İZ…

[Anonim]

Küçük bir sümüklüböcek annesiyle birlikte iri bir çınarın gövdesinde usul usul yürümekteydi. Bir ara, nedense, arkasına baktı ve geride bıraktıkları izi hayretle seyretti.

Sonra, merak dolu bir ses tonuyla:

“Anneciğim,” dedi. “Bu ardımızda bıraktığımız yaldızlı iz neyin nesi Allahaşkına?”

Annesi bilgiç bir edayla başını geriye çekip:

“Evladım” dedi. “Bu iz, geçen ömrümüzdür bizim.”

Bu kısa konuşmadan sonra, tekrar yola koyuldular.

Küçük sümüklüböcek, yol boyu sık sık ardına bakıp bıraktıkları izleri seyrediyor, sonra kendi kendine şöyle söyleniyordu:

“Ne kadar da parlak bir mazimiz var.”

CİHAT ZAFER

[Yazar]

Yazılar