Risale-i Nurdan Cümle ve Kelime Açıklamaları

Eski Roma’nın dehâsı, hukuk, medeniyet, idâre ve cumhuriyetti. Yunan’ın dehâsı ise, felsefe, düşünce, fikir ve sefahat idi. Her iki dehânın da ortak özelliği, çok tanrılı dinlere inanıp, putlara tapmak idi.

Eski Roma devleti asırlarca, insanları adaletle, medeniyetle, ahlakla ve cumhuriyetle idâre etmiştir. Her ne kadar putlara tapsalar da, kontrol mekanizması olarak günah kavramı yerine, kusur, hata ve yanlış kavramlarını ikâme etmişler, kanunlarıyla asırlarca örnek bir hukuk devleti olarak kalmışlardır.

Yunanlılar ise, felsefi dehâlarıyla, fikir ve düşünce bazında gelişmişler, fikir ve düşüncelerini Romalılara yaymışlardır.

Roma idârecileri bidâyette bu felsefik akıma tedbirler almışlar ise de, neticede engel olamayıp serbestiyet tanımışlardır.

Neticede; Yunan’ın ahlaksız olan nefsi ve felsefi fikirleri, Roma’nın insanlarını bozmaya başlamış ve sonuçta o koca Roma devleti, sefâhate ve ahlaksızlığa dayanamayarak çöküp gitmiştir.

Gerek Roma ve gerekse Yunan dehâsının tevem (ikiz) olan özelliği, her iki dehânın insan fikrinin mahsulü olduğu ve çok tanrılı dinlere inanma özellikleridir.

Bidâyette bu iki ortak özellikle ortaya çıkan iki dehâ, daha sonra ayrılmıştır. Hatta Hristiyanlık dahi bu iki dehâyı birleştirememiş, tarih boyu bazen inançlarda, bazen medeniyetlerde, bazen kültürlerde, bazen idari sistemlerde bazen de mücâdelelerde farklılıklar göstermiş, ihtilâf ederek zamanımıza kadar gelmiştir.

Üstadımızın, bu iki dehânın mücessem örneği olarak nazara verdiği Alman ve Fransız tabirleri bir örnektir ve bir semboldür.

Çünkü dünyada bazı milletler kanunun, hukukun ve bilimin temsilcileri olmakla beraber, bazıları da felsefenin, sefâhatin ve malâyaniyatın önderleri ve temsilcileridir.

İşte burada Almanlar disiplinde, bilimde ve hukukta, Roma dehâsını temsil ediyorlar. Fransızlar ise, ahlaksızlığı, sefâhati ve malâyaniyatı kendilerinde gösterip, bu ruhun yayılmasına hizmet ediyorlar.

Bu nokta-i nazardan Almanlara maddeperest, Fransız’lara ise hayalperest nazarıyla bakılabilir.

Buradaki maddeperestlik, putperestlik anlamında değildir. Çünkü hayalperestliğin zıt anlamı kastedilmektedir. O ise disiplin ve kurallara, itibar ve itâat demektir.

Sorularla Risale

İnsanları fikren dalâlete atan sebeplerden biri; ülfeti ilim telâkki etmeleridir.

Ülfet, şu muhteşem kâinatta sergilenen ve her biri bir kudret mûcizesi olan mükemmel eserleri üstünkörü bir nazarla geçiştirme, onları bildiğini zannetme ve derinlemesine düşünmekten hassasiyetle kaçınma hastalığıdır. İnsanın fikrini yanlış yollara sevk eden vehimlere ve zanlara sürükleyen bir marazdır.

Süleymaniye’ye ne zaman gitseniz, o muhteşem mâbedi hayran hayran seyreden bir grup insana rastlarsınız. Bu insanlar, o sanat âbidesini niçin uzun süre temaşa ederler? Bu soruya çeşitli cevaplar verilebilir. Bu sorunun en güzel cevabı şu olsa gerektir: “Diğer yapılarda san’at olmadığı için.”

Başka menzillerde ayrı şeyler konuşan bu insanlar, Süleymaniye’ye geldiler mi artık Sinan’dan söz etmeye başlarlar. Daima onu yâd eder, onu takdir ederler. Şimdi, hayâlimizde her şeyiyle Sinan’ın eseri olan bir şehir canlandıralım. Câmilerini de o yapmış olsun, dükkânlarını da, evlerini de, yollarını da. Böyle bir şehirde doğan, büyüyen bir insan için iki şık söz konusudur:
Ya, her adımda Sinan’ı hatırlayacak; yahut, ülfet dediğimiz alışkanlık belâsıyla, bu harika eserleri görmeden yaşayacak, onun yapıp çattığı bu beldede ondan gâfil olarak ömür tüketecektir.

Büyüklüğüne sınır biçilemeyen ve sanat inceliklerine hakkıyla vâkıf olunamayan bu kâinat şehri de Allah’ın mülkü. Sinan’ın varlık programını bir katre su içinde O çizmiş. O katreyi câmiler, köprüler, hanlar, hamamlar yapan büyük bir mimar hâline O getirmiş. Sinan O’nun olduğu gibi, Süleyman da O’nun. Hepimiz O’nunuz. Bir gramında milyarlarca bakterinin oynaştığı şu toprak tabakası da O’nun, her damlasında trilyonlarca mikrobun kaynaştığı şu su damlası da… O, arz ve semânın yegâne Hâlıkı ve Mâliki. Arzdakiler de O’nun, semâdakiler de. Kimde ne güzellik varsa O’nun ihsanı, kimde ne kuvvet varsa O’nun ikramı.

Hiç bir insanın bu diyarda Allah’tan gâfil olmaması beklenir, ama bu çoğu kez gerçekleşmez. Dünyaya imtihan için gönderilen bu insanlar, hakikate erebilmek için nice perdeleri yırtmak ve nice engeli aşmakla karşı karşıya kalırlar. Nefis, şeytan, ihtiyaç, hırs, çevre, mevki, makam, servet ve daha niceleri.

Çoğu insanın şu mûcizeler diyarında gaflete düşebilmesi, biraz da onların bu âleme geliş biçimleriyle ilgilidir. İnsanlar, bu beldeye Yıldız Sarayı’na girer gibi girmiyorlar. Kapıda saray muhafızlarınca karşılanmıyor, içerileri teşrifat memurları nezdinde gezmiyorlar.

Onlar bu sarayın içinde yaratılıyorlar. Sarayda doğuyor, sarayda büyüyor, sarayda ölüyor, saraya defnediliyorlar. İşte bu saray hayatının verdiği umursamazlık ve vurdumduymazlık hastalığına “ülfet” diyoruz. Bu hastalıkla fikirler uyuşur, ruhlar donuklaşır. Ne bakışlarda hayat, ne kalplerde seziş kalır. Bu derde müptelâ olanlar, her zerresi sonsuz hikmetler taşıyan bu âlemde ömürlerini, ‘O mahiler ki derya içredür deryayı bilmezler’ mısraında ifadesini bulan bir garip ruh hâleti içinde geçirir dururlar.

Yokluğunu hiç çekmedikleri nimetler onların nazarlarından saklanır. Dünyanın güneş etrafındaki harika seyahatini hiç hatırlamazlar. Zira bir an inmeksizin hep onun sırtında gezmişlerdir. Baharın geldiğine yeterince hamdetmezler. Çünkü baharsız yıl geçirmemişlerdir. Hava nimetine şükretmek hatırlarına gelmez. Çünkü hiç havasız kalmamışlardır. Misaller çoğaltılabilir. Ve bütün bu nankörlükler çoğu kez ülfetten kaynaklanır.

sorularlarisaleinur

Kuran ülfeti dağıtıyor.
İnsanlar çevresinde gördüğü arı,deve,karınca,sinek,inek,hurma gibi canlılardaki mucize harika sanatı görmezler.

İşte kuran bunlarda misal getirerek insanı ülfetten kurtarıyor…örnek verelim..ta aydınlansın iş.

Kolaymı bir arıya bal yaptırmak.

Şİmdi bilimadamları bir arı makinesi yapıp ona bal yaptırabilirler mi?

Bütün bilim adamları son teknoloji ile bir araya gelseler arıyı yapamazlar.balı yaratamazlar.hele bir zehiri arıya zarar vermeden süngücüğünde yerleştiremezler.

Ama Allah öyle bir yerleştirmiş ki zehir arıya zarar vermiyor..işte mucize..işte harika-i sanat..işte kudret mücizesi.

.Bilimadamları yapamayınca akılsız,ilimsiz,düzensiz tabiat ve tesadüf ne halt EDEBİLİR…

SÖYLERMİSİNİZ..

Deve sıcak çölde gezdiğinden ,ayakları çölün sıcaklığından etkilenmiyecek şekilde yaratılmıştır.

üLFETİ DAĞITMAK İSTEYEN..RİSALEDEKİ tefekkürü hakikatları buraya ekleyebilir…

Ülfet kalkarsa insan ,düşünen insan olur..düşünen insan ,yeryüzünün halifesi olur.

Düşünen insan, hakikatları kolay anlar.Düşünen insan da hikmet gelişir.Dolayısıyla Hakim esmasına mazhar olur,ayna olur.

Zaten risalei nur hakim ve rahim esmasının tezahürüdür.Kime hikmet verilmişse,ona hayır verilmiştir deniliyor kuranda bu manada…

Bu mananın bizde açığa çıkmasını istiyorsan..Düşünelim herşeyi..Çünkü herşey Allahın sanatıdır.

Dünyaya gelmeden önce yok olduğunuzu ve yokken bir anda var olduğunuzu hiç düşündünüz mü?Salonunuzda her gün gördüğünüz çiçeğin kapkara, çamurlu bir topraktan, nasıl olup da mis gibi bir kokuyla ve rengarenk çıktığını hiç düşündünüz mü? Çevrenizde uçup sizi sürekli rahatsız eden sivrisineğin, nasıl olup da kanatlarını bizim göremeyeceğimiz kadar hızlı hareket ettirdiğini hiç düşündünüz mü? Muzun, karpuzun, kavunun, portakalın kabuklarının kaliteli birer ambalaj görevi gördüğünü, bu meyvelerin tatlarının ve kokularının korunması için özellikle bu ambalajların içine paketlendiklerini hiç düşündünüz mü?Geceyarısı siz uyurken, ansızın meydana gelebilecek bir depremin bulunduğunuz şehri, evinizi, işyerinizi yerle bir edebileceğini, dünyada sahip olduğunuz herşeyi birkaç saniye içinde kaybedebileceğinizi hiç düşündünüz mü? (harunyahya)