ABDULLAH4
Forum Yöneticisi
Ey Ateş Serin Ol!
Cenâb-ı Hak buyuruyor:
“Andolsun ki, mallarınız ve canlarınız konusunda imtihana çekileceksiniz; sizden önce kendilerine kitap verilenlerden ve müşriklerden birçok üzücü sözler işiteceksiniz. Eğer sabreder ve takvâ gösterirseniz, muhakkak ki bu, (yapılacak) işlerin en değerlisidir.” (Âl-i İmrân, 186)
Rasûlullah (sav) buyurdular:
“Mü’min bir erkek veya kadın; nefsinde, çoluk çocuğunda, malında imtihâna uğrar, tâ ki Allâh’a temiz ve günâhsız kavuşsun…” (Tirmizî, Zühd, 57)
Rivâyete göre Allah Teâlâ, Hz. İbrahim’i dost edinince melekler:
“–Ey Rabb’imiz! İbrahim Sana nasıl dost olabilir? Nefsi, malı ve evlâdı var. Kalbi bunlara meyyâldir...” dediler. Bunun ardından şu ibretli imtihan manzaralarına şâhid oldular:
İbrahim (as) mancınıkla ateşe atılacağı zaman melekler heyecanlandı. Bir kısmı Allah Teâlâ’dan Hz. İbrahim’e yardım etmek için izin istedi. Melekler, Hz. İbrahim’e bir isteği olup olmadığını sorunca, İbrahim (as):
“–Dost ile dostun arasına girmeyin! Rabb’im ne dilerse ben ona râzıyım! Kurtarır ise, lutfundandır. Eğer yakar ise, kusurumdandır. Sabredici olurum inşâallah!..” buyurdu.
Daha sonra Cebrâîl (as) geldi:
“–Bana bir ihtiyacın var mı?” diye sordu.
İbrahim (as):
“–Sana ihtiyacım yok. Ateşi ancak yandıran söndürür. Allah bana kâfîdir; O ne iyi vekildir!” buyurdu. (Beyhakî, Şuab, II, 29; Ahmed bin Hanbel, Zühd, s. 80; Taberî, Tarih, I, 242; İbn-i Esîr, el-Kâmil, I, 99)
Nitekim Halîlullâh’ın bu yüce teslîmiyet ve tevekkülü üzerine, O daha ateşe düşmeden Allah Teâlâ emretti:
“–Ey ateş, İbrahim’in üzerine serin ve selâmet ol!” (Enbiyâ, 69)
Bu emirle birlikte İbrahim (as)’ın düştüğü yer, bir anda gülistana döndü. Orada tatlı bir pınar kaynayıp akmaya başladı. (Dr. Murat Kaya, Ebedi Yol Haritası İslam, Erkam Yay.)
Cenâb-ı Hak buyuruyor:
“Andolsun ki, mallarınız ve canlarınız konusunda imtihana çekileceksiniz; sizden önce kendilerine kitap verilenlerden ve müşriklerden birçok üzücü sözler işiteceksiniz. Eğer sabreder ve takvâ gösterirseniz, muhakkak ki bu, (yapılacak) işlerin en değerlisidir.” (Âl-i İmrân, 186)
Rasûlullah (sav) buyurdular:
“Mü’min bir erkek veya kadın; nefsinde, çoluk çocuğunda, malında imtihâna uğrar, tâ ki Allâh’a temiz ve günâhsız kavuşsun…” (Tirmizî, Zühd, 57)
Rivâyete göre Allah Teâlâ, Hz. İbrahim’i dost edinince melekler:
“–Ey Rabb’imiz! İbrahim Sana nasıl dost olabilir? Nefsi, malı ve evlâdı var. Kalbi bunlara meyyâldir...” dediler. Bunun ardından şu ibretli imtihan manzaralarına şâhid oldular:
İbrahim (as) mancınıkla ateşe atılacağı zaman melekler heyecanlandı. Bir kısmı Allah Teâlâ’dan Hz. İbrahim’e yardım etmek için izin istedi. Melekler, Hz. İbrahim’e bir isteği olup olmadığını sorunca, İbrahim (as):
“–Dost ile dostun arasına girmeyin! Rabb’im ne dilerse ben ona râzıyım! Kurtarır ise, lutfundandır. Eğer yakar ise, kusurumdandır. Sabredici olurum inşâallah!..” buyurdu.
Daha sonra Cebrâîl (as) geldi:
“–Bana bir ihtiyacın var mı?” diye sordu.
İbrahim (as):
“–Sana ihtiyacım yok. Ateşi ancak yandıran söndürür. Allah bana kâfîdir; O ne iyi vekildir!” buyurdu. (Beyhakî, Şuab, II, 29; Ahmed bin Hanbel, Zühd, s. 80; Taberî, Tarih, I, 242; İbn-i Esîr, el-Kâmil, I, 99)
Nitekim Halîlullâh’ın bu yüce teslîmiyet ve tevekkülü üzerine, O daha ateşe düşmeden Allah Teâlâ emretti:
“–Ey ateş, İbrahim’in üzerine serin ve selâmet ol!” (Enbiyâ, 69)
Bu emirle birlikte İbrahim (as)’ın düştüğü yer, bir anda gülistana döndü. Orada tatlı bir pınar kaynayıp akmaya başladı. (Dr. Murat Kaya, Ebedi Yol Haritası İslam, Erkam Yay.)