Hadis Sohbetleri 20 : Ölümü istemek..

Ölmek mümin için bir nimettir. Peygamber efendimiz, (Ölüm mümin için bir hediye ve bir kefarettir.) buyurmuştur. O halde, ölmekten korkmamalıdır. Çünkü ölmek yok olmak değildir, ruhun bedene olan bağlılığının sona ermesi, bedenden ayrılmasıdır. Ölüm, bir evden bir eve göçtür.

Takdiri ilahi Cenabı hakk hangisi hayırlısıysa onu nasip etsin biz fanilere !!!!!

Sanırım ” Ölmek İstiyorum” demek için bir daha düşünmek lazım..! Allah razı olsun..

Dünyaya hiç kimse kendi isteğiyle gelmedi. Yaşamakta olduğumuz hayatı arzu edip etmeyeceğimiz de bize sorulmadı. Hem içinde yaşadığımız kâinat hem de bizim için çizilen kader planı aynen uygulanmaktadır

Hiç kimse bu planı değiştirme, arzu ettiği planı uygulama imkânına sahip değildir. Şu halde hem bizi hem kâinatı yaratan ve işlerimize çeki düzen veren yüce bir kudret var. O kudret, varlığını kabul etmemizi, başımıza gelen her şeyi kendisinden bilmemizi ve halimizden hoşnut olmamızı istemektedir. Başımıza gelen sıkıntılara katlanmayıp ölümü istemek, kaderimizi çizene itiraz etmek anlamına gelir.

Her şeyi bu kadar mükemmel yaratıp yürüten Cenâb-ı Hakk’ın bizim sıkıntımızdan habersiz olması mümkün müdür? Elbette hayır. Böyle bir şeyi düşünmek bile mümkün değildir. Öyleyse bizim Rabbimiz, başımıza gelen sıkıntıları bilerek vermekte, o sıkıntılara katlanmamızda bizim için hayır görmektedir. Sabrettiğimiz takdirde, bize hadsiz hesapsız mükâfatlar vereceğini Kur’ân-ı Kerîm’inde belirtmektedir. Dertli ve çileli de olsa, uzun bir ömür sürmek kulun lehinedir.

“Ne yapayım, Allah’dan geldi” diyerek başa gelen sıkıntılara katlanan, öte yandan ibadet ve tââtını elinden geldiği kadar yapmaya çalışan bir kimse Allah’ın rızâsını kazanabilir. Çünkü hayat bir fırsattır. Öldükten sonra tekrar dünyaya gelmek, eksik bıraktıklarını tamamlamak mümkün değildir. İyi bir insan için hal böyledir.Kötü yolda olan, günah ve isyan batağına dalan kimselere gelince, yaşadıkları sürece o şahısların kendilerine gelmeleri, içinde yaşadıkları çirkinliği anlayıp güzel bir hayata dönmeleri dâima mümkündür. Nitekim hatasını anlayıp yaptıklarına pişman olan kimseler az değildir.

Peygamber Efendimiz’in bir sohbeti sırasında, cennetle müjdelenen sahâbîlerden Sa’d İbni Ebû Vakkâs çok duygulanmış ve:- Âh, keşke şimdi ölmüş olsaydım! diye hıçkıra hıçkıra ağlamaya başlamıştı.O zaman Resûl-i Ekrem Efendimiz bu sevgili arkadaşını şöyle uyarmıştı:– “Sa’d! Eğer cennetlik isen, hayatının uzun ve yaptıklarının iyi olması senin için daha hayırlıdır” (Ahmed İbni Hanbel, Müsned, V, 267).

Efendimiz’in bu uyarısı, uzun bir ömrün mü’mine verilmiş iyi bir fırsat olduğunu göstermektedir.Zamanın iyice kötüye gittiği, fenalıklara engel olma imkânı kalmadığı zaman ölümü istemekte bir sakınca yoktur. Çünkü bu durumda kul kadere isyan etmemekte, tam aksine, zaman seline kapılarak günah batağına düşmekten korktuğunu göstermektedir.

Bu dünya hakikaten de çok yoruyor insanı. İnsan bir an evvel Rabbine ve Efendisine kavuşmayı arzuluyor… Gelin görün ki bu duygular içerisinde iken ölümü arzulamamakgerektiğini öğrenmek kişiyi bu imtihana daha da bağlıyor. O yüzden bu dünyayı çok iyi değerlendirmeli ve ahiretin tarlası olarak kullanmayı artırarak devam etmeliyiz.Ahirete çıkış çok şiddetlidir!

Buhari ve Nesai Ebû Hüreyre (r.a.)’dan o da Peygamber Efendimizden; şöyle buyurduğunu rivayet etmişlerdir: «Sakın hiçbiriniz ölümü istemesin; eğer iyi ise umulur ki iyiliğini arttırır. Şayet kötü ise umulur ki vazgeçer.»

Câbir (r.a.)’dan rivayet edildiğine göre, Peygamber Efendimiz şöyle buyurmuştur: «Ölümü istemeyiniz. Çünkü, ölümden sonra, âhirete çıkışın korkunçluğu çok şiddetlidir. Hem de Allah, insana tevbe ve dönüşü nasip edinceye kadar ömrünün uzaması, mutluluktur.»Buhâri ve Müslim’in rivayetlerine göre, Enes, (r.a.) şöyle buyurmuştur: «Eğer Resulullah, (S.a.v) ölümü istemekten nehyetmeseydi, ölmemizi isteyecektik.»

Buhâri de Kays İbni Ebi Hazım (r.a.)’dan şunu nakletmiş; «Habbab (r.a.)ın yanma gittik. Onu ziyaret edecektik. Hasta idi yedi dağla dağlanmıştı. Bize: «Eğer Resûlullah (S.a.v.) bizi ölümü istemekten menetmeseydi, ölümümü isteyecektim.» dedi.Amelimize ne kadar güvenebiliriz ki!?

Îmam-Ahmed, Ebû Ya’la, Taberani, Ünunü’l-Fadl (r.a.)’dan rivayetlerine göre: Resulullah, (S.a.v.) yanlarına geldi, amcası, Abbâs (r.a.) hasta idi, şikayetlenip ölümü istiyordu. Resulullah (s.a.v.) ; «Amca! Ölümü isteme, eğer sen iyiysen ecelinin ertelenip iyiliğini arttırman senin için daha hayırlıdır; eğer kötü isen, ecelin ertelenip kötülüğünden vazgeçmen yine senin için daha iyidir, sakın, asla ölümü isteme!» diye buyurdu.

İmam Ahmed’in Ebu Hüreyre (r.a.)’dan rivayetine göre, Resulullah (S.a.v.) şöyle buyurmuştur: Kendisine ölüm gelmeden hiç kimse ölümü istemesin, ve ameline güvenmeden ölümün gelmesine dua etmesin.» [İmam Celaleddin Es-Suyuti, Kabir Alemi, Kahraman Yayınları: 18-20.]İ

lla isteyecekseniz!!!

Buhâri ve Müslim’in, Enes (r.a.)’dan rivayet ettiklerine göre, Peygamber (S.a.v.) şöyle buyurmuştur: «Sakın kimse kendisine dokunan bir zarardan dolayı ölümü istemesin. Eğer kendini ölümü istemekten alıkoyamıyorsa şöyle desin;
– Rabbim, yaşamak bana daha hayırlı olduğu müddetçe beni yaşat; ölümüm bana daha hayırlı olduğu zaman ruhumu al.»

Müslim’in Ebû Hüreyre (r.a.)’dan rivayetine göre, Peygamber (S.a.v.) şöyle buyurmuştur: «Hiç biriniz ölümü asla istemesin ve ölüm gelmeden de gelmesine dua etmesin. Çünkü sizden biriniz öldüğü zaman ameli kesilir. Hem de, müminin ömrü kendisine hayırdan başka bir şey arttırmaz.»Kalmak sana daha hayırlıdır

Mervizi’nin Muaviye kölesi Kasım (r.a.)’dan rivayetine göre, Resulullah (S.a.v.)’in işiteceği bir tarzda, Sa’d İbn-i Ebi Vakkas (r.a.) ölümü istedi. Resulullah, (S.a.v.):«Ölümü isteme, eğer Cennet ehlinden isen kalmak sana daha hayırlıdır, eğer cehennem ehlinden isen, ne acelen, var ki, ona koşuyorsun» diye buyurdu.

Hâtib’in, tarih kitabında İbn-i Abbâs (r.a.) rivayetine göre, Peygamber Efendimiz (S.a.v.) şöyle buyurmuştur;
«Hiç kimse ölümü istemesin, çünkü kendisine ne hazırlandığını (Yani başına ne geleceğini) bilmez.»

İnsan hastalığı ile sızlanmaz, feryat etmez, sabır ve metanet gösterirse Allah’ın affına mazhar olur. Hastanın feryad ü figan etmesi, ağlayıp sızlanması ve ölümü istemesi doğru bir davranış değildir.

@ZAHİD 282916 wrote:

ölümü temenniden ziyada yok olup gitmeyi çok arzuladım, hala da arzuluyorum. kimseler tarafından tanınmamayı, tanıyanlar arasında ise hatırlarından silinmeyi arzu etmişimdir fakat her zaman tam tersi oldu. şimdi yine yok olup gitmeyi diliyorum Allah tan.. ya da üzerine basılıp geçen bir toprak veyahut bir toz parçası olmak oradan oraya savrulmak..
evet ölüme hazır değilim ama yaşamaya da takatim kalmadı :(,
bu da herhalde iman zayıflığından geliyor… dua beklerim kardeşlerim selametle kalın

Kardeşim dünyaya gönderildiysek, yokluk aleminden varık alemine çıkarıldıysak bu en başta bizim için büyük bir nimettir. İnsanız, arada tökezlemelerimizin olması doğal. Ama hemen toparlanıp, kulluk şuuruyla kaldığımız yerden devam etmeli. Depoyu iyi dolduralım ki bu dünyanın meşgaleleri arasında bizi yarı yolda bırakıp, zora sokmasın.

Cenab-ı Hak insanı Ahsen-i takvim suretinde yaratıp, mahiyetine de bir çok hissiyat ve latifeler koymuş. Bu hissiyat ve latifelerin hepsinin kuvvetleri, görevleri, sezme ve hissediş biçimleri farklı farklı.. Mesela ; kalpte beliren bir manayı, maddi olan dilin anlatmakta aciz kalacağı gibi ya da vicdanın hissettiği ince bir meseleyi de akıl tartmakta, anlamakta zorlandığı gibi..

Yoklukta aynı bu gibi. Nefisle, cesetle değerlendirmeye çalıştığımızda anlamaktan aciz kalıyoruz. Hatta yanlış düşüncelere kapılıyoruz. Çünkü nefis sürekli hazır lezzet istiyor ve nerde meşakkat, zorluk görse hemen kaçmaya, kurtulmaya çaılışıyor. Şuandaki bir gram azaptan kurtulmak için, ilerideki yüz ton ağırlığındaki mükafatı reddedecek mahiyette. Hazır lezzeti almak için ilerideki hayatını mahvedecek hapsi göze almakta. Halbuki bu mesele vicdanla ilgili bir meseledir ve ancak onunla anlaşılabilir.

[DIKKAT]
Kim kendi uyanık vicdanını dinlerse, “Ebed, ebed!” sesini işitecektir. Bütün kâinat o vicdana verilse, ebede karşı olan ihtiyacının yerini dolduramaz. Demek, o vicdan, o ebed için mahlûktur.

( Sözler)
[/DIKKAT]

Hatta Üstad Asay-ı Musa adlı eserinde
“Bir zaman, küçüklüğümde, hayalimden sordum: ‘Sana bir milyon sene ömür ve dünya saltanatı verilmesini, fakat sonra ademe ve hiçliğe düşmesini mi istersin? Yoksa, bâki fakat âdi ve meşakkatli bir vücudu mu istersin?’ dedim. Baktım, ikincisini arzulayıp birincisinden ‘Ah!’ çekti. ‘Cehennem de olsa beka isterim’ dedi.” diyor.

Belki diyeceksiniz ben dünyada bile yaşamak istemiyorum, bide cehennemden bahsediyorsunuz.. Bunun sebebi ise tartacağımız şey için kullandığımız terazinin yanlışlığı olsa gerek. Çok hassas ölçüm yapmamız gereken bir yerde tutup hassasiyeti giderilmiş kaba bir terazi kullandığımız için yanlış sonuçlara varabiliyoruz ve anlamakta aciz kalıyoruz. Bizim vicdan terazimiz de Üstad kadar ince, hassas olsa idi bırakalım yok olayı, yok olmak yerine ”Cehennemde Olsa Ebed İsterim” diyebilecektik.

Beynimizi böyle vesveselerle bulandırmak yerine Cenab-ı Hakk’a olan kulluk vazifemizi yerine getirdiğimizde inşallah hepimizdeki manevi yaralar şifa bulup, kalp ve ruhumuz inşirah bulacaktır. Çünkü ruhumuz, kalbimiz bu sıkıntılı, geçici, boğucu, zulümatlı, kasvetli olan dünyada teneffüs etmeye muhtaçtır ve ancak namazın penceresiyle nefes alabilir.

Rabbim bu meşakkatli yolda yar ve yardımcınız/mız olsun inşallah.

yanlış anlamayın öğrenmek için soruyorum