Müceddid Yeniden Din Getirmez; Dini Yeniden İzah Eder.

[Anonim]

Müceddidlik kurumu üzerine

A. Beyaz: “Müceddid nedir? Neleri teyid eder? Geçmiş müceddidlerin fikirlerini mi? Yoksa İslâmiyet’in keşfine muhtaç olan meselelerini mi?”

Müceddid, dini tecdit eden ve yenileyen demektir. Dîni yenilemek, yeni bir din getirmek veya yeni bir hüküm ihdas etmek demek değildir. Çünkü din, Hz. Peygamberle (asm) tamamlanmıştır. Dinin eksik bir ciheti de kalmamıştır. O halde dini yenilemek, aynı dini ve aynı hükümleri yeni bir îzâh tarzı ve yeni bir üslûpla yeniden tebliğ ve teklif etmek demektir. Müceddidler, Allah’ın emriyle ve izniyle, görevlendirildikleri çağın akıl, fikir ve zihin yapısına ve medeniyet anlayışına uygun biçimde Allah’ın dînini tebliğ ederler. Peygamber Efendimiz (asm) kıyamete kadar her yüz yılda bir müceddid-i din geleceğini haber vermiştir.1

Allah’ın dini sabittir. Fakat insanlar ve zaman çabuk değişmektedir. Son Peygamberden (asm) önce değişen ve bozulan anlayışları ve zihniyetleri Cenâb-ı Hak yeni bir peygamberle yeniden tebliğe ve teklife tâbi tutuyordu. Peygamber Efendimiz ile birlikte peygamberlik dönemi kapandıktan sonra ise bozulan fikirleri Cenâb-ı Hak müceddidler ile aydınlattı ve tamir etti. Yani bir bakıma önceki peygamberlerin tebliğ ve teklif görevlerini İslâmiyet döneminde müceddidleri yürüttüler. Nitekim Peygamber Efendimiz (asm), “Âlimler peygamberlerin vârisleridirler”2 sözü ile buna işâret buyururlar.

Müceddidin ana görevi, sarsılan Tevhid inancını yeniden onarmaktır. Müceddidlerin hemen hepsinin Tevhid öncelikli vazifelerle geldiklerini görüyoruz. Çünkü Tevhid dini için, Tevhîd esasının ve inancının sağlamlığı önemli bir husûsiyettir. Müceddidler çağlarındaki dinin yıpratılma çabalarının ağırlığına göre bazen kalbî bir yol açarak tasavvuf sâhasında; bazen akıl, ilim ve hikmet yoluyla fıkıh veya kelâm sahasında tecdid ve içtihad vazîfelerini yürütmüşlerdir. Kendilerinden önceki müceddidin fikirlerini tasdik ve teyid etmekle berâber, İslâmiyetin farklı bir yönünü keşfetmişler, Kur’ân’ı ve hadisleri yeni bir anlayışla yorumlamışlardır.

Fakat ilginçtir; hemen çoğu kendi devirlerindeki siyasetin ve hükümet erkânının gazabına uğramışlardır. İmam-ı Azam Ebû Hanîfe’den ve Ahmed b. Hanbel’den Bedîüzzaman Saîd Nursî’ye müceddidlerin çile doldurdukları hapishaneleri ümmet unutabilir mi?

İslâmiyetin korunması bizzat Cenâb-ı Hakk’ın taahhüt ettiği bir mes’eledir. Cenâb-ı Hak, “Muhakkak Zikr’i biz indirdik; O’nun koruyucusu da elbet biziz”3 buyurarak, Kur’ân’ın ve Kur’ân’dan beslenen Tevhid inancının ve İslâmiyetin bizzat taraf-ı İlâhîce muhafaza altına alındığını beyan buyurmuştur. Öyleyse, Peygamberler dönemi kapandığına göre; Tevhîd İnancının muhafazasının muhakkik âlimler eliyle yapılması adetullaha da uygundur.

Çağımıza geldiğimizde; Batıda felsefenin, önceleri, Hıristiyanlığın ilk ve orta çağlarda inanç diye sunduğu var sayımlar ve hurâfeler yığınını eleştirmesi ve inkâr etmesi gayet tabiî ve eşyanın tabiatına uygun bir gelişme olarak tezâhür etti. Fakat aynı silâh İslâm ülkelerine taşınarak, İslâmiyetin, felsefenin girmeye hiç de ehil olmadığı Allah’a iman, ahiret gününe iman, meleklere îman ve kader, kazâ, hayır ve şer telakkîleri gibi temel inanç dinamikler “fen ve felsefe” silâhıyla vurulmaya kalkışılmamalıydı. Böylesi bir katliâmla Müslüman toplumlar inanç erozyonuna uğratılmış; buna da bilimsel gelişme süsü verilmiştir. Fen ve felsefenin verdiği inkâr veya vesvese ise geleneklere bağlı, taklitle elde edilmiş, teslimle ayakta duran ve marifetle yetinen bir inanç yapılanması temelden sarsıntı geçirmiştir.

İşte son asrın bu haksız ve haddini aşan inanç ve fikir cinayetleri karşısında, Kur’ân’ın en has ve en büyük zâviyede değer verdiği imân esaslarını yeni bir üslûpla asrın nazarına yeniden sunan Bedîüzzaman Saîd Nursî, Müslüman’ın inanç yapısını tasdikten imâna, şehadet ve şuhuddan tahkîke, iz’ândan hakîkate ve burhana kapı açmak suretiyle “takviye için” vazifelendirilmiş bir müceddiddir.

Cenâb-ı Hak, onun feyzinden bizi ve dünyamızı mahrum bırakmasın. Âmin.

Dipnotlar:
1. Ebû Dâvûd, Melâhim, 1; 2. Câmiü’s-Sağîr, 1/384; 3. Hicr Sûresi, 15/9.

Süleyman KÖSMENE
09.05.2009
Yeniasya

Geniş ve detaylı bilgiler için tıklayınız…
Açıklamalı Risale-i Nur Dersleri – İçtihad Risalesi

[Anonim]

Her asır başında hadisçe geleceği tebşir edilen

dinin yüksek hadimleri,

emr-i dinde müptedi değil, müttebidirler.

Yani, kendilerinden

ve yeniden birşey ihdas etmezler,

yeni ahkam getirmezler.

Esasat ve ahkam-ı diniyeye ve sünen-i Muhammediyeye (a.s.m.)

harfiyen ittiba yoluyla

-* dini takvim ve tahkim

-* ve dinin hakikat ve asliyetini izhar

-* ve ona kanştırılmak istenilen ebâtılı ref ve iptal

-* ve dine vaki tecavüzleri red ve imha

-* ve evamir-i Rabbaniyeyi ikame

-* ve ahkam-ı İlahiyenin şerafet ve ulviyetini izhar ve ilan ederler.

***

Ancak tavr-ı esasiyi bozmadan

ve ruh-u asliyi rencide etmeden,

-* yeni izah tarzlarıyla, zamanın fehmine uygun

-* yeni ikna usulleriyle

-* ve yeni tevcihat

-* ve tafsilat ile

ifa-i vazife ederler.

[Anonim]

Bu memurin-i Rabbaniye, fiiliyatlarıyla ve amelleriyle de memuriyetlerinin musaddıkı olurlar.

Salabet-i imaniyelerinin ve ihlaslarının ayinedarlığını bizzat ifa ederler.

Mertebe-i imanlarını fiilen izhar ederler.

Ve ahlak-ı Muhammediyenin (a.s.m.) tam amili

ve mişvar-ı Ahmediyenin (a.s.m.)

ve hilye-i Nebeviyenin (a.s.m.) hakiki labisi olduklarını gösterirler.

Hulasa, amel ve ahlak bakımından ve sünnet-i Nebeviyeye (a.s.m.) ittiba

ve temessük cihetinden ümmet-i Muhammede (a.s.m.)

tam bir hüsn-ü misal olurlar ve numune-i iktida teşkil ederler.

Bunların, Kitabullahın tefsiri ve ahkam-ı diniyenin izahı

ve zamanın fehmine ve mertebe-i ilmine göre tarz-ı tevcihi sadedinde yazdıkları eserler,

kendi tilka-i nefislerinin ve kariha-i ulviyelerinin mahsülü değildir,

kendi zeka ve irfanlarının neticesi değildir.

Bunlar, doğrudan doğruya menba-ı vahy olan Zat-ı Pak-i Risaletin (a.s.m.) manevi ilham ve telkinatıdır.

Celcelutiye ve Mesnevi-i Şerif ve Fütuhul-Gayb ve emsali asar hep bu nevidendir.

Bu asar-ı kudsiyeye o zevat-ı alişan ancak tercüman hükmündedirler.

Bu zevat-ı mukaddesenin, o asar-ı bergüzidenin tanziminde

ve tarz-ı beyanında, bir hisseleri vardır;

yani bu zevat-ı kudsiye, o mânânın mazharı, miratı ve makesi hükmündedirler.

Sikke-i Tasdik-i Gaybi | Risale-i Nurdan Parlak Fıkralar ve Bir Kısım Güzel Mektuplar | 230

[Anonim]

allah cümlenizden razı olsun

[Yazar]

Yazılar