Küçük Hanim

[FaKiR]

----------------------------------​

​

KÜÇÜK HANIM​

Türkü söyler gibi konuşur küçük hanım​

Dağılır yüzüne saçları​

Gelincikler gibi taze ve güzel​

Serçeler gibi uçarı​

Çıksa sokağa biraz, sevdalıları​

Dolaşır solunda sağında​

Kolay kolay beğenmez kimseleri​

Ufacık burnu Kaf Dağında​

Sıcaktan soğuğa girmez elleri​

Bin türlü işve, bin türlü naz​

Yormaz gözlerini küçük hanım​

Gazete bile okumaz​

Moda dergilerinde bulur kendini​

En pahalı kumaşları düşünür​

Yaşamak: giyinmek demekmiş onca​

Mutluluk: yaprakları pırlantadan bir güldür.​

Birşey anlatılsa Anadolu’dan​

Birden değişir yüzü​

Melodileri yarım kalır dudaklarında​

Ne oyunumuzu sever, ne türkümüzü​

Bir beyaz martı gibi çırpınır durur​

Denizin koynunda her yaz​

Hani İstanbul olmasa, altın kumlar olmasa​

Dünyada yaşayamaz.​

Y. B. BAKİLER​

KÜÇÜK HANIMIN HAYALLERİ

Uzanır yatağına yorgun​

Gülümser gözleri kapalı…​

Boğaz’da iki katlı bir ev düşünür,​

Güvercinler gibi beyaz bir yalı​

Palmiye ağaçları olmalı bahçesinde​

Çiçeklerin bin türlüsü açmalı
Denizinde motor, kapısında araba
Biner binmez uçmalı..​

Antika mobilyalar geçirir sonra aklından
Kuştüyünden yataklar…
İpek acem halıları odalarında
Sofrasında altın çatal bıçaklar…​

İster ki, aşçıları, hizmetçileri bile
Su içsin altın kupadan.
El pembe- gül pembe çocuklarına
Dadılar gelsin Avrupa’dan.​

Ve sonra çocukları: biri oğlan, biri kız
Şirin mi şirin, can mı can
Kocası dünyalar kadar zengin,
Tunç heykeller gibi yakışıklı her zaman.​

Y. B. BAKİLER​

--------------------

KÜÇÜK HANIMIN KADERİ

Ve nihayet evlendi küçük hanım
Güzelim yüzünde çizgi çizgi gam
Kocası ne zengin, ne halden anlar biri
Üstelik çirkin ve kaba bir adam.​

Evleri şimdi doğunun yoksul bir şehrindedir
Ne dağlar yol verir, ne ırmaklar su
Kalın kara bıyıklı, kara mavzerli adamlar
Kurmuşlar dağların başında pusu…​

Öksüz bir ceylan gibi her akşam
Odadan odaya dolaşıp durur
Pencereden baksa bir yer görünmez,
Sokağa çıksa söz olur…​

Kör kandiller gibi yanar elektrikler
Sokaklarda çirkin köpekler ulur
Gece şehir kulübüne gider kocası
Küçük hanım odasında yapayalnız oturur….​

Büzülür korkudan bir köşeye çaresiz
Eski hayalleri bir bir uzaklardan el eder.
İstanbul’u düşünür, altın kumları düşünür
Sonra bel vermez dağları, yol vermez ırmakları​

Kalın kara bıyıklı adamları düşünür…
Batar avuçlarına sedef tırnakları
Birşey kopar içinden, bir bilinmez yerinden
Nemli bulutlar geçer güzelim gözlerinden​

Ah bu kader demeyin kısmet demeyin
Anlatılamaz şimdi küçük hanımın derdi
Her kuş dengiyle uçardı, böyle olmazdı
Küçük hanımlar bilselerdi…….​

Y. B. BAKİLER​