Bir dag baŞinda, bir deniz kiyisinda, mum iŞigiyla aydinlanmiŞ izbe odalarda...
Veya rengarenk iŞiklarin yanip söndügü, ölcüsüz cigliklarla dolu Şarkili türkülü salonlarda...
Beni bekleyen var mi?
Elinde bir gül, Dudaklarinda tebessüm; ölüm gibi...
Ve sonra aliŞmadigim iklimlerde... Bir baŞina kararsiz; benim gibi...
„Kim o?"
diye her gürültüye seslenip,
"Ben geldim!"
Cevabini benim dudaklarimdan duymak isteyen ürpertili bir yürek...
Var mi?
Bilemem...
Bir istasyon...
Bütün trenler kalkmiŞ... Harabe gar binasinin iŞiklari sönmüŞ. Ortalikta kimseler yok. Vakit akŞam üstü. Biraz sonra da gece.
Kocaman bacali simsiyah eski bir tren, gar binasinin yaninda hayalet gibi duruyor. Bu tren kalkacak mi? Bu tren nereye gider? Beni, beni bekleyene götürür mü?
Trene dalmiŞ gözlerim. Icim icimi kemiriyor. Karanliktan sessizlikten, yalnizliktan korkuyorum. Hafif bir rüzgar esiyor. Sanki
"Bu Dünya boŞaldi. Bir sen kaldin yalniz baŞina"
diyor. Daraliyorum. Rüzgar alayci. Gözlerim trende. DonmuŞ gibiyim.
Hani rüyalarda kacamaz ya insan. Avazi ciktigi kadar bagirmak ister. Ama agzini acamaz. Kacip kurtulmak ister, Adimini atamaz. IŞte öyle...
Cok derinlerden bir düdük sesi duyuyorum. Yüregim ciz ediyor. Bu sesi benden baŞkasinin duymadigina eminim. Sonra o eski trenin tekerlekleri usul usul dönmeye baŞliyor.Bacasinda belli belirsiz bir duman... Heyecan basiyor yüregime. Tren önümden geciyor. ŞaŞkinim, heyecanliyim. Korkuyorum. Kayboluyor tren...
Ben herŞeyini kaybetmiŞ, yedi yaŞinda bir öksüz gibiyim Şimdi.
Bakmak istemiyorum karanliga. Görmek istemiyorum istasyonun bomboŞ halini. Kapiyorum gözlerimi...
Beni bekleyen var mi?
Ben gidemezsem bile bana gelecek...
Veya
"Sen gelmezsen ölürüm"
diyecek olan...
Gözlerim kapali. Sanki terkedilmiŞim. Sanki dünyam yikilmiŞ. Sanki yalnizim. Derinlerden bir ses daha... Trenin boguk ugultusu gibi. Beni bana cagiriyor:
"Seni bekleyen var; günde beŞ defa..."
Veya rengarenk iŞiklarin yanip söndügü, ölcüsüz cigliklarla dolu Şarkili türkülü salonlarda...
Beni bekleyen var mi?
Elinde bir gül, Dudaklarinda tebessüm; ölüm gibi...
Ve sonra aliŞmadigim iklimlerde... Bir baŞina kararsiz; benim gibi...
„Kim o?"
diye her gürültüye seslenip,
"Ben geldim!"
Cevabini benim dudaklarimdan duymak isteyen ürpertili bir yürek...
Var mi?
Bilemem...
Bir istasyon...
Bütün trenler kalkmiŞ... Harabe gar binasinin iŞiklari sönmüŞ. Ortalikta kimseler yok. Vakit akŞam üstü. Biraz sonra da gece.
Kocaman bacali simsiyah eski bir tren, gar binasinin yaninda hayalet gibi duruyor. Bu tren kalkacak mi? Bu tren nereye gider? Beni, beni bekleyene götürür mü?
Trene dalmiŞ gözlerim. Icim icimi kemiriyor. Karanliktan sessizlikten, yalnizliktan korkuyorum. Hafif bir rüzgar esiyor. Sanki
"Bu Dünya boŞaldi. Bir sen kaldin yalniz baŞina"
diyor. Daraliyorum. Rüzgar alayci. Gözlerim trende. DonmuŞ gibiyim.
Hani rüyalarda kacamaz ya insan. Avazi ciktigi kadar bagirmak ister. Ama agzini acamaz. Kacip kurtulmak ister, Adimini atamaz. IŞte öyle...
Cok derinlerden bir düdük sesi duyuyorum. Yüregim ciz ediyor. Bu sesi benden baŞkasinin duymadigina eminim. Sonra o eski trenin tekerlekleri usul usul dönmeye baŞliyor.Bacasinda belli belirsiz bir duman... Heyecan basiyor yüregime. Tren önümden geciyor. ŞaŞkinim, heyecanliyim. Korkuyorum. Kayboluyor tren...
Ben herŞeyini kaybetmiŞ, yedi yaŞinda bir öksüz gibiyim Şimdi.
Bakmak istemiyorum karanliga. Görmek istemiyorum istasyonun bomboŞ halini. Kapiyorum gözlerimi...
Beni bekleyen var mi?
Ben gidemezsem bile bana gelecek...
Veya
"Sen gelmezsen ölürüm"
diyecek olan...
Gözlerim kapali. Sanki terkedilmiŞim. Sanki dünyam yikilmiŞ. Sanki yalnizim. Derinlerden bir ses daha... Trenin boguk ugultusu gibi. Beni bana cagiriyor:
"Seni bekleyen var; günde beŞ defa..."
