Hz. Ali’ye ait şöyle bir söz nakledilir:
- Bazı nimetler vardır ki onlara sahip olmamak büyük nimettir!
…Birlikte okumaya başladığımız arkadaşlarımızdan bazılarının fevkalâde yakıcı davudi sesleri vardı. Aşir okumaya başladılar mı, hepimiz nefesimiz kesilmişçesine dinler, onlardaki bu ses nimetine aynı yakıcılıkta sahip olamadığımız için üzülürdük.
Bizim bu üzüntümüzü hisseden rahmetli hocamız:
- “Boşuna kederleniyorsunuz, sizin onlar kadar güzel sesli olmayışınız hakkınızda bir lütuf ve ihsandır. Onların böyle güzel bir sese sahip oluşları belki de onlar hakkında bir bela ve imtihandır,” derdi.
Biz başlangıçta hocamızın bu nasihatlerini teselli için söylenen sözler diye kabul etmiştik. Fakat sonunda gördük ki, hocamızın söylediği söz hakikatin ta kendisidir. Çünkü birlikte usul-i fıkıh ve kelam ilmi okuyacak kadar ilerlediğimiz bu talebe arkadaşlarımın içinde edası ve sedası güzel olanları işi sonunda mevlütçülüğe döktüler. Güzel sesleri yüzünden mevlütçülükle tutunmaya başlayınca ilme ve tahsile olan aşkları söndü, tahsilsiz kaldılar.
O arkadaşlardan bazılarıyla şimdi karşılaştığımda onları büyük bir teessür ve ızdırap içinde gördüm. Çünkü ses denen ilahi nimet, bahar mevsimindeki yeşilliğe , dikenli yapraklardaki nazik güle benzer. Bahar tez geçer, gül yapraklarının ömrü kısa olur., sonunda ortada yeşilliği dökümlü cavlak ağaçlar, gülleri solmuş dikenli dallar dikilip kalırlar.
İşte bu dostlarımda öyle oldular. Yaşlandıkça kaybolmaya yüz tutan güzel ses nimeti, bazılarında yaşlılığı da beklenmeden basit bir nezleyle kaybolup gittiğinden sahiplerini ilmen sıfırda bıraktı, bomboş kaldılar.
Bu misallere siz kendi müşahedenizi ekleyebilirsiniz…