Gülmeyenler Bahçesinden

[teblið]

öyle bir bahçeki bu bahçe Gülmeyenler Bahçesi

öyle bir bahçeki gözyaşları suluyor burda gülleri

öyle bir bahçeki acıyla akan gözyaşları

kanları kıpkırmızı güllere dönüştürüyor....
acıyı yutkunuyorum yine

boğazımı tırmalayarak iniyor aşağıya

susuyorum çünkü konuşamıyorum bilee..
ben ağlarken konuşamam ki

"gülüşümde bile hüzün var benim

hüzünle örülmüş beyaz kefenim

yüzümde çizgiler destesi hüzün

içimde hayatın bestesi hüzün....

Sen ZULMEDENİN zulmünü

AL BAŞINA GEÇİR Ya Rabb

Ve Ebabil kuşlarını

Başlarında uçur Ya Rabb...

Bunu bari fazla görmeyelim onlara..

Hani dünyalık isterken.. Hani güzel işler

bol kazanç

sıkıntısız bir hayat

iyi bir aile ... isterken; onları da düşünsek..
Gülüp eğlenirken gelmiyorlar aklımıza.. Gezip tozarken gelmiyorlar..
Kahkaha atarken gelmiyorlar.. Televizyon izlerken gelmiyorlar.. Maç veya dizi izlerkende gelmiyorlar..
Ama yazalım aklımızın bir köşesine

rabbimize açtığımızda ellerimizi; onları da unutmayalım..
Çok değil dimi bu istek..


Onların tek suçları: "Allah ve Rasulune inanmaları"
Le İlahe İllallah

Muhammeden Rasulullah demeleri..
Yani; sen gibi

ben gibi

biz gibi..