ADAMIN BIRI HER zaman “Allah, Allah” diye zikreder, bu zikirden dolayi agzi bal yemis gibi tatlanirdi.
Bir gün, seytan gelip:
“Ne diye durmadan ‘Allah, Allah’ deyip duruyorsun?” diye bir soru düsürdü aklina. “Bunca zamandir Allah demene karsilik, bir kerecik olsun Allah ‘Buyur ey kulum!’ dedi mi sana? Daha ne kadar Allah deyip duracaksin?”
Bunun üzerine, adamin cani sykyldy, ümitsizlige düstü ve ‘Allah, Allah’ demeyi birakti. Gönlü kirilmis bir halde yatti, uyudu.
Rüyasinda Hizir’i gördü karsisinda. Hizir ona:
“Neden yaptigin güzel isi terk ettin?” diye sordu.
Adam:
“Yaptigim onca zikre karsilik verilmedi. ‘Buyur ey kulum’ sesi gelmedi. Ben de kapidan kovulmaktan korktum” dedi.
Bunun üzerine Hizir:
“Senin ‘Allah, Allah’ demen, Allah’in ‘Buyur ey kulum’ demesidir. Allah’ın ismini anmayi sana nasip etmesi az sey midir?”
Hz Mevlânâ
Bir gün, seytan gelip:
“Ne diye durmadan ‘Allah, Allah’ deyip duruyorsun?” diye bir soru düsürdü aklina. “Bunca zamandir Allah demene karsilik, bir kerecik olsun Allah ‘Buyur ey kulum!’ dedi mi sana? Daha ne kadar Allah deyip duracaksin?”
Bunun üzerine, adamin cani sykyldy, ümitsizlige düstü ve ‘Allah, Allah’ demeyi birakti. Gönlü kirilmis bir halde yatti, uyudu.
Rüyasinda Hizir’i gördü karsisinda. Hizir ona:
“Neden yaptigin güzel isi terk ettin?” diye sordu.
Adam:
“Yaptigim onca zikre karsilik verilmedi. ‘Buyur ey kulum’ sesi gelmedi. Ben de kapidan kovulmaktan korktum” dedi.
Bunun üzerine Hizir:
“Senin ‘Allah, Allah’ demen, Allah’in ‘Buyur ey kulum’ demesidir. Allah’ın ismini anmayi sana nasip etmesi az sey midir?”
Hz Mevlânâ