Düşünün.. Düşünmeye çalışın.. O nurlu ve ölümsüz anı hayal etmeye uğraşın.. Alem-i şehadette, o mübarek cismi ve bedeniyle birlikte Resullulah (sallallahu aleyhi vesellem) efendimiz karşınızda; yani O mübarek zatın, O gönüller sultanının, O habib-i kainatın huzurundasınız..
İlk tepkiniz ne olurdu?
Şu fakirin tepkisi şöyle olurdu;
Kafam yerde, o kurban olduğum yüzüne bakamaz bir vaziyette hüngür hüngür ağlardım…
o bizim yüzümüze bakarmı die düşünürdüm öyle bir haldeyiz ki layıkmıyız ki O nu görmeye O nun mübarek yüzüne bakmaya 🙁 🙁 ağlayabilirsem ağlardım yapabilirsem ……… ayaklarına kapanırdım 🙁 🙁
“Ya RasulAllah” derdim…. sadece “Ya RasulAllah…..”
Sana layik degiliz… ama kabul edersen Ya Resulallah… ahir zaman ummetiyiz, bizi sensiz birakma… sana doyamadik, seni hic gormedik ama iman ettik… bizi birakma…diyerek aglamak isterdim… ama soylemek ne mumkun.. dil tutulmus olur, ses cikmazdi.. ama O yuregimin (eger varsa) sesini duyardi… riyakar nefsin utancini anlatmaya, kelimeler mi yeter…
“Ya RasulAllah…” butun sadelik, ve hasmetiyle kafi gelirdi… eger o gun gelseydi… :'(
ağlardım… gene ağlardım… hep ağlardım….. ve onu görsem ah bi görebilsem???? su an ne derdim hiç bilemiyorum daha doğrusu ne denilebilir.işte okadar acizim kardeşim… okadar………….
Yazar
Yazılar
4 yazı görüntüleniyor - 1 ile 4 arası (toplam 4)
Bu konuyu yanıtlamak için giriş yapmış olmalısınız.