Risale Açıklamalı 29 – Aşk-ı Mecazî – Aşk-ı Hakikî

[Anonim]

[NOT]

Eğer dünyamızı sevdikse, sonra gördük ki, dünyamız, hayatımız üstünde bina edildiği için, hayatımız gibi zâil, fâni, kararsızdır, hissedip bildik.

Ona ait muhabbetimiz, o hususî dünyamız âyine olduğu ve temsil ettiği güzel nukuş-u esmâ-i İlâhiyeye döner, ondan cilve-i esmâya intikal eder.

[/NOT]

Eğer dünyamızı hayatımızın üzerinde bina edecek şekilde sever isek ; tükenip bittiğini,geçici olduğunu,karar verebilme mekanizmasını acziyeti ve fakrından ötürü tam kullanamadığını misalden de hissederek anladık.

Fakat dünyaya olan muhabbetimizi kendi hususi aynamız olan alemimiz ile bağlantı kurarak her ikisinin de Esma-i İlahiyi yansıtmak ve tanıttırmak adına sadece bu anlamda var olduğunu görebilirsek o zaman Hakiki Aşkın cilve-i esmasına intikal eder.

Sevgili kendini ancak isim ve sıfatlarıyla bu manada gösterir.Açılır mahlukatın kapalı perdeleri..

[Anonim]

[NOT]

Hem o hususî dünyamız, âhiret ve Cennetin muvakkat bir fidanlığı olduğunu derk edip, ona karşı şedit hırs ve talep ve muhabbet gibi hissiyatımızı onun neticesi ve semeresi ve sümbülü olan uhrevî fevâidine çevirsek, o vakit o mecazî aşk hakikî aşka inkılâp eder.

[/NOT]

Hususi dünyalarımızın,Ahiret ve Cennetin yeryüzündeki fani birer fidanlığı olduğunu anlar isek;

ona karşı duyduğumuz şiddetli hırs ve talepkar yani dünyalık istekler hırsı yüzünden sürekli talep etme duygusunu hakiki ebedi aleme feda etsek.

Bu defa görülür ki bu dünya ebedi dünyanın kapısı olacak ve fayda sağlayacaktır.Burada ekilen tohumlar orada ebedi hayat olarak sümbüllenecektir.

Burada batan güneş hakiki dünyamıza ebedi bir surette doğacaktır inşaAllah..

[Anonim]

Muhabbetin Hâlık’ı, menbaı ve nihâî gâyesi Allah Teâlâ’dır. Mü’min, bütün fânî muhabbetleri, ilâhî muhabbete bir basamak bilmelidir. Zîrâ hakikî muhabbet, fânî muhabbetlerin dar hudûdunu aştıktan sonra başlar. İlâhî muhabbetin lezzeti karşısında diğer muhabbetlerin geçici ve anlık lezzetleri, tıpkı güneş karşısındaki bir mum ışığı gibi sönük kalır.

[Anonim]

Ana-baba, çoluk-çocuk, mal, can, eş-dost, konu-komşu, millet, vatan, bayrak ve emsâli her şeyi, yâni Allâh’ın bütün nîmetlerini yine Allah için sevmek muhabbetin hakîkatine vâkıf olmanın işaretleridir. Zîrâ Allah’tan gayrısına yönelmiş gibi görünen bu nevî muhabbetler de, esâsen Allah için olduğundan, kalbe huzur bahşeder.

[Anonim]

Aşkı anlamak için, hikmet gemisinde aşk ehline gelinir. Onların kapısına aklı başında gelinir ama akıl yitimi ve hayranlıkla dönülür. Aşk ehline akıllı gelinip, deli ve hayran dönülürse, nâsiplenilmiş olur aşk âleminden.

Şeyhülislam Yahyâ

Gönül aşk aleminde, aşk âlemi gönüldedir. Elbette gönül aşk alemine hiçbir zaman erişemez, dünyada aşk kürede yaşar, ama içinde aşk âlemini duyar. Ona aşk âlemi sığabilir.

Gönül ehlinin sözünü duyunca yanlış deme. Söz anlamıyorsun cânım efendim …yanlış burada.
Hâfız

[Anonim]

[NOT]

Yoksa,

نَسُوا اللَّهَ فَاَنْسَيهُمْ اَنْفُسَهُمْ اُولئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ -1-

sırrına mazhar olup, nefsini unutup, hayatın zevâlini düşünmeyerek hususî, kararsız dünyasını aynı umumî dünya gibi sabit bilip kendini lâyemut farz ederek dünyaya saplansa, şedit hissiyatla ona sarılsa, onda boğulur, gider. O muhabbet onun için hadsiz belâ ve azaptır.

Çünkü, o muhabbetten yetimâne bir şefkat, meyusâne bir rikkat tevellüt eder. Bütün zîhayatlara acır, hattâ güzel ve zevâle maruz bütün mahlûkata bir rikkat ve bir firkat hisseder; elinden bir şey gelmez, ye’s-i mutlak içinde elem çeker.

Fakat gafletten kurtulan evvelki adam, o şedit şefkatin elemine karşı ulvî bir tiryak bulur ki, acıdığı bütün zîhayatların mevt ve zevâlinde bir Zât-ı Bâkînin bâki esmâsının daimî cilvelerini temsil eden âyine-i ervahları bâki görür; şefkati bir sürura inkılâp eder.

Hem zeval ve fenâya maruz bütün güzel mahlûkatın arkasında bir cemâl-i münezzeh ve hüsn-ü mukaddes ihsas eden bir nakış ve tahsin ve san’at ve tezyin ve ihsan ve tenvir-i daimîyi görür. O zeval ve fenâyı, tezyid-i hüsün ve tecdid-i lezzet ve teşhir-i san’at için bir tazelendirmek şeklinde görüp, lezzetini ve şevkini ve hayretini ziyadeleştirir.

El-Baki Hüvel Baki

Said Nursî

[HR][/HR]

1- “Onlar Allah’ı unuttular. Allah da onlara kendi âkıbetlerini unutturdu. Onlar yoldan çıkmış kimselerin tâ kendisidir.” (Haşir Sûresi: 59:19.)

2- Baki olan yalnız Allah’tır.

[/NOT]

Nefsimize saplanıp kaldığmızda onun kölesi oluruz.Köleliğimiz bizi bu dünyada sanki hiç ölmeyecekmiş gibi bir gafletin içine düşürür.Herşeyi gölgeler.Hakikatı gizlemeye adeta yarış edercesine hayatını faniliğinde öldürür.Böyle bir muhabbet hadsiz bela ve azabı da peşinde getirir.Gördüğümüz göreceğimiz tüm sefahatler bu dünyada asılı kalır ebedi dünyada ise hesabını ödetir.

Manevi alemimiz gittikçe karanlığa esir olur.Çünkü Allah (c.c) ayetlerinde bizlere ayan beyan bildirmiştir.Bu yüzden ruhen daralır içinde boğuluruz.Ki O dilemezse böle bir azaptan yine çıkacak yol yoktur.

Dünyaya ve eşyaya duyulan her muhabbet bizlerde onlara aşırı bağlanıp,hırs ile devam etme isteğini kamçılar.Oysa Allah (c.c) bizleri eşyanın hakikatını anlamaya talim etmek maksadıyla yarattı.Mana alemi ile O’na ulaşabilmeyi..

Muhabbetullahtan Marifetullaha giden bir mana alemine açılan kapıdan gidişimizi kendi elimizle kendimizin ziyan etmesi azaba da peşin peşin razı olmaktır.

Ustad Hazretleri de bunu şöyle ifade ediyor ;

“ Rızasıyla zarara gidene merhamet edilmez.”

Bunun aksine; hakiki muhabbeti Allah (c.c) yolunda harcayanlar zarara uğramayacaktır.Çünkü mü’min bilir ki; Allah’a duyulan muhabbet onun eşya üzerindeki,mahlukat alemindeki manaları çözümleyişidir.Karşısına çıkan hiçbir olaydan acı bir elem duymaz,duyamaz.Zira kadere iman var..Kazaya iman var..

Ustad bunu yine çok güzel ifade etmiş; “Kadere inanan kederden emin olur.”

Kaygıları için hayatını harap etmez.Bu yol onun hikmet yolunu kapatır.Talim edileceği sahayı dünya yüzünde cehenneme çevirir yoksa…

Bunun için mü’min ömrünü lezzet almaya adayarak her durum için geçerli..Bir imtihan cihetinden yaklaşır.

Kemiyette keyfiyet aramak değildir sade gaye , aynı zamanda sabır ve tevekkül ve şükür ile de süslemektir murad edilen..

Allah (C.C) ‘a iltica eden O’nun Adl,Hakim,Rahman ve Rahim isimlerinin içinde emniyetinden mesuttur.

[Anonim]

Allah (c.c.) sevgisinin ne olduğunu tatmayanlar bilmezler, o muhabbeti tatmak yeteneği ve duygusu ise herkese nasip olmaz.
Çünkü lezzet her zaman idrak etmeye ve bilgiye bağlıdır. Allah (c.c.)’a muhabbet ise Allah (c.c.)’ı tanıma derecelerine göre ölçülür. Allah (c.c.)’ın sıfatlarını ve fiillerini çok iyi bilen Allah (c.c.)’ı da çok tanımış olacağına göre Allah (c.c.)’a muhabbeti de o kadar çok olur.

Saadetin temel taşı, İslâm’ın ‘iman’ dediği Allah (c.c.)’ı marifet yani O’nu tanımaktır. Allah (c.c.)’ı az tanıyan az muhabbet sahibidir. Kalbi günahla dolu ve kirli olan da Allah (c.c.)’ı marifet lezzetinden yoksun olur.

Bu yoksunluk tıpkı safra hastasının şekerin tadını alamamasına benzer,siz ona şeker verseniz o kişi yese bile şekerin tadını almaya muktedir olamaz.Bu lezzeti ona tarif etmeye kalksanız gene de gerçek tada varılamaz..Bu lezzete ancak safradaki hastalıktan kurtularak varılabilir.

[Yazar]

Yazılar