Türkiye’ye gelen Bir misyonerin günlüğü!

[Anonim]

Alıntıdır:

Misyonerin günlüğünden:

8 Temmuz
İşte Türkiye’deyim; bölge sorumlusu Tommy arkadaşla havaalanından
kalacağımız eve giderken hayli uyarıcı bilgiler aldım; “Hemen
başlama, biraz sağını solunu tanımalısın; Türkler acayip bir millettir diye bir şeyler söyledi, ama aldırış etmedim. Bir dakika bile zayi edilmemeli; görev kutsal, görev ağır.

9 Temmuz
Tommy’nin yanıldığı açık; bugün ilk tebliğimi yaptım bile. Adam parkta öylece oturuyordu. Söylediğim her şeyi gülümseyip başıyla tasdik
ederek saatlerce dinlerken ruhumun göklere değdiğini hissetmiştim. Bizi seyreden simitçi, sonradan o adamın sağır olduğunu söyleyince biraz moralim bozuldu ama olur öyle şeyler.

11 Temmuz
Üçüncü gün; Tommy hâlâ “erken henüz” diye ısrar ediyor.
Mânâsız bir ısrar bu; kurtulması gereken o kadar çok ruh var ki
burada. Çorap almaya inmiştim semt pazarına. Nasıl oldu anlamadım ama eve dönerken artık benim altılı çelik tencere takımım vardı. Önemli
değil, tencere gerekli bir araç nasıl olsa. Tencereci arkadaşa
müjdeyi tebliğ ettim. “Ayıpsın abi, Hazreti İsâ’ ya can fedâ.” dedi, ben ağladım. Söz verdi, pazar toplantılarına gelecek; hatta bana bir adres bile verdi. o adrese gidersem bir sürü insanı misyona katabilirmişim.

21 Temmuz
Tommy hâlâ “gitme, bak karışmam” diyor; işte bu aşırı ihtiyatkârlık
yüzünden buralarda İsa’nın mesajı yeterince bilinmiyor zaten.
Gittim; şehrin kenarında kalabalık bir mahallede bir apartmanın
altıncı katına çıktım. İçeride bir hayli erkek vardı; beni içeri aldılar, mobilyasız bir salona geçtik. Çay getirdiler; hatır sordular. Tam lâfa başlarken biri parmağıyla “sus” işareti yaptı. İçeriden yaşlıca bir adam çıkıp salona gelince herkes gibi ben de ayağa kalktım. Sonra adam konuşmaya, bir nevi vaaz vermeye başladı. Şöyle bir dinledim; eh fena şeyler değil. Toplantıdan sonra herkes birbirine sarıldı, yeniden çay ikram edildi. Burayı sevdim, yarın da
geleceğim.

2 Ağustos
Yine aynı şeyler oldu; bir ara fırsat bulup salondaki arkadaşları
misyona kazandırayım dedim. Tam “İsa” demiştim ki, ihtiyar vaiz “İsa dedin de aklıma geldi.” deyip çok tatlı bir bahis açtı. Öyle güzel
anlatıyor ki başladım ağlamaya. Zor teselli ettiler; sonra ortaya
sofra geldi. Yemek yedik. Kuşbaşılı pilav nefisti; hele cacık!

12 Ağustos
Tommy beni tesbihle oynarken yakaladı. “Nereden buldun” diye sıkıştırıyor. “Dükkanın birinden aldım.” dedim. Tesbih bana iyi
geliyor, meditasyon yerine geçiyor. Bir tane de Tommy’e mi alsam?

6 Eylül
Bugün hep birlikte camiye gittik. “Bakayım” dedim burada neler yapıyorlar, nasıl ibadet ediyorlar. Mecit diye bir temiz yüzlü
arkadaşım var cemaatten. Bana abdest almayı öğretti caminin avlusunda. tuvaletleri pek temiz değil ama abdest çok güzel bir şey Fırsatını
kolluyorum; bunların hepsini Protestan etmezsem bana da Mahmut demesinler!

16 Eylül
“Nereden çıktı bu Mahmut?!” diye çıldırdı Tommy. “Kod adım.” dedim.
Anlamadı. Anlamaz tabii. Ben ne yaptığımı biliyorum. Şimdilik sesimi
çıkarmıyor, toplantılara muntazaman devam ediyorum; ezan okununca
“Hadi camiye gidelim, Mahmut.” diyorlar, gidiyorum. “Neler okuyorsunuz fısır fısır?” diye sordum. Öğrettiler. Fatiha çok güzel bir sûre. Tommy’e de öğretmeliyim.

1 Ekim
Tommy beni evden atmaya kalkıştı dün. “Seni kandırıyorlar, Müslüman
yapacaklar enayi.” diye çıkıştı. İtiraz ettim, “Ben bunların
içyüzünü öğrenmeye çalışıyorum Pastör Tommy.” dedim. “Sırlarını öğrendiğim an, bunları sürü halinde önüme katıp Sarayburnu’ ndan denize sokup cümlesini birden çatır çatır vaftiz etmezsem bana da Mahmut demesinler.” dedim. “Çık dışarı ***************.” diye kovdu beni. Misyondan gelen aylığımı da kestiVermezse vermesin, cemaatteki arkadaşlar aralarında para toplayıp verdiler. Geceyi ucuz bir otelde geçirdim. Bugün Mecit’in evine taşınıyorum. Az kaldı, az.. Dayan, oğlum Mahmut!

6 kasım
Mecit benim için istihareye yatmış; “Yeşil gördüm, Mahmut.” dedi,
“Nurlar içindeydin, hidâyet nasip oldu sana, ne mutlu.” dedi. Tabii,
aldırış etmiyorum, fakat hoşuma gitmedi de değil.

9 Kasım
Bugünlerde cemaate İngilizce dersleri vermeye başladım; sabah namazını topluca edâ ettikten sonra kuşluk vaktine kadar ders veriyorum. Kuşlukla öğle arasında tefsir dersleri yapıyoruz.
Beni artık iyice kendilerinden zannediyorlar.

21 Kasım
Yeni damat olduğum için dört günden beri günlük yazamadım. Mecit’in
teyzesinin kızı Sabiha ile nikahlandık dün. Nikâhımızı Saadettin Hoca
kıydı sağ olsun. Sünnet dediğin ise sinek ısırığı gibi bir şey
zaten, çabucak geçti. Bu sabah yolda Tommy ile karşılaştık. “Kiliseye
yazdım, seni defterden sildiler.” dedi. Güldüm, hâlâ o bayatlamış misyoner kafası işte. Benim din değiştirdiğimi sanıyor, gerzek. Halbuki
ben…

28 Kasım
Ne kadar üzgünüm. Mecit, “Nasip değilmiş, seneye gidersin” diyor. Hac
kayıtları kapanmışmış. İstesem ecnebi pasaportumla Mısır
üzerindenvize
alır giderim, ama ben olayı içeriden, herkesle bütün mü’minlerle
birlikte yaşamak istiyorum oysaki.

19 Aralık
Sabiha ile teheccütten sonra Yaşar Hoca mevzusu geçti aramızda. Yav,
bu Yaşar Nuri Hoca iyi adam hoş adam, fakat ne bileyim çok modern bir
duruşu var gibi sanki; hani, “İslâm’ı en iyi ben bilirim.” şeklinde bir dayılanma. Öğleden sonra yayıncımla sözlü anlaşma yaptık; ilk eserim iki ay sonra çıkıyor:
“İslâm’ın selefî boyutlarına dinamik bakışlar”. Yayıncım,
“Fiyatı iki lira yaparsak üç yüz bin satarız.” diyor.
“HAMD OLSUN”

[Yazar]

Yazılar