ben mi? evet

[Yeltegiyan]

ben mi? evet


Ben mi? evet...

Bir gün çıkıp gideceğim kapıları,evleri,dergileri,hüzünler bırakarak...

Bir çiçek merhaba diyecek...

Hoş geldin diyecek dağ...

Orman gülümseyecek...

Anımsayışların,bekleyişlerin,ümitlerin yada ümitsizliklerin

Hırsların,yarışların,tasaların kalktığı yerde

Tam anlatının kaldığı yerde başlayacak şiir...

Hiç kimseye seslenmeyen,kendi kendine yeten sadece...

Kendi mantığı;kendi güzelliği içinde tutarlı...

Ama halkın yaşantısı girecektir oraya,çünkü yaşayan büyük

Bir şeydir halk...

Deniz ve ufuk girecek, karinca yuvaları,gökyüzü,kozalaklar

Ve kopuk ve artık hasetsiz bir aşk...

Yani sevişmek denizle,koşulsuz,önyargısız,hesapsız...

Yani uzanmak ve düşünmek binlerce yıl..

Doğan,ölen ve yaşayan şeyleri...

Doğumu, ölümü ve yaşamayı

Yani dingin ve büyük olan her şeyi anlatmak...

Ben mi? evet .çıkıp gideceğim bir gün...

Tasasız,gözyaşsız,geride birşey bırakmadan ve birşey beklemeden

İlerde...

Sadece yağmur sularından pırıl pırıl bir yürek

Artik kendi kendinin anlamı ve nedeni olan bir yürekle...
ataol behramoğlu