karnıma bir bıçak saplandı!

[Anonim]

KARNIMA BİR BIÇAK SAPLANDI!

Sıcacık bir odada idim. Tüm ihtiyaçlarım eksiksiz karşılanıyordu. Hiçbir sıkıntım yoktu. Birden gürültüler başladı. Sanki bir tünelden geçiriliyordum. Bazen rahat, bazen itilip kakılarak yol alıyordum. Nihayet ışık göründü. Gözümü açtım. Yabancı bir yerde idim. Kimseyi tanımıyordum. Büyük bir yalnızlık ve çaresizlik içinde idim.
Etrafımda dolaşıp duran biri, birden karnıma bir bıçak sapladı. Tanımadığım bu kimsenin bunu niçin yaptığını bilmiyordum. Acıların etkisinden kıvranıp duruyordum.
Üzerimde giysi yoktu; üşüyordum. Yanıma başka biri geldi. Onu da daha önce hiç görmemiştim; tanımıyordum. Bana çok yumuşak davranıyordu. Yumuşak bir giysi giydirdi. Merak ediyordum. Neredeyim? Etrafımdakiler kim? Beni bıçaklayan, giyindiren kim?

Orada, beni tanıyan biri vardı. Beni sevdiğini, koruyacağını hissediyordum. Fakat. O da, bana sahip çıkmıyordu. Beni bıçakla yaralayan kişiye neden engel olmamıştı? Merak ediyordum.

Birden çevremde bir kalabalık oluştu. Beni merakla süzmeye başladılar. İçlerinden birisini tanıyordum. Fakat yüzünü göremiyordum.

Yolculuk boyunca hiçbir şey yememiştim. Çok acıkmıştım. Yiyecek istiyordum. Kimse bir şey vermiyordu. Nihayet bana süt içirdiler. Biraz kendime geldim. Beni sevdiğini bildiğim kişi yanı başımda idi. Tatlı tatlı gülümseyerek bakıyordu bana. Ben de, ona bakıyordum. Beni öpüyor, kokluyor, bağrına basıyordu. Onun gülümsemeleri, bakışları, okşaması, öpmesi bana güven veriyordu. Korkularım gitmiş yerine güven gelmişti.

Aklım erince anladım ki, sıcak odam, annemin rahmi imiş. Beni karşılayanları birer birer tanıdım. Beni bıçaklayan “göbeğimi” kesen ebem, giyindiren de ablammış. Yakınlığını hissettiğim, beni okşayan, seven, öpen, koklayan, bağrına basıp, süt içiren de annem. Sevgili annem.

Geldiğim yeni çevreyi tanıdım, sevdim. Meraklandığım birçok sorunun cevabını arayıp buldum. Benden önce dünyaya gelen insanlar, varlıkların mahiyeti ve ilişkilerini keşfederek ifade etmişler, tanımlamışlar. Geldiğim yer, anne rahmi imiş. Annem ve babamın bir araya gelmesinden (sperm ve yumurta hücrelerinin birleşmesinden) başlayan yolculuğumda, anne rahminde ki belirli safhalardan sonra dünya durağına varmışım.

Benden önce, dünyaya gelen insanlar, varlıkların mahiyeti ve ilişkilerini keşfedip ifade etme, tanımlama anlamına gelen bilim ile buraya kadar olan yolculuğumu, yolculuğumun şartlarını ve yol arkadaşlarımı açıklamışlar. Bu konudaki sorularımı cevaplamışlar.

Fakat sorular gelmeye devam ediyor.

Doğduğumda çaresiz, zayıf, korunmaya muhtaç, kendi başıma yaşamımı sürdüremeyecek bir halde iken, annem ve babamı bana bakıcı, kılan, annemin göğsünden ihtiyacım olan sütü, ağzıma akıtan kim?

Ben kimim? Bu dünyaya kendi isteğim ile gelmedim! Ama bu dünyadayım! Beni kim, niçin, bu dünyaya gönderdi?

Başrolünde oynadığım “Hayat Dizisi”nin dünyadan sonraki bölümlerinde beni hangi sürprizler bekliyor? Kâinat gibi, bir film setini rolüm için hazırlayan, rolümü O‘nun direktiflerine göre oynamadığımda bana nasıl bir muamele yapacak?

Bu dünyadan, kendi isteğim ile gitmiyorum. Kim, niçin, beni bu dünyadan geri çağırıyor?
Gittiğim yerde nelerle karşılaşacağım?

Aklım bu soruların cevabını bulmada aciz kaldı. Yardımıma O yetişti. Dünyaya gönderip yalnız bırakmayan, tüm ihtiyaçlarımı karşılayan, rahmet etti; kendini tanıttı. Kim olduğumu, dünyaya niçin gönderildiğimi, bu dünyadan nereye götürüleceğimi ve benim için hazırlanan “yeni yaşamı” elçisiyle bildirdi.
O’na inandım, güvendim.
Aklımın yetersiz kılavuzluğundan kurtulup rahatladım, huzura erdim.
Emirşah Kahraman..

[Anonim]

Her ne kadar dünyaya annemizden doğarak gelsek de, aslında o tohumu kainata koyan rabbimize her an şükür etmekle mükellefiz. Ama maalesef bunu unutup maddiyata dalarak gerçek yaratanımızı zikredemiyoruz. Rabbim cümlemizin gonül gozünü açsın. O na gerçekten şükür edenlerden eylesin.

[Yazar]

Yazılar