Neden Arkadaşlarınıza İhtiyatı Tavsiye Ediyorsunuz?

[Anonim]

Diyorlar ki:
“Madem sizin elinizdeki nurdur, topuz değildir.
Nura karşı muaraza edilmez ve nurdan kaçılmaz ve nurun izharından zarar gelmez.
Neden arkadaşlarınıza ihtiyatı tavsiye ediyorsunuz,
çok nurlu risaleleri halklara gösterilmesini men ediyorsunuz?”


Bu suale karşı cevabın muhtasar meâli şudur ki:
Baştaki başların çoğu sarhoş, okumaz.
Okusa da anlamaz, yanlış mânâ verip ilişir.
İlişmemesi için, aklı başına gelinceye kadar göstermemek lâzım geliyor.



Hem çok vicdansız insanlar var ki,
garaz veya tamah veyahut havf cihetiyle
nuru inkâr eder veya gözünü kapar.
Onun için, kardeşlerime de tavsiye ediyorum ki,
ihtiyat etsinler, nâehillerin eline hakikatleri vermesinler.
Hem ehl-i dünyanın evhâmını tahrik edecek işlerde bulunmasınlar.
Haşiye



Haşiye:

Ciddî bir meseleye vesile olabilecek bir lâtife:
Dünkü gün sabahleyin bir dostumun dâmâdı Mehmed yanıma geldi.
Mesrurâne, beşaretkârâne dedi ki:
“Senin bir kitabını Isparta’da tab etmişler, çoklar okuyorlar.”
Ben dedim: “O yasak olan tab değil;
belki müstensihle bazı nüshalar alınmış ki,
hükümet ona birşey demez.” Hem dedim:
“Sakın bunu senin dostun olan iki münafığa söyleme.
Onlar böyle birşey arıyorlar ki bahane etsinler.”

İşte, kardeşlerim,
bu adam çendan bir dostumun dâmâdıdır;
o münasebetle benim de ahbabım sayılır.
Fakat berberlik münasebetiyle,
vicdansız muallim ve münafık müdürün dostudur.
Orada kardeşlerimizden birisi bilmeyerek öyle söylemiş.
İyi oldu ki, en evvel geldi, bana haber verdi.
Ben de tenbih ettim, fenalığın önü alındı.
Ve teksir makinesi binler nüshaları bu perde altında neşretti.

Onaltıncı Lem’a s.156

[Anonim]

Allah razı olsun

[Yazar]

Yazılar