- Bu konu 215 yanıt içerir, 7 izleyen vardır ve en son
tarafından güncellenmiştir.
-
Yazılar
-
Hz. Ebu Hüreyre radıyallahu anh anlatıyor: “Resülullah aleyhisalâtu vesselam buyurdular ki: “Sizden biri kardeşiyle dövüşünce yüze vurmaktan sakınsın.”
Buhari, Itk 20; Müslim, Birr, 112, (2612).
Müslim’in rivayetinde şu ziyade var: “…zira Allah Adem’i kendi sûretinde yaratmıştır.”
Hz. Enes radıyallahu anh anlatıyor: “Resülullah aleyhissalatu vesselâm şu duayı çok yapardı:
“Ey kalbleri çeviren Allahım! Kalbimi dinin üzerine sâbit kıl!” Ben (bir gün kendisine):
“Ey Allah’ın resûlü! Biz sana ve senin getirdiklerine inandık. Sen bizim hakkımızda korkuyor musun?” dedim. Bana şöyle cevap verdi: “Evet! Kalpler, Rahmân’ın iki parmağı arasındadır. Onları istediği gibi çevirir.”
Hz. Ebu Hüreyre radıyallahu anh anlatıyor: “Resulullah aleyhissalâtu vesselâm’ı şu âyetleri okurken işittim. (Meâlen): Hiç şüphesiz Allah size emânetleri ehline teslim etmenizi ve insanlar arasında hükmettiğiniz zaman adaletle hükmetmenizi emreder. Allah size ne güzel öğüt veriyor. Şüphesiz Allah işitir ve görür” (Nisa 58). Bu sırada Resülullah aleyhissalâtu vesselam’ın baş parmağını kulağına, onu takib eden (şahâdet) parmağını da gözünün üzerine koyduğunu gördüm.”
Ebu Dâvud, Sünnet 19, (4728).
ARİYET BÖLÜMÜ
Safvan İbnu Ümeyye radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm Huneyn savaşı sırasında benden bir miktar zırhı ariyet olarak istedi. Ben de: “Zorla (gasbederek) mi almak istiyorsun?” dedim. “Hayır!” dedi, “garantili olarak taleb ediyorum!”
Ebu Davud, Büyü’ 90, (3562).
Hz. Enes radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm bir tabak istiare etmişti, kap ziyana uğradı. Sahiplerine tazmin etti.”
Tirmizi, Ahkam 23, (1360).
Semüre radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki: “Aldığı şeyi sahibine ödemek “el’e vecibedir.” Katade der ki: “Hasan (bunu rivayet ettiğini) unuttu ve dedi ki: “O, (yani ariyet) emanetindir. (Zayi olması halinde) sana tazmin gerekmez.”
Ebu Davud, Büyü’ 90, (3561); Tirmizi, Büyü 39, (1266)
Ebu Ümame radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki: “Ariyet (sahibine) verilecektir. Kefil borçludur, borç ödenmelidir.”
Tirmizi, Büyü 39, Vesaya 5, (2121), (1265); Ebu Davud, Büyü’ 90, (3569).
Ebu Ümame radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki: “Ariyet (sahibine) verilecektir. Kefil borçludur, borç ödenmelidir.”
Tirmizi, Büyü 39, Vesaya 5, (2121), (1265); Ebu Davud, Büyü’ 90, (3569).
Hz. Ebu Hüreyre radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki: “Başkasına sütünden istifade etmesi için verilecek bir hayvan olarak, sütlü deve ve bol sütlü koyun ne muvafıktır. Sabah bir kap, akşam bir kap süt verir.”
Buharig, Hibe 35, Eşribe 14; Müslim, Zekat 73, (1019).
ARKADAŞA YARDIM
Ebü Saîd (radıyallâhu anh) anlatıyor: “Resülullah (aleyhissalatu vesselam) buyurdular ki: “Kimin yanında fazla hayvan varsa, onu hayvanı olmayana versin. Kimin de fazla azığı varsa onu azığı olmayana versin.”
Resülullah, bazı mal çeşitlerini bu suretle saymaya devam etti. Öyle ki, bizden hiç kimsenin (yol sırasında) herhangi bir fazlalıkta hakkı olmadığı düşünvesine vardık.”
Müslim, Lukata 18, (1728); Ebü Dâvud, Zekât 32, (1663).
Hz.Câbir (radıyallâhu anh) anlatıyor: “Resülullah (aleyhissalâtu vesselam) gazveye çıkmak arzu etti ve: “Ey Muhâcir ve Ensâr topIuluğu! Kardeşlerinizden öyleleri var ki ne malları var ne de aşîretleri. Herbiriniz, iki veya üç kişiyi yanına alsın” dedi.”
(Hz. Câbir devamla der ki): “Bu tamim üzerine ben iki veya üç kişiyi yanıma aldım. (Yol boyu) devemde, diğerlerinin sırası gibi benim de bir (binme) sıram vardı.”
Yine Hz. Câbir (radıyallâhu anh) anlatıyor: “Resülullah (aleyhissalâtu vesselâm) yürüme sırasında geride kalır, (kafileye kavuşturmak için) zayıf hayvanı sürer, üzerindekini terkisine alır ve onlara dua ederdi.”
Ebü Dâvud, Cihâd 103, (2639).
ASHABIN FAZİLETLERİNİN MÜCMEL ZİKRİ
İmran İbnu Huseyn radıyallahu anhüma anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki:
“İnsanların en hayırlıları benim asrımda yaşayanlardır. Sonra bunları takip edenlerdir, sonra da bunları takip edenlerdir. İmran radıyallahu anh der ki: “Kendi asrını zikrettikten sonra iki asır mı, üç asır mı zikretti bilemiyorum.” bu sonuncuları takiben öyle insanlar gelir ki kendilerinden şahidlik istenmediği halde şahidlikte bulunurlar, onlar ihanet içindedirler, itimad olunmazlar. Nezirlerde (adak) bulunurlar, yerine getirmezler. Aralarında şişmanlık zuhûr eder.” Bir rivayette şu ziyade var: “Yemin taleb edilmeden yemin ederler.”
Buhari, Şehadat 9, Fezailu’l-Ashab 1, Rikak 7, Eyman 27; Müslim, Fezailu’s-Sahabe, 214, (2535); Tirmizi, Fiten 45, (2222), Şehadat 4, (2303); Ebu Davud, Sünnet 10, (4657); Nesai, Eyman 29, (7, 17, 18).
Hz. Cabir radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm buyurdular ki:
“Beni gören veya beni göreni gören bir müslümana ateş değmeyecektir.”
Tirmizi, Menakıb (3857).
Hz. Ebu Musa radıyallahu anh anlatıyor: “Resûlullah aleyhissalâtu vesselâm ile, beraber akşam namazı kılmıştık. Aramızda: “Burada oturup yatsıyı da onunla birlikte kılsak” dedik ve oturduk. Derken yanımıza geldi ve:
“Hala burada mısınız?” buyurdular.
“Evet!” dedik.
“İyi yapmışsınız!” buyurdu ve başını semaya kaldırdı. Başını sıkça semaya kaldırdı ve şöyle buyurdu:
“Yıldızlar semanın emniyetidir. Yıldızlar gitti mi, vaadedilen şey semaya gelir. Ben de Ashabım için bir emniyetim. Ben gittim mi, onlara vaadedilen şey gelecektir. Ashabım da ümmetim için bir emniyettir. Ashabım gitti mi ümmetime vaadedilen şey gelir.”
Müslim, Fedâilu’s-Sahâbe 207, (2531).
- Bu konuyu yanıtlamak için giriş yapmış olmalısınız.