Efendimiz (asm) peygamberlerin sonuncusu ve en büyüğü olduğu gibi, ümmeti de en son ve en hayırlı ümmettir. Zira Cenâb-ı Hak “Siz insanlar için çıkarılmış en hayırlı ümmetsiniz. İyiliği emreder, kötülükten menedersiniz.” (Âl-i
İmrân, 110) buyuruyor.
Cenâb-ı Hak bu âyette ümmet-i Muhammed (asm)’ın en hayırlı ümmet olduğunu vurguladıktan sonra emr-i bi’l-maruf ve nehy-i ani’l-münkerden bahsediyor.
Yani âdeta diyor ki sizin en hayırlı ümmet olmanızın sebebi, yapmış olduğunuz tebliğ vazifesi, şu güzel hasletleri taşımanız, yani iyiliği emretmeniz, kötülükten menetmenizdir. Çünkü başta İsrailoğulları olmak üzere diğer ümmetlerin bu vazifeyi lâyıkıyla yapmadığını şu hadisten anlıyoruz: İbnu Mesud (ra) anlatıyor: Hz. Peygamber
(asm) buyurdu ki: “İsrailoğulları bir kısım günahlar işlemeye başlayınca âlimleri onları bu işlerden menettiler.
Ancak onlar dinlemediler, vazgeçmediler.
Zamanla âlimler de onlarla oturmaya, dayanışmaya ve beraber içmeye başladılar. Allah da bunun üzerine, berikinin dalâletini öbürüne katarak, biriyle diğerinin küfrünü artırdı. “Dâvud'un ve Meryem oğlu İsa'nın diliyle onları lânetledi...” (Mâide, 78). Sonra, ayakta bulunan Resûlullah (asm) oturarak sözünü tamamladı: “Hayır, nefsimi kudret elinde tutan Zât'a yemin ederim, onları hak adına kötülüklerden men etmezseniz (siz de rızaya eremezsiniz).”1
Mehmet kurt_irfan dergisi
İmrân, 110) buyuruyor.
Cenâb-ı Hak bu âyette ümmet-i Muhammed (asm)’ın en hayırlı ümmet olduğunu vurguladıktan sonra emr-i bi’l-maruf ve nehy-i ani’l-münkerden bahsediyor.
Yani âdeta diyor ki sizin en hayırlı ümmet olmanızın sebebi, yapmış olduğunuz tebliğ vazifesi, şu güzel hasletleri taşımanız, yani iyiliği emretmeniz, kötülükten menetmenizdir. Çünkü başta İsrailoğulları olmak üzere diğer ümmetlerin bu vazifeyi lâyıkıyla yapmadığını şu hadisten anlıyoruz: İbnu Mesud (ra) anlatıyor: Hz. Peygamber
(asm) buyurdu ki: “İsrailoğulları bir kısım günahlar işlemeye başlayınca âlimleri onları bu işlerden menettiler.
Ancak onlar dinlemediler, vazgeçmediler.
Zamanla âlimler de onlarla oturmaya, dayanışmaya ve beraber içmeye başladılar. Allah da bunun üzerine, berikinin dalâletini öbürüne katarak, biriyle diğerinin küfrünü artırdı. “Dâvud'un ve Meryem oğlu İsa'nın diliyle onları lânetledi...” (Mâide, 78). Sonra, ayakta bulunan Resûlullah (asm) oturarak sözünü tamamladı: “Hayır, nefsimi kudret elinde tutan Zât'a yemin ederim, onları hak adına kötülüklerden men etmezseniz (siz de rızaya eremezsiniz).”1
Mehmet kurt_irfan dergisi