Sözün En Güzeline...

S

SaYa

Well-known member
Sözün En Güzeline...


O’nunla baş başa kalınca,

zor işte adını koymak...
buluşunca,

insanı insan yapan o eşsiz olanla...
zaman duruyor,

söz sükut ediyor,

mekan terk ediyor sonsuzluğa...
bir sen kalıyorsun,

birde ruhunu nakış nakış işleyen O...
yüreğinden ırmakların aktığını hissediyorsun...
büyük çağlayanlardan dökülürcesine...
her şeyin sükut ettiğini görmek,

sadece O nun seninle,

senden yana,
bir iklimde buluşması,

sessiz depremlere dönüştürüyor yüreğini...
alıp götürüyor ummanlara...
hiç dönmek istemiyorsun geriye...
ifadesi mümkün olmayan bir aşk iklimi oluşuyor...
sen bütün bedeninle sükut ediyorsun...
yüreğine birikmiş damlalardan oluşan,

çağlayanlar anlatıyor seni..
seçilmişliğin ikliminde,

adam gibi adam olmanın,

ne demek olduğunu,

iliklerine kadar hissediyorsun...
ve ayrılık zamanı çattığında,

sürgününde dile geliyor büyük hasretin...
O eşsiz hazineyi bir daha bırakmak istemiyorsun…
iyice anlıyorsun ki,
O , seni var edenin,

dünya sürgününde savrulup gitmemen için,
sana dair,
yaşama dair,
ve bütün insanlığa dair,
kurtuluş yolunun işaret taşlarını anlatmaktadır…

alıntı BeTüL
 
Üst