Hayatın Sesi

[Anonim]

Gençliğe adım atmak üzere olan bir çocuk, baba­sıyla birlikte dağlara çıkmıştı…

Yürürken ayağı kaydı, az daha uçurumdan yu­varlanıyordu. Can havliyle bağırdı:

“Eyvaaah!..”

Karşı dağlardan aynı karşılık geldi: “Eyvaaah!”

Önce duyduğu sesin babasından geldiğini, kendi­siyle dalga geçtiğini sandı. Hayretle babasına baktı.

Telâşlı yüzünü fark edince sesin başka yerden geldi­ğini anladı. Ama nereden?

Bunu kestirmek için tekrar bağırdı:

“Heeey!…”

Anında karşılık geldi:

“Heeey!.”

Çocuk ilk defa böyle bir durumla karşılaşıyordu.

Hem heyecanlanmış, hem de bu oyunu sevmişti:

“Sen de kimsin?” diye sordu.

Karşı taraftan gelen aynı soruydu: “Sen de kimsin?”

“Korkağın birisiiin!…” diye bağırdı bu sefer, ço­cuk.

“Korkağın birisiiin” cevabını almakta gecikmedi.

“Aptalsıım!..”

“Aptalsıım!”

“Delisiiin!..”

“Derisüm!”

Merakla babasına dönüp sordu:

“Bu nedir baba?”

“Hayatın sesidir oğlum” dedi babası, “dinle ve öğren.”

Avuçlarını boru gibi yapan baba karşı dağlara doğru bağırdı:

“Seni seviyoruuum!..” Karşılık gecikmeden geldi:

“Seni seviyoruuum!” Çocuğun babası tekrar bağırdı: “Sen harikasııın!./’ Ses aynen geri döndü:

“Sen harikasııın!” “Çokgüzelsiiin!…” “Çok güzelsiiin!”

Baba oğluna döndü:

“Oğlum” dedi, “herkes buna ‘yankı’ diyor, ama aslında bu hayatın ve umudun sesidir. Hayattan ne umar, ona nasıl seslenirsen, sana o sesi yansıtır.”

Çocuk, hayata hangi sesi verirse o sesi duyacağını o gün öğrendi…

[Yazar]

Yazılar