Ne zaman kalemi elime alsam, hep sana, hep seni, hep bizi yazıyorum Başka şeyler yazmaya niyetlensem de olmuyor işte! O kadar doluyum ki sevginle!Testinin içinde ne varsa dışına o sızarmış Her seferinde dışa sızan sen oluyorsunSana bütün kelimelerimÇünkü her şeyimsinArkadaşım, dostum, sırdaşım, dert ortağım
Gönlü Güzelim!Bu aralar kasvetli yüreğim Ölenler var yakınımızda, uzağımızdaVarlığını unuttuğumuz ölüm, ense kökümüzde nefesini hissettiriyor bize bu aralarÖlmeden önce ölünüz Diyor ya İki Cihan Güneşi (sav) Bu sözü düşünüyorum hep!ÖLMEDEN ÖNCE ÖLMEKBu söz tasavvuf ehlinin yaptığı Rabıta-i mevt'ten daha fazlasını ifade ediyor benceYine de gel ölümü yaşayalım ölmeden önce
Ruhum bedenimden ayrılıyorDikenli bir topuz var bedenimdeHer bir dikeni sinirlerime, damarlarıma, kas liflerime bağlıBunu içimden çekip çıkarıyorlar! Ne kadar acı veriyor bu bir bilsenVe ölümAğlıyor sevdiklerim arkamdan
Buz gibi bir yere koyuyorlar bedenimi,Dualar okuyarak yıkayıp kefenliyorlarŞimdi tabuta koydular beni Bir cami avlusundayımHep severdim camileri, hep huzur bulurdum ordaYine bir huzur kaplıyor içimi Hoca efendi namazı kıldırıp soruyor:
-Merhumeyi nasıl bilirdiniz?
-İyi bilirdik;
İşte burada içime bir ateş düşüyorKorkudan titriyorumGerçekten iyi miydim ben?Yaptığım her şeyin hesabını verme vakti yaklaştı işte!Nasıl kalkarım bu yükün altından? Ve kabir! İşte gerçek yalnızlık!
Hiç kimse için uzak değil bunlar sevdiceğim!Ama Ölmeden önce ölmek gerek hesabı kolaylaştırmak içinHer nefs ölümü tadacaktır diyor İlahi İkâz, Nefisler ölecektir demiyor ölümü tadacaktır diyorDemek ki ölmeden önce ölmek nefsi öldürmek değil! Nefsi terbiye etmek Nefsin her istediğini yapmamak Bunu söylemek kolay, ama yapmak ÖLÜM KADAR ZOR BE GÖNLÜ GÜZELİM!
Hani bir kıssa anlatırlar:
Mübarek zatlardan biri,nefsini terbiye etmek için bir camiye kapanırGece gündüz ibadetle geçirir vaktini Camiden dışarı hiç çıkmazAma bir gün içine nar yeme isteği düşer Bir türlü bunu silemez zihnindenÖyle ki gözünün önünden nar taneleri, burnundan nar kokusu gitmez Bari gidip yiyeyim de aklımdan çıksın; diye düşünür
Tam camiden çıkarken, kapının önünde, her yanı yara bere içinde, ama ibadetle meşgul birini görürYanından geçerken o adam öyle bir OFFFFF çeker ki, içi ürperir ve nedenini sorar adamaAdam der ki Benim içimi cehennemin narının korkusu sarmış Bir an ibadetten vazgeçemiyorum Senin içini ise Nar'ın kokusu sarmışOfff çekişim bundandır
Hatasını anlar mübarek insan Ciğerleri parçalanırcasına ESTAĞFİRULLAHHH der ve camiye dönüp, alnı yerlerde, ruhu zümrüt tepelerde, miracını aramaya devam eder
Şimdi gel kendi içimize bakalım Gönlü GüzelimVicdan aynamızda seyredelim kendimiziGel, ölmeden önce öldürelim tüm kötülüklerimizi!Kader defterindeki ömür mürekkebi tükenmeden önce ölüme ve ötesine hazırlayalım nefsimizi Vesselamaalıntı
Gönlü Güzelim!Bu aralar kasvetli yüreğim Ölenler var yakınımızda, uzağımızdaVarlığını unuttuğumuz ölüm, ense kökümüzde nefesini hissettiriyor bize bu aralarÖlmeden önce ölünüz Diyor ya İki Cihan Güneşi (sav) Bu sözü düşünüyorum hep!ÖLMEDEN ÖNCE ÖLMEKBu söz tasavvuf ehlinin yaptığı Rabıta-i mevt'ten daha fazlasını ifade ediyor benceYine de gel ölümü yaşayalım ölmeden önce
Ruhum bedenimden ayrılıyorDikenli bir topuz var bedenimdeHer bir dikeni sinirlerime, damarlarıma, kas liflerime bağlıBunu içimden çekip çıkarıyorlar! Ne kadar acı veriyor bu bir bilsenVe ölümAğlıyor sevdiklerim arkamdan
Buz gibi bir yere koyuyorlar bedenimi,Dualar okuyarak yıkayıp kefenliyorlarŞimdi tabuta koydular beni Bir cami avlusundayımHep severdim camileri, hep huzur bulurdum ordaYine bir huzur kaplıyor içimi Hoca efendi namazı kıldırıp soruyor:
-Merhumeyi nasıl bilirdiniz?
-İyi bilirdik;
İşte burada içime bir ateş düşüyorKorkudan titriyorumGerçekten iyi miydim ben?Yaptığım her şeyin hesabını verme vakti yaklaştı işte!Nasıl kalkarım bu yükün altından? Ve kabir! İşte gerçek yalnızlık!
Hiç kimse için uzak değil bunlar sevdiceğim!Ama Ölmeden önce ölmek gerek hesabı kolaylaştırmak içinHer nefs ölümü tadacaktır diyor İlahi İkâz, Nefisler ölecektir demiyor ölümü tadacaktır diyorDemek ki ölmeden önce ölmek nefsi öldürmek değil! Nefsi terbiye etmek Nefsin her istediğini yapmamak Bunu söylemek kolay, ama yapmak ÖLÜM KADAR ZOR BE GÖNLÜ GÜZELİM!
Hani bir kıssa anlatırlar:
Mübarek zatlardan biri,nefsini terbiye etmek için bir camiye kapanırGece gündüz ibadetle geçirir vaktini Camiden dışarı hiç çıkmazAma bir gün içine nar yeme isteği düşer Bir türlü bunu silemez zihnindenÖyle ki gözünün önünden nar taneleri, burnundan nar kokusu gitmez Bari gidip yiyeyim de aklımdan çıksın; diye düşünür
Tam camiden çıkarken, kapının önünde, her yanı yara bere içinde, ama ibadetle meşgul birini görürYanından geçerken o adam öyle bir OFFFFF çeker ki, içi ürperir ve nedenini sorar adamaAdam der ki Benim içimi cehennemin narının korkusu sarmış Bir an ibadetten vazgeçemiyorum Senin içini ise Nar'ın kokusu sarmışOfff çekişim bundandır
Hatasını anlar mübarek insan Ciğerleri parçalanırcasına ESTAĞFİRULLAHHH der ve camiye dönüp, alnı yerlerde, ruhu zümrüt tepelerde, miracını aramaya devam eder
Şimdi gel kendi içimize bakalım Gönlü GüzelimVicdan aynamızda seyredelim kendimiziGel, ölmeden önce öldürelim tüm kötülüklerimizi!Kader defterindeki ömür mürekkebi tükenmeden önce ölüme ve ötesine hazırlayalım nefsimizi Vesselamaalıntı