermesiyle namaza başlaması bir oldu.

Dikili kaldı yanında iki jandarma neferi, pürsilâh bekliyorlardı. Neyi bekliyorlardı?

Sayfa sayfa, cilt cilt tarih olan şu zatı mı? Onu mu bizden, bizi mi ondan koruyorlardı? Yoksa namazı süngülerin arasına mı almışlardı? Yahut o, Emirdağ’ı yerle bir mi edecekti? Acaba jandarma neferleri neyi bekliyordu?

Bilinmedi gitti bu sır.

“Birdenbire hayalim Süleymaniye’ye kaydı. Sinan, gökyüzünü ellere yaklaştırmak için kubbe yapmıştı. Bu zat için yeryüzü bir cami ve bu iki jandarma neferi iki mermer sütundu. Gökyüzü süngülerin ucunda duruyordu.

“O, Emirdağ’a gelmişti. Binlerce insan vardı, amma yine de yalnızdı. Garipliğini namaz kılışında bile okumak mümkündü. Belki aç karnına taş basar gibi ellerini bağrına bağlamış, yahut gömmüş, iki kat idi. Dost bulamayınca Allah’a iltica etmiş, sanki Ona misafir, sanki Onun evindeydi.

“Hürmeti bu derece dıştan okunur, bu derece hali bilinirdi.
“Öyle rahat namaz kılıyordu ki, jandarmalardan birinin gölgesi üstüne düşmüştü. Anlaşılan, kendini çoook emniyette hissediyordu.

“Velhasıl her şeyi ile garip bir zattı. Adı da kendi gibiydi. O sanki İbn-i Kemal, yahut Zenbilli, yahut Ebû’s-Suud’du.

“Bunlara ‘Kimdir?’ deme Allah aşkına! Ne çabuk unuttun? Bunlar senin de, benim de dedemdi.

“Evet, evet! Diliyle, şekliyle yazısıyla dedemiz olan bu zat, mezardan kalkmış, şimdi Emirdağ yol kavşağında namaz kılıyordu. Yanında iki jandarma vardı, ama onlar da onun torunuydu.

‘Evlâdım’ derdi. ‘Kardeşim’ derdi. Kendisine kelepçe vuranları bile severdi. İlme ve fenne o derece düşkündü ki, kelepçede sanat var diye onu da beğenirdi. Hele hapishaneler, vatanın bir parçasıydı. Diyar diyar sürgün gezerdi. Vatanını gezdirenlere dua eder, hidayet dilerdi. Kısacası yazılmayan hayatı bir eserdi.

“Bir Kur’ân, bir de kitab-ı kâinatı okurdu. Başka kitap vermezlerdi. Bunları da elinden alamazlardı.

“O gün Emirdağ’da kıyamet kopmuştu. Çünkü akşam üzeri güneş doğmuştu. İki güneşi bir arada gördü Emirdağlılar. Fakat kör olanlar gece nasıl yürürse, gündüz de öyle yürürdü. Emirdağ’da emir vardı. Güneş balçıkla sıvanacak ve minareye kılıf uydurulacaktı.

“Emirdağ’da gönüller aydınlandı. İnsanlar, hattâ her şey sıcak sıcak, cana yakın oldu. Her şey erimiş, kardeş kardeş birbirine sarılmıştı: Emirdağ’a güneş doğmuştu…

“Emirdağ’dan yüzlerce kilometre uzaktayım. Fakat bir sıcaklık var içimde. Dün bir Emirdağlı gördüm, yanıyordu… ‘Battı mı dedim, O güneş?’ Kalbini gösterdi, gözlerim kamaştı, bakamadım. Herkes ayna olmuş, her aynada o güneş parlıyordu.

“Işığa düşman olan aydınlar, o aynaları kırdılar. Yine de her bir ayna parçasında bir güneş göründü.”

Hekimoğlu İsmail

[Anonim]

said nursi haz emirdağında at arabası fayton la yıldız tepe den helan köyüne doğru gezmeye çıkmıştı o zamanlar yıldız tepe hep üzüm bağlarıyle meşhurdu üsdat faytondan arkaya baktı 5.6. yaşlarında 4.5 küçük çocuk faytonun arkasından elinde üzüm dolu kaplarla koşup fayton arabasına yetişmeye çalışıyorlardı ve bağırıyorlardı bediiüzzaman dedeee bediiüzzaman dedeeee üstad arabayı durdurdu …küçük çocuklar yetişdi ve bediizzaman dede üzümleri al dedem gönderdi ebem verdi annem koştur dedi diye üzüm kaplarını bediiüzzaman dedelerine uzatdılar bediiüzzaman dedeleri baktı 4.5 çeşit üzüm hepside sevinçle dede al dede al diyor hepsinin başını okşadı üzümlerin biri bana yeter şu kara gızın üzümünü alayım çocuklar sağolun dedi kara gızın başını okşadı üzümünü aldı kara gıza da küçük bir madeni para verdi kara gız seviçle bağ evlerine koştu anne bediiüzzaman dede bizim üzümümüzü aldı ama parasını verdi. anne gızım bediiüzzaman dedenin parası bu ha dedi onu 2.3 çıkıya sardı uğur paramız olsun dedi evin bi köşesine sakladı

[Yazar]

Yazılar