1- Hürmet:Müslüman bir cemiyette küçüklerin büyüklere yaş itibariyle veya diyanet ilim,hamiyet,fedakarlık,dirayet gibi faziletler itibariyle kendinden üstün olana,üstünlüğünü kabul etmenin neticesi olarak kalpte duyulan his ve bu hissin neticesi olarak da o şahsa karşı tavır ve hareketlerinde edepli davranış diye tarif edilebilir.Buna göre hürmetin hakikatı,kalp ve vicdanda bulunur;fiil ve hareketlerde tezahür eder.O halde yalnız zahiren gösterilen hürmet,ciddiyete sahip değildir.Bu tarz zahiri hürmetler,ya bir adet ve alışkanlık veya hürmet edilen şahsın zararlarından korunma veya bazı maddi menfaatler görme sebeplerine dayanır.Bu hal asrımızda olduğu gibi,bozuk cemiyetlerde daha çok yaygın olurİslam cemiyetii veya cemaatlerinde hakiki hürmetlilik veya hürmetsizlik sebebi daha çok hürmet edilecek tarafta aranır.Zira samimi hürmet,hürmete layık meziyetlerin bulunmasına mütevakkıftır.Bununla beraber vicdanen bozuk veya ideolojik menfi cereyanlara bağlı veya aşırı tarafgirliğe girmiş olanların,kamil ve fazıl zatlara hürmetsizlikleri ve aksine olarak da zalim ve fasık başlarına hürmetleri,doğru yoldan ayrılmış olmaklığın neticesi olup,sabit ve ebedi hak ölçüleri içinde mütalaa edilmez,şahsi ve hissidir.Bu tarzda müfritane ve ölçüsüz hareket eden Avrupa hayranlarının ,müslümanların islam büyüklerine gösterdikleri hürmeti ifratkarlıkla itham etmelerine karşı Bediüzzaman Hazretleri şöyle cevap veriyor:
-''Mutaasıplara hücum eden Avrupa kaselisleri,herbiri yüz mutaasıp kadar meslek-i sakiminde mutaasıptır.Bunlardan birisi Şekspir medhinde ettiği ifratı,şayet bir hoca o ifratı Şeyh Geylani medhinde etseydi,tekfir olunacaktı.''
-''Mutaasıplara hücum eden Avrupa kaselisleri,herbiri yüz mutaasıp kadar meslek-i sakiminde mutaasıptır.Bunlardan birisi Şekspir medhinde ettiği ifratı,şayet bir hoca o ifratı Şeyh Geylani medhinde etseydi,tekfir olunacaktı.''