Gözlerim,hemen önümde yürüyen,daha doğrusu
yürümeye çalışan bir çocuğa kilitlenmiş gibiydi.Elin-
deki koltuk değneklerini büyük bir güçlükle kaldırıyor
ve alt tarafı tutmayan vücuduyla,bir sağa bir sola
sallanıyordu.Yüzüne bakılırsa,13-14 yaşlarında görü-
nüyordu.
Sanki onu büyülenmiş gibi izlerken,bir anda yere
düştü.Değneklerinden biri,kaldırımdaki bir çukura rast-
lamıştı.Hemen yanına koşarak kaldırmaya çalıştım.
Sessizce ağlıyordu.
İnşallah bir yerin acımamıştır,dedim.Olur böyle şey-
ler sakın üzülme.
Üzülmüyorum dedi.Zaten ben pek üzülmem.İyi ama
ağlıyorsun,diye atıldım.Herhalde bir sebebi var değil-
mi? Kolum acıdı,dedi.Onun için herhalde.Bakmak için
gömleğini sıyırdım.Bileğinden kesikti.Bu nedenle koltuk
değneklerinden biri,diğerinden farklı şekilde yapılmıştı.
Ayağa kalktığında:
Günde birkaç kez düşmeye alıştım,dedi.Geçen sene
düştüğümde,elim arabanın altında kalmıştı.
Söyleyecek söz bulmakta zorlanıyordum.Teselli etmek
için:
Üzülme dedim daha kötü şeyler olabilirdi.Belki ilk defa
yüzüme bakarak:
Üzülmüyorum,diye gülümsedi.Zaten ben pek üzülmem.
Biraz önce aynı şeyi tekrar etmiştin,dedim.Neden böy-
le söyledin?
Koltuk değnekleri üzerindeki titrek vücudunu dikleştirir-
ken:
Çünkü ben,Allah'a inanıyorum,dedi.O'na inananlar,hiç
ölümsüz bir vücuda sahip olmayacak mı?
Üstelikte sapasağlam bir vücudu.
Bu sefer sustum,her nedense bir şey söyleyemedim.
Teşekkür edip yanından ayrıldı.
O küçük kahramanın arkasından bakarken,hangimizin
daha mutlu olduğunu düşünüyordum.!
CÜNEYD SUAVİ
yürümeye çalışan bir çocuğa kilitlenmiş gibiydi.Elin-
deki koltuk değneklerini büyük bir güçlükle kaldırıyor
ve alt tarafı tutmayan vücuduyla,bir sağa bir sola
sallanıyordu.Yüzüne bakılırsa,13-14 yaşlarında görü-
nüyordu.
Sanki onu büyülenmiş gibi izlerken,bir anda yere
düştü.Değneklerinden biri,kaldırımdaki bir çukura rast-
lamıştı.Hemen yanına koşarak kaldırmaya çalıştım.
Sessizce ağlıyordu.
İnşallah bir yerin acımamıştır,dedim.Olur böyle şey-
ler sakın üzülme.
Üzülmüyorum dedi.Zaten ben pek üzülmem.İyi ama
ağlıyorsun,diye atıldım.Herhalde bir sebebi var değil-
mi? Kolum acıdı,dedi.Onun için herhalde.Bakmak için
gömleğini sıyırdım.Bileğinden kesikti.Bu nedenle koltuk
değneklerinden biri,diğerinden farklı şekilde yapılmıştı.
Ayağa kalktığında:
Günde birkaç kez düşmeye alıştım,dedi.Geçen sene
düştüğümde,elim arabanın altında kalmıştı.
Söyleyecek söz bulmakta zorlanıyordum.Teselli etmek
için:
Üzülme dedim daha kötü şeyler olabilirdi.Belki ilk defa
yüzüme bakarak:
Üzülmüyorum,diye gülümsedi.Zaten ben pek üzülmem.
Biraz önce aynı şeyi tekrar etmiştin,dedim.Neden böy-
le söyledin?
Koltuk değnekleri üzerindeki titrek vücudunu dikleştirir-
ken:
Çünkü ben,Allah'a inanıyorum,dedi.O'na inananlar,hiç
ölümsüz bir vücuda sahip olmayacak mı?
Üstelikte sapasağlam bir vücudu.
Bu sefer sustum,her nedense bir şey söyleyemedim.
Teşekkür edip yanından ayrıldı.
O küçük kahramanın arkasından bakarken,hangimizin
daha mutlu olduğunu düşünüyordum.!
CÜNEYD SUAVİ
neolaki acep 