· Kur’an’ın en yaygın tarifi: Hz. Muhammed(ASM)’e indirilen, mushaflarda yazılı, O’ndan tevatür yoluyla nakledilmiş, okunmasıyla ibadet edilen, beşerin benzerini getirmekten aciz kaldığı ilahi kelamdır.”
Not: Tevatür: Yalan üzere ittifakları mümkün olmayan bir cemaat tarafından nakledilen haber demektir.
· Bu tarifin Arapçası şöyledir: En-Nazmü’l münezzelü alâ Resûlinâ el menkulü anhu tevatürâ.
· Kur’an kelimesi lugat itibarıyla “toplamak” ve “okumak” anlamlarına gelir.
· Kur’an’ın ilk inen ayeti Alak S.96, son inen ayet ise Bakara S. 281. ayet-i kerimedir.
· Bütün olarak ilk inen sure Fatiha, son inen ise Nasr Suresidir.
· Tercih edilen görüşe göre 114 Sureden 93’ü Mekke’de, 21’i Medine’de inmiştir.
· Kur’an ayetlerinin sayısı bir görüşe göre 6666 ise de, asıl kabul gören görüşe göre 6236’dır.
Nafia’ya göre: 6217
Şeybe’ye göre: 6214
Kufe alimlerine göre: 6236
Mısırlılara göre: 6219
Şamlılara göre: 6226
Zemahşeri’ye göre: 6666’dır. Ayetlerinin sayısındaki bu farklı görüşler ayetlerdeki bir eksiklikten değil, ayetleri saymadaki yöntem ayrılığından doğmaktadır. Kimi âlimin tek ayet kabul ettiği uzun bir ayeti, kimi iki ayet saymıştır.
· Kur’an harflerinin sayısı hususunda iki rivayet vardır:
a-325.345
b-325743
Kelime sayısının 77439 olduğunda ittifak vardır.
· Kur’an’ın ilk harekelenmesi hicri birinci yüzyılda Ebul Esved ed-Düeli tarafından, yalnız kelime sonlarına nokta koyularak yapılmıştır. Bunun yararı görülünce geliştirilmiş ve hicri 2. yüzyılın ortalarında büyük gramer bilgini Halil bin Ahmed tarafından bugünkü şekliyle nokta ve hareke konulmuştur.
· Kur’an’a nokta ve hareke konulduktan sonra, ayetleri birbirinden ayırmak için aralarına duraklar konmuştur.
· Bundan başka, ayetlerin çeşitli yerlerinde durak işareti olarak küçük harfler konulmuştur. Bu işaretler büyük Kur’an âlimi Gazneli Ebu’l Fadl Muhammed b. Tayfur Secavendi(ö:1164) tarafından konduğundan bunlara Secavendi işaretleri denmiştir. Başlıcaları:
*Mim; bu işaret bulunan yerde mutlaka durmak gerekir, geçilirse anlam bozulur.
*Tı: Durmak gerekir, geçmek doğru değildir.
*Cim
urmak geçmeye tercih edilmeli
*Ze: Durmak mümkün olmakla beraber , geçmeyi tercih etmelidir.
*Lamelifurmamak gerektiğini, durulursa anlam bozulacağını ifade eder. Nefes yetişmeyip durulursa, geriden almak gerekir. Yalnız bu harf ayet sonunda ise durulduğu zaman geri alınmaz.
*Ayn: Bir konunun ya da kıssanın bitip, yenisinin başladığını bildirir.
Kaynaklar
1-Kur’an-ı Kerim Ve Özellikleri- İsmail Özcan-Şahsi Basım-İst-1985
2-Fetvalar-1- Mehmed Emre-Tekin Kitabevi-Zafer Matbaası-İst-1996
Not: Tevatür: Yalan üzere ittifakları mümkün olmayan bir cemaat tarafından nakledilen haber demektir.
· Bu tarifin Arapçası şöyledir: En-Nazmü’l münezzelü alâ Resûlinâ el menkulü anhu tevatürâ.
· Kur’an kelimesi lugat itibarıyla “toplamak” ve “okumak” anlamlarına gelir.
· Kur’an’ın ilk inen ayeti Alak S.96, son inen ayet ise Bakara S. 281. ayet-i kerimedir.
· Bütün olarak ilk inen sure Fatiha, son inen ise Nasr Suresidir.
· Tercih edilen görüşe göre 114 Sureden 93’ü Mekke’de, 21’i Medine’de inmiştir.
· Kur’an ayetlerinin sayısı bir görüşe göre 6666 ise de, asıl kabul gören görüşe göre 6236’dır.
Nafia’ya göre: 6217
Şeybe’ye göre: 6214
Kufe alimlerine göre: 6236
Mısırlılara göre: 6219
Şamlılara göre: 6226
Zemahşeri’ye göre: 6666’dır. Ayetlerinin sayısındaki bu farklı görüşler ayetlerdeki bir eksiklikten değil, ayetleri saymadaki yöntem ayrılığından doğmaktadır. Kimi âlimin tek ayet kabul ettiği uzun bir ayeti, kimi iki ayet saymıştır.
· Kur’an harflerinin sayısı hususunda iki rivayet vardır:
a-325.345
b-325743
Kelime sayısının 77439 olduğunda ittifak vardır.
· Kur’an’ın ilk harekelenmesi hicri birinci yüzyılda Ebul Esved ed-Düeli tarafından, yalnız kelime sonlarına nokta koyularak yapılmıştır. Bunun yararı görülünce geliştirilmiş ve hicri 2. yüzyılın ortalarında büyük gramer bilgini Halil bin Ahmed tarafından bugünkü şekliyle nokta ve hareke konulmuştur.
· Kur’an’a nokta ve hareke konulduktan sonra, ayetleri birbirinden ayırmak için aralarına duraklar konmuştur.
· Bundan başka, ayetlerin çeşitli yerlerinde durak işareti olarak küçük harfler konulmuştur. Bu işaretler büyük Kur’an âlimi Gazneli Ebu’l Fadl Muhammed b. Tayfur Secavendi(ö:1164) tarafından konduğundan bunlara Secavendi işaretleri denmiştir. Başlıcaları:
*Mim; bu işaret bulunan yerde mutlaka durmak gerekir, geçilirse anlam bozulur.
*Tı: Durmak gerekir, geçmek doğru değildir.
*Cim
urmak geçmeye tercih edilmeli*Ze: Durmak mümkün olmakla beraber , geçmeyi tercih etmelidir.
*Lamelif
urmamak gerektiğini, durulursa anlam bozulacağını ifade eder. Nefes yetişmeyip durulursa, geriden almak gerekir. Yalnız bu harf ayet sonunda ise durulduğu zaman geri alınmaz.*Ayn: Bir konunun ya da kıssanın bitip, yenisinin başladığını bildirir.
Kaynaklar
1-Kur’an-ı Kerim Ve Özellikleri- İsmail Özcan-Şahsi Basım-İst-1985
2-Fetvalar-1- Mehmed Emre-Tekin Kitabevi-Zafer Matbaası-İst-1996
