- Bu konu 5 yanıt içerir, 7 izleyen vardır ve en son
tarafından güncellenmiştir.
7 yazı görüntüleniyor - 1 ile 7 arası (toplam 7)
-
Yazılar
-
Can Dündar’ danHARiKA BiR YAZI…iBRET ALIN…
ARADA BİR ÇOK BUNALDIĞINIZDA OKUYUN..*
Bir zamanlar bir psikoloji kitabında okuduğum bir bölümvardı…Hayatın ve getirilerinin kıymetini anlamak içintavsiye edilen bir metod vardı içinde..Deniyordu ki; “arada bir, çok bunaldığınızda,hayatın sizin içinçekilmez hale geldiğini düşündüğünüzdekendinize 10 dakika ayırınve kendi cenaze töreninizidüşünün”…Cümleyi ilk okuduğumda çarpılmıştım…Ben girişin akabinde pozitif bir gelişme ve tavsiyebekliyordum…Ama ” kendi ölümümüzü ve cenazemizi ” düşünmemiz tavsiye ediliyordu…Tüylerim diken diken oldu ve yazarın saçmaladığınıdüşündüm o an…Ama önyargı düşmanı biri olarak okumaya devam ettim…Diyordu ki; ” bunları düşündüğünüzde dünyadaki yerinizi,dünyayı terkettiğinizde oluşacak boşluğu, sevdikleriniz vesizi sevenler için öneminizi anlayacaksınız…Özellikle insanların sizin için neler söyleyeceklerini,onlar için ne ifade ettiğinizi hissetmeye çalışın…O andan geriye dönme şansınız olmadığını, hayatdenen kredinizin bittiğini ve onlarayanıt verme şansınız olmadığını düşünün…Tekrar sarılma, bir kez daha öpme ihtimalinizinbittiğini hissedin…Dünyadaki küslüklerin, ayrılıkların, kavgaların yanındabu acının ve geri dönülmezliğin korkunç çaresizliğini yaşayın…Bırakın canınız yansın,bırakın alevler içinde kavrulsun tüm ruhunuz…Orada, o musalla taşında düşünün kendinizi…Seyredin şu an çevrenizde olanların yüz ifadelerini…Akıllarından ve yüreklerinden geçen cümleleri hayal edin…Kitaba devam etmeden bıraktım kenara ve gözlerimi kapatıp aynen düşünmeye başladım…
Eşimi, oğlumu, annemi, babamı, kardeşlerimi ve diğer tüm çevremi oturttum tek tek kendi cenaze törenimdekiyerlerine…Birer birer yerleştirdim tabutumun çevresine hepsini…Hayatımda çok nadir bu kadar canım yanmıştı…
Görüyordum işte “babaaaa…” diye ağlayan biricik oğlumu…
Eşim kucağında “ağlayan emanetimle” ayakta durmayaçalışıyordu per perişan…Koca çınar babacığım, belli belirsiz dualar okuyordu,o gözümden hala gitmeyen vakur duruşuyla…Annem, ciğerinden bir parça canlı canlı koparılmış gibi hem içine hem dışına akıtıyordu gözyaşlarını…Kardeşlerim, akrabalarım“çok erken gitti,doyamadı oğluna..”diyordu acıyan ses tonlarıyla…Ve dostlarım… Onlar daşaşkındı…Bazısı “daha dün birlikteydik, nasılolur..” diyordu…Bunları seyredip onlara “hayır ölmedim, burdayım..”demekistedim hayal olduğunu unutup…Sonra anladım yazarın ne demek istediğini daha devamını okumadan kitabın…Farkındalık önemli bir kavramdır psikolojide…Belki de hiç aklımıza gelmeyen ve gelmeyecek birfarkındalığı göstermek istemişti yazar…Kitabı okumaya ne gücüm kalmıştı, ne de isteğim…Almam gereken dersi ve mesajı almıştım…Şimdi ne kitabın adını ne de yazarıhatırlamıyorum…Şu an bunları yazarken bile çok kötü oldum…Bu olayda tek farkındalık da yok üstelik…Biraz kendime geldikten sonra devam ettimhayatımın en zor hayaline…Sırada çevremdekilerin ölümümün akabindeneler söyleyecekleri vardı..Usulen ve nezaketen söylenenlerin dışında…Onlarda bıraktığım izleri,yaşananları veyaşanamayanları elden geçirerekben konuşturacaktımhayalimde…İçlerini okuyacaktım, senaryo bana ait olarak…Yaşarken neler yazmıştım, ölümümle neler okuyacaktım…Gerçek duygularıydı ulaşmaya çalıştığım, ölüm acısının etkisiyle girilen duygusal mod değildi, deşifre etmem gereken metin…Canım oğlumun söyleyecek çok şeyi yoktu…Özleyecekti, yokluğumu hissedecekti..Ağlayacaktı aklına geldikçe…Belki ölümün ne anlama geldiğini hissedecek yaşa gelinceye kadar sıradan bir üzüntünün ötesine geçmeyecekti duyguları…
Ama hayal bu ya, 18-20 yaşına getirdim 2 saniyede oğlumu…“hayal – meyal hatırlıyorum be baba seni…Keşke şimdi yaşıyor olsaydın da erkek erkeğesohbet etseydik seninle…Bak mezuniyet törenimde de babasızdım…Askere giderken kimin elini öpeceğim senin yerine…Diyecek canı yanarak bir köşede…Sevgili eşim… Benim muhteşem hatunum…Nasıl dayanır bensizliğe?…O ki, benim için her şeyini feda edip koşmuştu bana…Hayatının tek adamı şimdi toprak olacaktı…Bir daha ” Seni seviyorum ” diyemeyecekti…Bir daha hevesle açamayacaktı çalan kapıyı…Ve her gelen gece bensizliğini haykıracaktı yüzüne…Her sabah da bensiz başlayacaktı koca gün…Tek cümlesi takıldı o an içime; “Oyunbozanlık yaptın be böceğim,hani beraber ölecektik ?…”Babam-annem,o bugüne kadar evlat olarakmutlu edecek hiçbir şey yapamamanın acısıylakahrolduğum güzel insanlar…Helaldi şüphesiz hakları…Bilerek hiç kırmamıştım onları…Üzerine titredikleri evlatları onlardan önce göçmüştüişte önlerinde ve dualarına muhtaçtım….Kaç anne ve babanın çekebileceği bir acıydı kievladının cenazesinde bulunmak…Herhalde insanın uzun yaşadığınaüzüldüğü nadiranlardan olsa gerek…Diğerlerine geçmiyorum…Bu yazıyı şu an yazıpsizlerle paylaştığıma göre“diğerlerine” artık sizler de dahilsiniz…Düşünün, birgün bir mail ulaşıyor mail-boxınıza “ölmüş“diye…Sizler kimbilir neler düşünür ve yazardınız… Eşim şu an yanımda ağlıyor, sanki gerçekmiş gibi…Oysa ki yazarın amacı “Yaşamanın ve hala nefes alıyor almanın kıymetini” göstermekti…Benim de öyle…Lafı çok uzattım farkındayım…Ama dediğimiz çözümü zorsüreç 2 satırla özetlenemeyecek kadar girintili çıkıntılı…Ben o gün kurduğum o hayalle,canımın tüm yanmasınarağmenYENİDEN DOĞDUM…Bilgisayar diliyle “format attım hayatıma”…Sahip olduklarımın farkına vardım ve hala nefesalıyor olduğum için şükrettim…Gözlerimi açtığım anda o kötü ve acı sahne bitmiş,oyun perde demişti…Peki ya hayal değil de, gerçek olsaydı ve perde birdaha açılmamak üzere kapansaydı…İşte bu final bu yazıyı buraya kadar okumanıza değmişolmalı…Belki gerildiniz, kötü oldunuz ama devamını getirirseniz buna değer bence…Ben bu akşam melankoliğim vebiraz abartmış olabilirim…Hani sanatçı ve şairiz ya ondandır belki…Bence bu yazıyı sadece okuyarak bırakmayın…LÜTFEN ARADA BİR,BURADAN ALDIKLARINIZI TARTIN,DÜŞÜNÜN VE HAYATINIZI GÖZDEN GEÇİRİN…Ölümün kime ve ne zaman geleceğiniYüce Allah’ tan başka bilen yok…İşte bu yüzden hazır yaşıyorken ve nefes alıyorken yapabileceklerinizi yapın, ertelemeyin…
Bilerek – bilmeyerekkırdığınız kalpleri tamir edin…
Sizi sevenlere ve sevdiklerinizedaha fazla zaman ayırın…Ve en önemlisi;VERDİĞİ-VERMEDİĞİ,ALDIĞI-ALMADIĞI HERŞEY İÇİN,TEKRAR TEKRAR ŞÜKREDİN YÜCELER YÜCESİ YARADAN’A..
Cok guzel bir yazi….
Olmeden once olmek bu olsa gerek …
asil manasi Nefsin olmesidir ama sanki bu yaziya da yakisiyor…
Olumu hatirlamak guzel… cunku insani olgunlastiriyor…
Hayirli yasam ve dugun gibi olumler cumlemizin olsun insaAllah..
tesekkurler Lebbeyk…ya şu can DÜNDAR
olsa ya can DİNDAR inşaallahçook güzel bir paylaşımdı gerçektende..ALLAH razı olsun..bana çook iyi geldi hemde..zaman zaman ölümü temenni ettiğimde bu gelir aklıma.ve yetmez açarım burayı okurum bidaha bidaha:dft001: teşekkürler..
Daha öncede slayt olarak izlemiştim defalarca ama ilk an ki gibi etkisindeyim.Bian kalbim duracak gibi oldu ..dimağımda sadece şu kelime ÖZÜR DİLERİM RABBİM AFFET BENİ…
güncellemek istedim çok etkilendim saol lebbeyk, farkındalığımızı arttırdın,
bir ricam war ya ne olur sonundaki resmi kaldır:016:can dündarın müspet biri olduğunu az çok biliyordum ama özellikle son satırları onun yazacağını hiç düşünmezdim. Allah razı olsun çok güzel yazmışlar.
7 yazı görüntüleniyor - 1 ile 7 arası (toplam 7)
- Bu konuyu yanıtlamak için giriş yapmış olmalısınız.