on şey son nefeste imansız gitmemize neden olur

[Anonim]

1- Allahü teâlânın emrlerini ve yasaklarını öğrenmemek.

2- Îmânını ehl-i sünnet i’tikâdına göre düzeltmemek.

3- Dünyâ malına, rütbesine, şöhretine düşkün olmak.

4- İnsanlara, hayvanlara, kendine zulm, eziyyet etmek.

5- Allahü teâlâya ve iyilik gelmesine sebeb olanlara şükr etmemek.

6- Îmânsız olmakdan korkmamak.

7- Beş vakt nemâzı vaktinde kılmamak.

8- Fâiz alıp-vermek.

9- Dînine bağlı olan müslimânları aşağı görmek. Bunlara gerici gibi şeyler söylemek.

10- Fuhş sözleri, yazıları ve resmleri; söylemek, yazmak ve yapmak. Abdullah bin Ebî Evfâ (r.a.) anlatıyor:

Resul-i Ekremin (a.s.m.) huzurunda bulunduğumuz bir sırada ona birisi gelerek:

“Yâ Resûlâllah, ölüm döşeğinde yatan bir genç var. Kendisine, ‘Lâ ilâhe illâllah, de’ dendiği halde (bir türlü) bunu söyleyemiyor” dedi.

Resul-i Ekrem (a.s.m.):

“Namaz kılar mıydı?” diye sordu.

Adam:

“Evet, (kılardı)” dedi.

Bunun üzerine Resul-i Ekrem (a.s.m.) kalktı. Biz de onunla kalktık. Resul-i Ekrem gencin yanına girdi ve ona:

“‘Lâ ilâhe illâllah’ de” buyurdu.

“Söyleyemiyorum.”

Resul-i Ekrem (a.s.m.), “Niçin?” diye sorunca, gelen adam:

“Annesine âsi idi” dedi.

Resul-i Ekrem:

“Annesi sağ mı?” diye sordu. Oradakiler:

“Evet sağdır” dediler. Resul-i Ekrem:

“çağırın gelsin” buyurdu. Onlar da kadını çağırdılar, kadın da geldi. Resul-i Ekrem kadına:

“Bu senin oğlun mudur?” diye sordu.

Kadın:

“Evet” dedi.

Resul-i Ekrem kadına:

“Bak şurada büyük bir ateş (olsa) ve ‘Oğluna şefaat edersen onu bu ateşte yakmayız; fakat şefaat etmezsen bu ateşte yakarız’ deseler ne yapardın? Şefaat eder miydin?” diye sordu.

Kadın:

“Onun şefaatçisi ben olurdum” dedi. Resul-i Ekrem:

“O halde ondan râzı olduğuna, Allah-u Teâlâyı ve beni şâhit göster” buyurdu. Kadın:

“Allah’ım! Seni ve Resul-i Ekremi şâhit tutuyorum. Oğlumdan râzı oldum (hakkımı ona helâl ettim)” dedi.

Bunun üzerine Resul-i Ekrem (a.s.m.) hasta gence:

“‘Lâ ilâhe illâllahu vahdehû lâ şerikeleh ve eşhedü enne Muhammeden abdühû ve Resulüh’ de” diye buyurdu. Hasta hemen şehâdet getirdi. Bunun üzerine Resul-i Ekrem (a.s.m.):

“Allah’a hamdolsun ki, benim vasıtam ile bu (genci) Cehennem ateşinden kurtardı” dedi.MecmauÕz-Zevâid ve MenbeuÕl-Fevâid, Beyrut,
1967, c8, s148 (Hadisi Taberânî ve muhtasar
olarak Ahmed b Hanbel rivayet etmişlerdir)

[Yazar]

Yazılar