Risale-i Nur Dersleri – Yirmi Üçüncü Lem’a – Tabiat Risalesi – 1

On Yedinci Lem’anın On Altıncı Notası iken, ehemmiyetine binaen, Yirmi Üçüncü Lem’a olmuştur. Tabiattan gelen fikr-i küfrîyi dirilmeyecek bir surette öldürüyor, küfrün temel taşını zîrüzeber ediyor.

İHTAR: Şu Notada, tabiiyyunun münkir kısmının gittikleri yolun içyüzü ne kadar akıldan uzak ve ne kadar çirkin ve ne derece hurafe olduğu, lâakal doksan muhali tazammun eden Dokuz Muhal ile beyan edilmiş. Sair risalelerde o muhaller kısmen izah edildiğinden; burada gayet muhtasar olmak haysiyetiyle, bâzı basamaklar tayyedilmiştir. Onun için, birden bire, “Bu kadar zâhir ve âşikâre bir hurafeyi nasıl bu meşhur âkıl feylesoflar kabul etmişler, o yolda gidiyorlar?” hatıra geliyor.

Evet, onlar mesleklerinin içyüzünü görememişler. Hem, hakikat-i meslekleri ve mesleklerinin lâzımı ve muktezası odur ki, yazılmış herbir muhalin ucunda beyan edilen o çirkin ve müstekreh ve gayr-ı mâkul (HAŞİYE) hülâsa-i mezhepleri ve mesleklerinin lâzımı ve zarurî muktezası olduğunu gayet bedihî ve kat’î burhanlarla, şüphesi olanlara tafsilen beyan ve ispat etmeye hazırım.

(HAŞİYE) : HAŞİYE Bu risalenin sebeb-i telifi, gayet mütecavizâne ve gayet çirkin bir tarzla, hakaik-i imaniyeyi tezyif edip, bozulmuş aklı yetişmediği şeye hurafe deyip, dinsizliği tabiata bağlayarak, Kur’ân’a hücum edilmesidir. O hücum ise şiddetli bir hiddeti kalbe (kaleme) verdi ki, şiddetli ve galiz tokatları o mülhidlere ve haktan yüz çeviren bâtıl mezheplilere yedirdi. Yoksa, Risale-i Nur’un mesleği, nezihâne ve nazikâne ve kavl-i leyyindir.

üstadın burda bahis buyurduğu;
metaryalis felsefenin en temek kaidesi olan şüphecilik,
nedensellik, priori akıl yürütme gibi metodların izlenmesiyle bile
yegane gerçek, bir ve tek olan yaratıcının varlığının görünebileceği,
ispat edilebileceğidir.

başka bir yerde de izahı olduğu üzere;
bir ve tek olan bir yaratıcıyı bulmanın birçok yolu mevcuttur.
hatta en salt fikri yaklaşımlarla bile üstad,
allahın varlığının görünebileceğini
vede bunun sadece akli delillerle isbat olunacağını ortaya koymaktadır.

üstad, kuranı kerimin bize anlatmış olduğu
bu “yaratıcı” gerçeğinin ise bu farklı yollar içerisinde
en kestirmesi ve en sağlamı olarak görmektedir.

şayet tarafgirane yaklaşılmassa,
kişisel vehimler ön planda tutulmasa
en sert metaryalist sorgu doktrinlerinin bile arkasında
bir yaratıcının görüneceğini ifade etmektedirler.

ve paragrafın sonunda da dediği gibi
bunu sadece akli bir surette vahiye başvurmadan ispat etmeye hazırım
şeklinde ifade etmektedir.

adeta hegel’in (ki kendileri metaryalizmin fikir mimarlarındandır)
“ussal olan gerçektir gerçek olan ussaldır”
önermesi ışığında bir ispat olacağını dile getirmektedir üstad.

Allah razı olsun ali kardeşim,
o zaman bu dersle biraz daha fazla ilgi göstermek lazım.

Şu âyet-i kerime, istifham-ı inkârî ile, “Cenâb-ı Hak hakkında
şek olmaz ve olmamalı” demekle, vücud ve vahdâniyet-i İlâhiye
bedâhet derecesinde olduğunu gösteriyor.

Şu sırrı izahtan evvel bir ihtar: 1338’de Ankara’ya gittim. İslâm
Ordusunun Yunan’a galebesinden neş’e alan ehl-i imanın kuvvetli
efkârı içinde, gayet müthiş bir zındıka fikri, içine girmek ve bozmak
ve zehirlendirmek için dessâsâne çalıştığını gördüm. “Eyvah,” dedim.
“Bu ejderha imanın erkânına ilişecek!” O vakit, şu âyet-i kerime
bedâhet derecesinde vücud ve vahdâniyeti ifham ettiği cihetle,
ondan istimdad edip, o zındıkanın başını dağıtacak derecede
Kur’ân-ı Hakîmden alınan kuvvetli bir burhanı, Nur’un Arabî
risalesinde yazdım. Ankara’da, Yeni Gün Matbaasında tab ettirmiştim.

Fakat maatteessüf Arabî bilen az ve ehemmiyetle bakanlar da nadir
olmakla beraber, gayet muhtasar ve mücmel bir surette o kuvvetli
burhan tesirini göstermedi. Maatteessüf, o dinsizlik fikri hem inkişaf
etti, hem kuvvet buldu. Bilmecburiye, o burhanı Türkçe olarak bir derece
beyan edeceğim. O burhanın bazı parçaları bazı risalelerde tam izah
edildiğinden, burada icmâlen yazılacaktır. Sair risalelerde inkısam etmiş olan
müteaddit burhanlar, bu burhanda kısmen ittihad ediyor, herbiri bunun bir
cüz’ü hükmüne geçiyor.

1 : “Peygamberleri onlara dedi ki: Gökleri ve yeri yoktan var eden Allah hakkında şüphe olur mu?” İbrahim Sûresi, 14:10.

AMMA BİRİNCİ YOL ki, esbab-ı âlemin içtimaıyla teşkil-i eşya

ve vücud-u mahlûkattır. Pek çok muhâlâtından yalnız üç tanesini zikrediyoruz.

BİRİNCİSİ

Bir eczahanede, gayet muhtelif maddelerle dolu, yüzer kavanoz şişeler

bulunuyor. O edviyelerden, zîhayat bir macun istenildi. Hem hayattar,

harika bir tiryak, onlardan yapılmak icap etti. Geldik, o eczahanede, o

zîhayat macunun ve hayattar tiryakın çoklukla efradını gördük. O

macunlardan herbirisini tetkik ettik.

Görüyoruz ki, o kavanoz şişelerden herbirisinden, bir mizan-ı mahsusla,

bir iki dirhem bundan, üç dört dirhem ötekinden, altı yedi dirhem başkasından,

ve hâkezâ, muhtelif miktarlarda eczalar alınmış. Eğer birinden, bir dirhem

ya noksan veya fazla alınsa, o macun zîhayat olamaz, hâsiyetini gösteremez.

Hem o hayattar tiryakı da tetkik ettik. Herbir kavanozdan bir mizan-ı mahsusla

bir madde alınmış ki, zerre miktarı noksan veya ziyade olsa, tiryak hassasını kaybeder.

O kavanozlar elliden ziyade iken, herbirisinden ayrı bir mizanla alınmış gibi, ayrı ayrı

miktarda eczaları alınmış.

Acaba hiçbir cihette imkân ve ihtimal var mı ki, o şişelerden alınan muhtelif miktarlar,

şişelerin garip bir tesadüf veya fırtınalı bir havanın çarpmasıyla devrilmesinden,

herbirisinden alınan miktar kadar, yalnız o miktar aksın, beraber gitsinler ve toplanıp

o macunu teşkil etsinler? Acaba bundan daha hurafe, muhal, bâtıl birşey var mı?

Eşek muzaaf bir eşekliğe girse, sonra insan olsa, “Bu fikri kabul etmem” diye kaçacaktır.

İşte bu misal gibi, herbir zîhayat, elbette zîhayat bir macundur. Ve herbir nebat,

hayattar bir tiryak gibidir ki, çok müteaddit eczalardan, çok muhtelif maddelerden,

gayet hassas bir ölçüyle alınan maddelerden terkip edilmiştir. Eğer esbaba, anâsıra

isnad edilse ve “Esbab icad etti” denilse, aynen eczahanedeki macunun, şişelerin

devrilmesinden vücut bulması gibi, yüz derece akıldan uzak, muhal ve bâtıldır.

Konu: Sebeplerin Yaratılıştaki Rolü
Okuyan ve açıklayan: Dr. Burhan SABAZ

[VIMEO]4624343[/VIMEO]

ÜÇÜNCÜ MUHAL

اَلْوَاحِدُ لاَ يَصْدُرُ اِلاَّ عَنِ الْوَاحِدِ kaide-i mukarreresiyle, “Bir mevcudun

vahdeti varsa, elbette bir vâhidden, bir elden sudur edebilir.” Hususan o

mevcut, gayet mükemmel bir intizam ve hassas bir mizan içinde ve câmi

bir hayata mazhar ise, bilbedâhe, sebeb-i ihtilâf ve keşmekeş olan

müteaddit ellerden çıkmadığını, belki gayet kadîr, hakîm olan birtek elden

çıktığını gösterdiği halde; hadsiz ve câmid ve cahil, mütecaviz, şuursuz,

karmakarışıklık içinde, kör, sağır esbab-ı tabiiyenin karmakarışık ellerine

—hadsiz imkânat yolları içinde ve içtima ve ihtilâtla o esbabın körlüğü,

sağırlığı ziyadeleştiği halde—o muntazam ve mevzun ve vâhid bir mevcudu

onlara isnad etmek, yüz muhali birden kabul etmek gibi akıldan uzaktır.

Haydi, bu muhalden kat-ı nazar, esbab-ı maddiyenin elbette tesirleri,

mübaşeretle ve temasla olur. Halbuki, o esbab-ı tabiiyenin temasları,

zîhayat mevcutların zâhirleriyledir. Halbuki görüyoruz ki, o esbab-ı maddiyenin

zâhirinden daha muntazam, daha lâtif, san’atça daha mükemmeldir.

Esbab-ı maddiyenin elleri ve âletleriyle hiçbir cihetle yerleşemedikleri,

belki tam zâhirine de temas edemedikleri küçücük zîhayat, küçücük

hayvancıklar, en büyük mahlûklardan daha ziyade san’atça acip, hilkatçe

bedî bir surette oldukları halde, o câmid, cahil, kaba, uzak, büyük ve

birbirine zıt olan sağır, kör esbaba isnad etmek, yüz derece kör, bin derece

sağır olmakla olur.