Yalnız açan çiçek

[Anonim]

Yalnız açan çiçek

Serçe, menekşe bahçesinden bir tohum alıp havalanır.
Taşırken yorulup menekşe tohumunu gagasından düşürür.
Menekşe habbesinin düştügü yerse, hoyrat kayalıklardır.
Rüzgar eser toprak örter üstünü.
Yagmur yagar güneş vurur zorluklara tutunarak boy verir yalnız menekse.
Binbir güçlükle açar o güzelim çiçegini yalnızca…
Sarp kayalıklar arasında gariptir.
Emsallerinin arasında boy verip açamamanın hüznünü taşır hasretini çeker yüregi burukça…
Pes etmez, görenleri hayran bırakır, gelip geçenlere neşe kaynagı olur hoyrat kayalıklara inat açan çiçegiyle.
Gülücükler saçar güzellikler sunar yaralı yüregiyle.
Özlem duyduklarına selam gönderircesine…

Kimbilir belki de onu degerli kılan yalnız oluşuydu.
Kendi emsalleri içerisinde açmış olsaydı hiç farkedilmeyen sıradan bir menekşe olarak habersizce ömrünü bitirebilirdi.

Kimi insanlar vardır ki menekşe misali yanlış yerde açmış olmanın gurbet ve yalnızlığını taşırlar hep yüreklerinde.

[Yazar]

Yazılar