Livza
Well-known member
Yüreğim;Sızılarına,acılarına bir umut saçmak için çıkalım yola...
Şimdi vakit gece...Yürüyoruz...Yıldızlar arkamızda...Selamımız sevdalı yüreklere...Bizim sözümüz sevmeyi bilmeyenlere...Gönlümüz ise baharda açan güllerle birlikte...
Sevdayı anlamak lazımdı,anlatmaktan önce...Anlatanlar bile anlamadı sevmeyi...Sevgiyi bu dünyaya sığdırdılar...Bu kadar küçük müydü,dünya kadar yalan ve basitmiydi...Hayır...Hayır Yüreğim;Basit değildi,yalan değildi...Gerçek sevgi uğruna ölünendi...Hissedilendi...Gözlerden akan kanlı gözyaşlarıydı..Ve ancak bunu gerçek sevenler yapardı..Onlar hissederdi...
Gel Yüreğim!...Sana aşıklardan bahsedeyim...Onlardan...O gönülleri dolu olanlardan...Hani derdin ya Onlar çok acı çekerler diye...Evet acı çekerler ama gözlerinde hep bir umut;Hep bir parıltı vardır...Onlar umut postacılarıdır...Umut ederler ve umut dağıtırlar...Sığmaz onların gönülleri bu dünyaya...
Onlar taş atana gül atarlar...Onlar sevdiği için cehennemde yanmaya bile razı olacak kadar büyük bir gönüle sahiptirler...Dillerinde bile''Ya RABB eğer onların imanlarını selamette göreceksem cehennemde yanmaya razıyım.Zira bedenim yansada gönlüm gül gülistan olur...'' zikri mevcuttu...Onlar öyle bir aşka sahiptiler ki;Geceyi kendilerine örtü yaparlardı...Seccadelerini gözyaşları ile ıslatırlardı...Kimse bilmezdi bunu...Ama sahipleri biliyordu ya;Yeterdi onlar için...Karanlık gecelerin ışığıydı onlar...Sevdaya işaretti gönülleri...Ve ahretti tek dertleri...
Şimdi anladın mı Yüreğim;Aşıklığı,aşkı...Aşk diyarının kolay olmadığını...Aşık olmanın kolay olmadığını...Aşıklık bir meslekti...Yoldaşın gözyaşın...Tek sermayen sevdan...Tek çaren umudun...
Şimdi Yüreğim;Hangi yola girdiğinin farkındasın değil mi?...Biz daha yolun başındayız...Bizi de incitecekler,kıracaklar,kanatacaklar,acıtacaklar...Ama biz sabırla,tebessümle devam etmeliyiz...Bizi itene biz elimizi uzatmalıyız...Ve unutmamalıyız ki SEVEN SEVİLİR,MUHAKKAK BİR SEVENİ VARDIR...
Biz buranın misafiriyiz Yüreğim...Buraya ait değiliz...Öyleyse Söyle Yüreğim;Hangi misafir az kalacağı bir yerde birini incitir...Değer mi hiç?...Misafirsek bu telaş niye...Kısacık bir misafirlik için bu bağrış,bu kin,bu öfke,bu sevgisizlik niye?...Nokta kadar menfaat için,virgül kadar eğilmeye değer mi?...
Yüreğim;Dikenli olur sevda yolları...Kanarsın çoğu zaman...Umutlarına hasret olur,Yalnız kalırsın çoğu zaman...
Ama Yüreğim şunu unutma;Bu yolda yalnızda kalsan,acıda çeksen,hep kanasan da değer...İnan değer...
Biz bir Aşkın ürünüyüz...RABBİMİZ bizleri sevdi...Sevdi ki yarattı...Sevdi ki sayısız nimet verdi...Sevdi ki eşrefi mahluk etti...Sevdi ki Habibine ümmet etti...Sevdi ki Cenneti var etti...Ve biz Yüreğim;YARATICIMIZ BİZİ BU DERECE SEVERKEN;NASIL OLURDA SEVGİMİZİ GİZLERİZ...
SEVELİM YÜREĞİM...SINIRSIZCA,SONSUZCA,DELİCESİNE,YÜREKLİCE...
HAYKIRALIM YÜREĞİM...ALEME HAYKIRALIM...
SEVİYORUM İŞTE...SEVİYORUM...VAR MI DİYECEĞİNİZ?...
MAZNUN
Şimdi vakit gece...Yürüyoruz...Yıldızlar arkamızda...Selamımız sevdalı yüreklere...Bizim sözümüz sevmeyi bilmeyenlere...Gönlümüz ise baharda açan güllerle birlikte...
Sevdayı anlamak lazımdı,anlatmaktan önce...Anlatanlar bile anlamadı sevmeyi...Sevgiyi bu dünyaya sığdırdılar...Bu kadar küçük müydü,dünya kadar yalan ve basitmiydi...Hayır...Hayır Yüreğim;Basit değildi,yalan değildi...Gerçek sevgi uğruna ölünendi...Hissedilendi...Gözlerden akan kanlı gözyaşlarıydı..Ve ancak bunu gerçek sevenler yapardı..Onlar hissederdi...
Gel Yüreğim!...Sana aşıklardan bahsedeyim...Onlardan...O gönülleri dolu olanlardan...Hani derdin ya Onlar çok acı çekerler diye...Evet acı çekerler ama gözlerinde hep bir umut;Hep bir parıltı vardır...Onlar umut postacılarıdır...Umut ederler ve umut dağıtırlar...Sığmaz onların gönülleri bu dünyaya...
Onlar taş atana gül atarlar...Onlar sevdiği için cehennemde yanmaya bile razı olacak kadar büyük bir gönüle sahiptirler...Dillerinde bile''Ya RABB eğer onların imanlarını selamette göreceksem cehennemde yanmaya razıyım.Zira bedenim yansada gönlüm gül gülistan olur...'' zikri mevcuttu...Onlar öyle bir aşka sahiptiler ki;Geceyi kendilerine örtü yaparlardı...Seccadelerini gözyaşları ile ıslatırlardı...Kimse bilmezdi bunu...Ama sahipleri biliyordu ya;Yeterdi onlar için...Karanlık gecelerin ışığıydı onlar...Sevdaya işaretti gönülleri...Ve ahretti tek dertleri...
Şimdi anladın mı Yüreğim;Aşıklığı,aşkı...Aşk diyarının kolay olmadığını...Aşık olmanın kolay olmadığını...Aşıklık bir meslekti...Yoldaşın gözyaşın...Tek sermayen sevdan...Tek çaren umudun...
Şimdi Yüreğim;Hangi yola girdiğinin farkındasın değil mi?...Biz daha yolun başındayız...Bizi de incitecekler,kıracaklar,kanatacaklar,acıtacaklar...Ama biz sabırla,tebessümle devam etmeliyiz...Bizi itene biz elimizi uzatmalıyız...Ve unutmamalıyız ki SEVEN SEVİLİR,MUHAKKAK BİR SEVENİ VARDIR...
Biz buranın misafiriyiz Yüreğim...Buraya ait değiliz...Öyleyse Söyle Yüreğim;Hangi misafir az kalacağı bir yerde birini incitir...Değer mi hiç?...Misafirsek bu telaş niye...Kısacık bir misafirlik için bu bağrış,bu kin,bu öfke,bu sevgisizlik niye?...Nokta kadar menfaat için,virgül kadar eğilmeye değer mi?...
Yüreğim;Dikenli olur sevda yolları...Kanarsın çoğu zaman...Umutlarına hasret olur,Yalnız kalırsın çoğu zaman...
Ama Yüreğim şunu unutma;Bu yolda yalnızda kalsan,acıda çeksen,hep kanasan da değer...İnan değer...
Biz bir Aşkın ürünüyüz...RABBİMİZ bizleri sevdi...Sevdi ki yarattı...Sevdi ki sayısız nimet verdi...Sevdi ki eşrefi mahluk etti...Sevdi ki Habibine ümmet etti...Sevdi ki Cenneti var etti...Ve biz Yüreğim;YARATICIMIZ BİZİ BU DERECE SEVERKEN;NASIL OLURDA SEVGİMİZİ GİZLERİZ...
SEVELİM YÜREĞİM...SINIRSIZCA,SONSUZCA,DELİCESİNE,YÜREKLİCE...
HAYKIRALIM YÜREĞİM...ALEME HAYKIRALIM...
SEVİYORUM İŞTE...SEVİYORUM...VAR MI DİYECEĞİNİZ?...
MAZNUN