İnsan….

[Anonim]

Zihnindeki soruya bir cevab arıyordu. Dağa, tasa, ağaca, kuşa yalvarıyordu:
“Yalvarıyorum size, bir cevab verin bana, Saadet pınarından içeyim kana kana,
Söyle kara toprağın bağrında minik tohum, Nasıl emer toprağı, köklerin yudum yudum?
Söyle! Minik tohuma gizlenmiş koca ağaç! Nasıl geçti başına bu bembeyaz zarif taç?
Sen söyle bal arısı, neden petek altıgen? Asırlar geçse bile değişmiyor bu düzen?
Dolaşıp hiç yılmadan dağ bayır çiçek çiçek, Söyle! Bu nefis balta nasıl doluyor petek?
Sen söyle hür semada süzülüp giden şahin, Bu zarif uçuşları kimden, nasıl öğrendin?
Söyleyin mavi gökte küme küme bulutlar! Toprak nasıl sizleri damla damla yudumlar?
Ey bazan çarşaf gibi bazan köpüren deniz! Dağ gibi gemilerle nasıl yarar geçeriz?
Ey siz sütunlar gibi göğe yükselen dağlar! Sizleri yıkılmadan böyle dimdik ne bağlar?
Ey dünya! Nasıl şaşmaz uzaydaki seferin? Nasıl da kalınlaşıp incelmez atmosferin?
Nasıl sarar gündüzü, o kapkaranlık gece? Nasıl gelir dört mevsim söyle vakti gelince?”
Birden bütün kainat adeta geldi dile: Çözülsün zihnindeki bu karmaşık mesele,
Unutma canlı cansız ne varsa zerre zerre, Her an devran etmekte şaşmaz ölçü üzere,
Fakat sen, bu nizama asi zavallı insan Kurtul karanlıklardan, kendine gel ve davran,
Söyle, nedir bu isyan, başı bos şaşkın hayat Bak bahsedilmiş sana terazi, metre, saat,
Nasıl ölçü üzere yarattıysa Hak seni, Ayrılma hiç ölçüden unutma vazifeni,
Son ver artık içini kemiren bu savaşa, Bitsin artık dünyayı altüst eden kargaşa,
Ey Hakkın en mükemmel inşa ettiği beser Sana tek Hak nizama bas eğip uymak düşer.

[Anonim]

harika bir paylaşım ellerine sağlık…Allah razı olsun.

[Yazar]

Yazılar