- Bu konu 4 yanıt içerir, 6 izleyen vardır ve en son
tarafından güncellenmiştir.
-
Yazılar
-
Ya Rab Resulunu anisimizdan haberdar et ona yüzlerce selat güllerce selam olsun
Nur yüzlüm. Gül kokulum canım Efendim. Sensiz hayat ne zor, sensiz hayat ne çekilmez.
Seni çok seviyoruz Efendim. Seni bir ben değil bütün kainat seviyor Efendim.
Gül yüzlü rüyalarım sensiz çok sessiz, günlerim sensiz çok sıkıcı.
Özledik seni Nur Yüzlüm. Özledik Seni gül kokulum. Bugün Senin o güzel adın anılıyor.
Biliyormusun Efendim ne zaman canlı bir gül görsem hep Sen gelirsin aklıma.
Senin o gül kokulu terin gelir aklıma. O güllere bakınca gözlerim nemlenir. Akar toprağa gözyaşlarım.
Korkuyorum gül kokulum, korkuyorum sana iyi bir ümmet olamamaktan korkuyorum.
Efendim ne olur gel, gel rüyama gir. Benimle konuş, benimle muhabbet et.
Senin o güzel, o tatlı sesini ben de duyayım. Senin o nur yüzünü bende göreyim.
Efendim , Sen Muhammed’sin, sen Mustafa’ların en hası Mahmut’ların en kıymetlisisin.
Sen en önemlisi bizim Peygamberimizsin. Ne olur bize darılma Efendim.
Seni seviyoruz Efendim. Sana yazdığım duygularımı bu mektupta açıklamaya çalıştım.
Kabul eder misin ya Rasulallah !Peygamberin Gülleri
Kalplerimizi salavatlar içine sararak, senin şefaatine nail olacağımız günü bekliyoruz.
Selam olsun ömrünce ümmetim ümmetim diye gözyaşı akıtan Rasüle;
Allah bizi peygamberimizi unutanlardan eylemesin inşallah.Amin
Allah kalplerimizi nuruyla doldursun Amin
Allah kalplerimizi peygamber sevgisiyle doldursun inşallah.Amin
Gözlerimiz nurunla aydınlansın Ya Resulallah
Dillerimizi salatınla aç Ya Resulallah
Ya Resulallah öyle güzelsinki kimse anlatamaz
Rabbülalemin senden güzelini yaratmadı yaratmaz
Bütün alem senin nurunla yaratıdı
Senin güzelliğini sevgililerinden başkası anlayamaz
Ne olur biraz gül bana Resul-ü Kibriya
Ne olur ümmetinden eyle Muhammed Mustafa
Kalplere düstursun ahlakın ile Salat-u selamlar sanadır Ya muhammed
Ya Muhammed (s.a.v)nurun senden önce geldi Medine’ye.
Ya rasulallah sen Medine’nin beklediği, Mekke’nin özlediğiydin…
Seni kalplerine mescid yapan Müslümanların kalbinde bekliyor ve özlüyoruz…
Kalplerimizi salavatlar içine sararak, senin şefaatine nail olacağımız günü
bekliyoruz.
Selam olsun ömrünce ümmetim ümmetim diye gözyaşı akıtan Rasüle;Ya rasulallah
tesekkurler…
Allahümme salli ve sellim ve barik ala seyyidina muhammedin ve ala alihi adede kema-lillahi ve kema yeligu bikemalih.
Sevgili Peygamberim
Seni gerçekten anlayamadık…Anlasaydık ümmetsiz bırakmazdık seni. ‘İslam dünyası diye bir şey yok’ tespiti kalplerimizi yerinden sökerdi. Sen ki ümmetini bir bedenin uzuvlarına benzetmiştin, Filistin yara olurdu içimizde… Irak’ta onuruyla oynananlarımız için ağlardık. Endonezya’da, Keşmir’de, Çeçenistan’da olanlar canımızı yakardı. Nefret olmazdı tepkimiz. Seni anlayabilmiş olsaydık bunları yapanların hali de üzerdi bizi. Sana ümmet olabilecekken düşman olanlar için de ağlardık.
Seni gerçekten yaşayamadık…
Yaşasaydık bize ‘Eminler Ümmeti’ diye bakarlardı. Elimizden ve dilimizden salim olurdu ve belki de selamete teslim olurdu şimdi ‘ötekiler’ diye dışladıklarımız. ‘Geri kalmış’ dedirtmezdik kendimize. Şimdilerde demokrasimizi sorgulayanlar bizde buldukları insan haklarına saygı, ötekini de kendi gibi bilme, insanı yeryüzünde Rabb’in halifesi tanıma, bireyi toplumun yapı taşı görme gibi erdemler karşısında kendi demokrasilerini sorgularlardı.
Seni gerçekten anlatamadık…
Anlatabilseydik, bırak Senin için yapılan ve tekrarından utandığımız ithamları, Senin ümmetinin bir tek tanesi için bile ‘terörist’ derken bin defa düşünürdü düşmanların bile. Seni içimizden söküp alamayacaklarını bilirlerdi. Adın anıldığında bir saygı uyanırdı kalplerde, inanmasalar bile hürmet ederlerdi. Eserinde seyrederlerdi Seni ve hayranlıktan alamazlardı kendilerini.
Seni gerçekten bilemedik…
Bilseydik ufkumuz birkaç yıl ve birkaç toprak parçasıyla sıkışıp kalmazdı. Sen ki Ebu Talip Mahallesi’nde sıkıştığında bile İstanbul’un fethinden bahsediyordun; ümmetin bir elin parmaklarını geçmezken bile ufkunda milyarlar vardı; hesaplarını sadece bu dünya değil iki cihan üzerine yapıyordun… Bilseydik, şimdilerde olduğu gibi ufkumuz ülkemizin komşularıyla kısıtlı kalmazdı. Dünyada kaç İslam ülkesi olduğunu bilmezlik cehaletine düşmezdik. Bilseydik, Hudeybiye’yi yeniden yaşamak ve yaşatmak isteyenlere ‘hayır biz savaş istiyoruz’ diye diretmezdik.
Seni gerçekten hissedemedik…
Hissetseydik zulme karşı kükreyen aslan olmakla, ‘vurana elsiz sövene dilsiz’ olmanın aynı anda nasıl mümkün olduğunu bilirdik. Dert, yoldaşımız olurdu. ‘Nasıl O’na layık oluruz?’ her sorudan önce sorduğumuz soru olurdu. ‘Bu kadar yeter’ demezdik. ‘Yettinin esirleri’ olmazdık.
Seni asrın idrakine okutamadık…
Yapabilseydik, savaşların tarihi yazıldığı gibi barışların da tarihi yazılmış olurdu. İslam’ın bir olağanüstü durumlar tarihi olan geçmişinden bir olağan durum teolojisi çıkarmış olurduk. ‘Barış şartlarında uluslararası ilişkiler fıkhı’ diye bir tane olsun kitabımız yazılmış olurdu. Batı’nın anladığı dille Batı’ya, Doğu’nun anladığı dille Doğu’ya anlatmak için Seni, Batı’yı da, Doğu’yu da bilen akademisyenlerimiz olurdu.
Seni gerçekten sevemedik…
Sevseydik sözlerimiz sıkıldığında Muhammedî ruh akardı içlerinden. Hiç değilse on cümlemizden biri Senin hakkında olurdu. Yazdığımız on kitaptan biri Seni anlatırdı. Filistin derdik yine; ama Senin ismetine laf getirtmeden derdik. Kıbrıs derdik; ama bu bizi Muhammed demekten alıkoymazdı. Avrupa Birliği derken herkes bilirdi ki ‘alınacaksa alınacak olanlar Senin sevdalılarındır’. Ve bu sebeple reddedilirsek bundan şeref duyardık.
Seni gerçekten sevemedik; ama Sen sevdin ki geldin.
Sefa geldin…
Ey Sevgili,
En Sevgili
Allah razı olsun, bu güzel paylaşımlarınız için, inşaallah…
erzincanlı ellerine ve yüreğine sağlık…..
çooook teşekkürler….
- Bu konuyu yanıtlamak için giriş yapmış olmalısınız.