- Bu konu 42 yanıt içerir, 2 izleyen vardır ve en son
tarafından güncellenmiştir.
-
Yazılar
-
KÖLE AZAT ETME
İbn Ömer’in (r.a.) naklettiğine göre
Hz. Peygamber şöyle buyurmuştur: “Bir kimse bir köle üzerindeki hissesini bağışlar ve bu kişinin kölenin kıymetinden kalan kısmına yetecek kadar parası da bulunursa, kölenin bedeli âdil bir şekilde takdir edilir. Sonra da köle üzerindeki payını bağışlayan bu kişi, diğer pay sahiplerine hisselerini verir ve köle bu kişi tarafından bütünüyle azat edilmiş olur. Fakat payını bağışlayan bu kişinin, diğer pay sahiplerinin hisselerini ödeyecek malı yok ise, bu takdirde kölenin ancak bağışlanan hissesi azat edilmiş olur.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2758Ebu Hureyre’nin (r.a.) naklettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.), ortaklaşa bir köleye sahip olan iki kişiden birinin köle üzerindeki hissesini azat etmesiyle ilgili olarak: “Bu köle, diğer ortağın üzerindeki hissesini garanti eder” buyurmuştur.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2759Hz. Aişe’nin (r.ah.) rivayetinde İbn Ömer şöyle anlatır:
Aişe bir köle kızı satın alıp onu hürriyete kavuşturmak istedi. O köle kızın sahipleri: “Biz bu kızı, onun velilik hakkı bize ait olma şartıyla sana satarız” dediler. Hz. Aişe bu durumu Allah Resulü’ne haber verdiğinde O: “Onların ileri sürdükleri bu şart, senin velilik hakkını elinden almaz. Çünkü velilik hakkı, sadece hürriyete kavuşturan kimseye aittir” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2761İbn Ömer’in (r.a.) nakletiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) velilik hakkının alınıp satılmasını ve hibe edilmesini yasaklamıştır.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2770Ebu Hureyre’nin (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber şöyle buyurmuştur: “Kim imanlı bir kişiyi hürriyetine kavuşturursa, Allah da onun her bir organına karşılık, hürriyete kavuşturanın bir organını ateşten kurtarır.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2775ALIM-SATIM
Ebu Hureyre’nin (r.a.) naklettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.), (Cahiliye döneminde yapılan ve tarafların karşılıklı rızasına dayanmayan) mülamese (dokunma) ve münabeze (atışma) alım satımını yasaklamıştır.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2780Ebu Saîd Hudrî (r.a.) şöyle anlatır:
Hz. Peygamber bize iki türlü satış ve giyinişi yasakladı. Bize mulamese ve munabeze satışlarını yasakladı.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2782Abdullah b. Ömer’in (r.a.) naklettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) bir hayvanın karnındaki yavrunun satışını yasaklamıştır.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2784Ebu Hureyre’nin (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) “Müslüman, kardeşinin pazarlığı üzerine pazarlık yapmasın” buyurmuştur.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2788İbn Ömer’in (r.a.) bildirdiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) alış-verişte araya sahte müşteri sokarak fiyat yükseltip gerçek müşteriyi yanıltmayı yasaklamıştır.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2792İbn Ömer’in (r.a.) naklettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) pazara satışa getirilen ticaret malının pazara ulaşmadan önce karşılanıp satın alınmasını yasaklamıştır. Bu ifadeyi, ravilerden İbn Numeyr nakletmiştir. Hadisin diğer ikinci yoldan gelen şekli ise şöyledir: Hz. Peygamber (a.s.) ticaret mallarını pazara gelmeden satın almayı yasaklamıştır.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2793Abdullah b. Mesûd’un (r.a.) naklettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) pazara satışa getirilen malların yolda karşılanıp satın alınmasını yasaklamıştır.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2794İbn Abbas’ın (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) pazara mal getirenlerin karşılanmasını ve şehirlinin komisyoncu olarak köylünün malını satmasını yasaklamıştır.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2798Enes b. Malik (r.a.) şöyle anlatır:
“Şehirlinin, köylü kardeşi yahut babası bile olsa onun adına malını satması yasaklanmıştır.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2800Ebu Hureyre’nin (r.a.) naklettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Bir kimse (çok süt veriyor zannedilsin diye) sütü memesinde biriktirilmiş olan bir koyun satın alırsa onu götürsün ve denemek için bir süre sütünü sağsın. Eğer verdiği sütü beğenirse o koyunu alsın. Koyun beklediğinden az süt veriyorsa bir ölçek hurma ile beraber koyunu geriye versin.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2802İbn Abbas’ın (r.a.) rivayet ettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Herhangi bir gıda maddesi satın alan kimse, o malı tamamıyle teslim almadıkça başkasına satmasın” buyurmuştur.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2807İbn Ömer’in (r.a.) rivayet ettiğine göre:
Allah Resulü şöyle buyurmuştur: “Muhayyerlik şartı saklı tutulan alım-satım akitleri hariç satıcı ve alıcıdan herbiri, birbirlerinden ayrılmadıkça tek taraflı iradesiyle akdi bozabilir.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2821Hakim b. Hizam’ın (r.a.) naklettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Satıcı ve alıcı birbirlerinden ayrılmadıkça muhayyerlik hakkına sahiptir. Eğer doğru sözlü iseler alış-verişleri bereketli olur. Ancak yalan söylerler ise bu alış-verişin bereketi giderilir.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2825Abdullah b. Ömer’in (r.a.) anlattığına göre:
Bir kimse Allah Resulü’ne alış-verişlerde daima aldatıldığını söyledi. Hz. Peygamber (a.s.) buna cevaben: “Sen de kendisinden bir şey satın almak istediğin kimseye aldatmaca yok! de” buyurdu. Artık o kişi alış-veriş edeceği zaman, “aldatmaca yok” derdi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2826İbn Ömer’in (r.a.) naklettiğine göre:
Allah Resulü, ağaç üzerinde olgunlaşmaya başlamamış meyvelerin satışını yasaklamış, satıcı ve alıcıyı bundan menetmiştir.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2827Cabir’in (r.a.) naklettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.), iyice olgunlaşıncaya kadar ağaç üstündeki meyvenin satışını yasaklamıştır.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2831İbn Abbas (r.a.) şöyle anlatıyor:
Hz. Peygamber (a.s.), “hurmanın satımını, yenilmeye elverişli oluncaya ve tartıya gelinceye kadar yasakladı” dedi. Bunun üzerine ben (ravi Ebu Bahteri): “Tartıya gelinceye kadar ne demek?” dedim. İbn Abbas’ın yanında bulunan bir kimse: “Tahmin ve takdir edinceye kadar” diye cevap verdi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2833Ebu Hureyre’nin (r.a.) rivayet ettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.): “Olgunlaştığı görülünceye kadar ağaç üzerindeki meyveleri satın almayınız” buyurmuştur.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2834Zeyd b. Sabit’in rivayet ettiğine göre:
Allah Resulü (a.s.) ariyye sahibine, ariyye olarak ayırdığı ağaç üzerindeki yaş hurmayı, kuruduğunda ne kadar geleceği tahmin edilerek hazır kuru hurma karşılığında satmasına ruhsat vermiştir.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2838Sehl b. Ebu Hasme’nin (r.a.) de içinde olduğu bir grubun rivayet ettiğine göre:
Allah Resulü ağaç üzerindeki yaş hurmanın kuru hurma mukabilinde satılmasını yasakladı ve şöyle buyurdu: “Bu ilki faiz, ikincisi ise müzabenedir.” Ancak Hz. Peygamber, ariyye satışına izin vermiştir. Ariyye, satışı bir ev halkının yaş olarak yiyecekleri (hurma ihtiyacını karşılamak için) bir ya da iki ağaç yaş hurma meyvesini, kuruduğunda geleceği miktar tahmin edilerek kuru hurma ile değiştirmeleridir.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2842Ebu Hureyre’nin (r.a.) naklettiğine göre:
Allah Resulü, göz kararı tahminle beş vesk ya da daha az gelen ariyyelerin satışına izin vermiştir.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2845İbn Ömer (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Hz. Peygamber muzabeneyi yasaklamıştır. Muzabene, ağaçtaki yaş hurmanın kaç ölçek geleceği tahmin edilerek kuru hurma karşılığında; asmasındaki yaş üzümün de yine tahmin edilerek kuru üzüm karşılığında satılmasıdır.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2846İbn Ömer’in (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Kim aşılanmış bir hurma ağacı satarsa, meyveleri satıcıya aittir. Ancak müşteri ağacı bu meyvelerle beraber satın almayı şart koşmuşsa meyveler müşteriye aittir.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2851Cabir b. Abdullah’ın (r.a.) anlatığına göre:
Resulüllah (a.s.) araziyi kiraya vermeyi yasaklamıştır.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2861İbn Ömer (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
“Önceleri biz arazinin kiraya verilmesinde bir mahzur görmezdik. Ancak geçen sene Rafi’, Allah Resulü’nün bunu yasakladığını haber verdi.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2879İbn Abbas’ın (r.a.) rivayet ettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Kişinin arazisini bir kardeşine karşılıksız vermesi, karşılığında belirli bir bedel almasından daha iyidir.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2892İbn Ömer’in (r.a.) bildirdiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) Hayber halkıyla, Hayber topraklarını işleyip elde edecekleri her türlü meyva ve toprak ürünlerinin yarısını almaları koşuluyla anlaşma yaptı.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2896Enes b. Malik’in (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Bir müslüman bir ağaç diker veya tarım yapar da, bu ağaçtan yahut tarım mahsulünden kuş, insan veya herhangi bir hayvan yerse, bu o kişi için bir sadakadır.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2904Enes b. Malik’in (r.a.) rivayet ettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) hurmanın rengi ortaya çıkmadan önce satışını yasaklamıştır. (Ravi der ki:) Biz Enes’e: Rengin ortaya çıkması nedir? dedik. Enes “Kızarması ve sonra da sararmasıdır. Haydi söyleyin bakalım, Allah meyvenin yetişmesine mani olursa, kardeşinin parasını ne ile helal sayacaksın?” dedi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2906Hz. Aişe’nin (r.ah.) anlattığına göre:
Bir defasında Hz. Peygamber (a.s.) kapı önünde yüksek sesle münakaşa eden iki kişinin seslerini duydu. Bu olaya baktığında münakaşa edenlerden biri diğerinden borcunun bir miktarını bağışlamasını ve ona biraz müsamaha göstermesini istiyordu. Alacaklı ise: “Vallahi bağışlamam!” diye yemin edip duruyordu. Bunun üzerine Hz. Peygamber (a.s.) bunların yanına giderek “İyilik işlememek üzere Allah’a yemin eden kimdir?” diye sordu. Alacaklı: “Benim ey Allah’ın Resulü, borçlu nasıl arzu ederse öyle olsun” dedi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2911Kaab b. Malik’in anlattığına göre:
Kendisi, Hz. Peygamber’in zamanında bir gün Mescitte İbn Ebu Hadred’te olan alacağını istemiş ve bu münasebetle aralarında yüksek sesle bir münakaşa başlamıştır. Allah Resulü de evine kadar giren bu sesleri duymuş ve onlara bakmak için gelerek odasının kapı perdesini açarak Kaab b. Malik’e “Ey Kaab!” diye seslenmiştir. Kaab da “Buyur ey Allah’ın Resulü” cevabını vermiştir. Bunun üzerine Hz. Peygamber (a.s.) ona eliyle alacağının yarısından vazgeçmesi için işaret etmiştir. Kaab ise hemen “Vazgeçtim ey Allah’ın Resulü” cevabını vermiştir. Hz. Peygamber (a.s.) bu defa İbn Ebu Hadred’e “kalk borcunu öde” buyurmuştur.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2912Ebu Hureyre’nin (r.a.) rivayet ettiğine göre:
O Resulüllah’ı (a.s.) şöyle derken işitmiştir: “Her kim vaadeli satmış olduğu malını, iflas etmiş olan kimsenin elinde bulursa, o kimse o mala sahip olma konusunda başkalarından daha çok hak sahibidir.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2913Huzeyfe’nin (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: Sizden önceki ümmetlerden bir kişinin ruhunu melekler karşılayarak “Dünyada bir iyilik yaptın mı?” diye sordular. O kimse: “Hayır” dedi. Melekler: “Hatırlamağa çalış” dediler. O kimse: “Ben insanlara borç verirdim, sonra bunları toplayan adamlarıma; malı olmayan borçluya mühlet veriniz, malı olana da musamaha ediniz şeklinde emrederdim” diye cevap verdi. Allah Resulü devamla şöyle dedi: Yüce Allah da: “Siz de bu kuluma müsamaha ediniz” buyurmuştur.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2917Ebu Mesûd’un (r.a.) rivayet ettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur. “Sizden önceki ümmetlerden bir kimse hesaba çekildi de hiçbir iyiliği bulunamadı. Ancak o kimse zengindi ve insanlarla ticari muameleleri olurdu. Borçlularından para toplayan adamlarına da: “Malı olmayan borçluları bırakın” diye emrederdi. Hz. Peygamber (a.s.) devamında dedi ki: “Yüce Allah, müsamaha bize daha çok yaraşır, bu kulu bırakınız” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2921Ebu Hureyre’nin (r.a.) naklettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Bir zamanlar halka ödünç veren bir kimse vardı. Bu kişi alacaklarını toplayan adamına: Malı olmayana geldiğinde müsamaha göster, umulur ki Allah da bizlere müsamaha edip günahlarımızı affeder derdi. Nihayet Allah’a kavuştu ve Allah da ona müsamaha gösterdi.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2922Ebu Hureyre’nin (r.a.) naklettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Malı olan kişinin, borcunu ödemeyi geciktirmesi bir zulümdür. Sizin biriniz alacağı malı olan birine havale edildiğinde (havaleyi kabul ile ona) müracaat etsin.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2924Ebu Hureyre’nin (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.): “Su sahibi kendi ihtiyacını aşan (kuyu, kanal, vb. yerlerdeki) suyu başkalarının kullanmasını engellemesin. Zira bu hayvanların otlayacağı otların yetişmesini engellemektir” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2927Ebu Mesûd Ensari’nin (r.a.) naklettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) köpeğin satışından elde edilen bedeli, zinayla kazanılan para ve kâhinin bahşişi gibi kazançları yasaklamıştır.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2930İbn Ömer’in (r.a.) naklettiğine göre:
Resulüllah (a.s.) köpeklerin öldürülmelerini emretmiştir.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2934İbn Ömer (r.a.)
Hz. Peygamber’in (a.s.) şöyle dediğini nakletmiştir: “Her kim koyun köpeği yahut av köpeği haricinde bir köpek edinirse, o kimsenin her gün işlediği iyi işlerin sevabından iki kırat eksilir.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2940Ebu Hureyre,
Hz. Peygamber’in (a.s.) şöyle buyurduğunu rivayet etmiştir: “Her kim av köpeği, koyun köpeği veya bekçi köpeği haricinde bir köpek beslerse her gün onun sevabından iki kırat eksilir.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2947Sufyan b. Ebu Zuheyr
Hz. Peygamber’in (a.s.) şöyle buyurduğunu işitmiştir: “Bir kimse ne ekin, ne de hayvan bekçiliğine yarayan bir köpek edinirse onun amellerinin sevabından her gün bir kırat eksilir.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2951Enes b. Malik’in anlattığına göre:
Ona kan alan kişinin aldığı ücret hakkında soru sorulmuş ve bunun üzerine Enes şunu nakletmiştir: Resulüllah (a.s.) Ebu Taybe’ye kanını aldırmış ve bunun ücreti olarak ona iki ölçek gıda maddesi verilmesini istemişti. Ayrıca Ebu Taybe’nin aşiretiyle konuştu ve onlar Ebu Taybe’nin harac vergisinden bir kısmını indirdiler. Hz. Peygamber “tedavide kullandığınız en iyi şey, kan aldırmaktır. Yahut o, tedavi yollarının en iyilerindendir” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2952Hz. Aişe (r.ah.) şöyle anlatır:
Bakara suresinin son ayetleri indirildiğinde Hz. Peygamber (a.s.) Mescide çıktı ve bu ayetleri halka okuduktan sonra içkinin alınıp satılmasını yasakladı.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2958Cabir b. Abdullah (r.a.)
fetih yılında Mekke’de iken Hz. Peygamber’in (a.s.) şöyle dediğini işitmiştir: “Allah ve onun Resulü şarabın, murdar hayvanın, domuzun ve putların alınıp satılmasını haram kıldı.” Kendisine: “Ey Allah’ın Resulü! Murdar hayvanın iç yağı hakkında ne buyurursunuz? Onunla gemiler cilalanır, deriler yağlanır, ve aydınlatmada kullanılır” diye soruldu. Hz. Peygamber: “Hayır, murdar yağı alıp satmayın, bu haramdır” buyurdu. Sonra Resulüllah bunun ardından: “Allah Yahudileri yok etsin! Çünkü Yüce Allah, murdar hayvan yağlarını onlara haram kıldığında, kendileri bu yağları eriterek sattılar ve bedellerini yediler” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2960Ömer’in (r.a.) rivayetinde İbn Abbas’ın anlattığına göre:
Hz. Ömer’e, Semure’nin şarap sattığına dair haber ulaştığında O: “Allah Semure’nin canını alsın!” O, Hz. Peygamber (a.s.)’ın; “Allah Yahudilere lânet etsin! Kendilerine bu murdar hayvan yağları haram kılındığında onları erittiler ve sattılar buyurduğunu bilmiyor mu? dedi.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2961Ebu Hureyre (r.a.)
Hz. Peygamber (a.s.)’ın şöyle dediğini rivayet eder: “Allah Yahudileri öldürsün! Allah onlara ölmüş hayvanların iç yağlarını haram etmesine rağmen onlar bunları sattılar ve bedelini yediler” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2962Ebu Saîd Hudrî (r.a.)
Resulüllah’ın (a.s.) şöyle buyurduğunu anlatmıştır: “Altını altın karşılığında birbirine eşit miktarlarda olmadıkça değiştirmeyin. Gümüşü de gümüş karşılığında birbirine eşit miktarlarda olmadıkça değiştirmeyin. Ayrıca bunları kendi cinsleriyle değiştirirken bir bedeli peşin, diğerini vadeli yapmayın, ikisini de peşin değiştirin.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2964Ömer b. Hattab (r.a.)
Hz. Peygamber’in (a.s.) şöyle buyurduğunu nakletmiştir: ” (Para niteliğinde olan) gümüş ve altını akit yapılırken elden ele teslimi yapılmaksızın birbiriyle değiştirmek faizdir. Yine akit yapılırken elden ele teslimi yapılmaksızın buğdayı buğdayla değiştirmek de faizdir. Hurmayı hurma ile peşin teslim olmadan değiştirmek de böyledir.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2968Berâe b. Azib (r.a.) Ebu Minhal’den (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Ortağım bana, (ödenmesi) hac mevsimine yahut hacca kadar vadeli olarak bir gümüş satmıştı. Sonrasında bana gelip haber verdi. Ben: “Bu iyi bir iş değil” dedim. Kendisi de: “Ben onu bu şekilde çarşıda sattım ve hiç kimse bu işi yadırgamadı” dedi. Bunun üzerine ben, Berâe b. Azib’e bunu sordum. Berâe şöyle cevap verdi: Peygamber (a.s.) Medine’ye geldiğinde biz bu tür satışlar yapıyorduk. Hz. Peygamber: “Elden ele peşin teslimi yapılırsa bunda mahzur yoktur. Vadeli olanı ise, bu faizdir” buyurdu. (Berâe devamla şöyle dedi): “Sen bir de Zeyd b. Erkam’a git, çünkü O benden daha büyük ticaret sahibi idi” dedi. Bunun üzerine ben Zeyd’e geldim ve bunu ona da sordum. Zeyd de aynı şeyleri söyledi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2975Ebu Bekre’nin (r.a.) rivayet ettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) gümüşle gümüşü ve altınla da altını (akit yapılırken elden ele teslimi yapılmaksızın) değişmeyi yasaklamıştır. Ayrıca gümüş karşılığında altın, altın karşılığında da gümüş satımının istenilen şekilde yapılabileceğini söylemiştir. Ravi der ki: Birisi Ebu Bekre: “Elden ele teslim şartı yok mu?” diye sormuş, O da: “Ben böyle işittim” diye cevap vermiştir.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2977Ebu Hureyre’nin (r.a.) rivayet ettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) Ensardan Adiy oğullarından bir kişiyi Hayber’e zekât toplama memuru olarak gönderdi. Sonra bu kişi Hayber’den dönüşünde yanında iyi cins hurma getirdi. Hz. Peygamber ona: “Hayber’in bütün hurmaları böyle midir?” diye sordu. O da: “Vallahi hepsi böyle değildir Ey Allah’ın Resulü! Biz bu iyi hurmanın bir ölçeğini, adi hurmadan iki ölçek vererek satın alırız” dedi. Bunun üzerine Hz. Peygamber: “Böyle yapmayın, birbirine eşit olarak değiştirin. Ya da adi hurmayı para karşılığında satın ve bunun bedeli ile bu iyi hurmadan satın alın. Tartılabilen faiz maddelerinin tümü için bu böyledir (fazlalık haramdır) ” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2983Ebu Saîd’in (r.a.) anlattığına göre:
Bilâl en iyi cinsten hurma getirmiş ve Hz. Peygamber (a.s.) ona: “Bu hurma neredendir?” diye sormuştu. Bilâl “Bizde adi hurma vardı, Peygamber’in yemesi için işte bu adi hurmadan iki ölçeğini, bir ölçek iyi hurma ile değiştirdim” dedi. Bu sözlerin ardından Resulüllah heyecanla şöyle dedi: “Eyvah! Bu, faizin ta kendisidir. Sakın böyle yapma. İyi cins hurma almak istediğin zaman önce adi hurmayı para karşılığında sat, sonra onun parası ile iyi cins hurma satın al.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2985Ebu Nasra (r.a.) Ebu Said Hudri’nin şöyle söylediğini anlatır:
Ben Ebu Nasra (r.a.) İbn Abbas’a aynı cinsten mallar arasındaki mübadelenin hükmünü sordum. “Elden ele aynı anda mı mübadele ediliyor?” dedi. “Evet” dedim. “Bunun mahzuru yok” dedi. Sonra bunu Ebu Saîd’e anlattım ve İbn Abbas’a aynı cinsten mallar arasındaki mübadelenin hükmünü sordum, bana “Elden ele aynı anda mı mübadele ediliyor?” diye sordu. Ben “evet” deyince, “bunun mahzuru yoktur” cevabını verdi dedim. Ebu Said bana “İbn Abbas böyle mi söyledi?” Biz ona sizlere böyle fetva vermemesi için yazacağız deyip şunu ilave etti: “Vallahi Resulüllah’ın (a.s.) gençlerinden biri kendisine bir tür hurma getirmişti de bunu reddetmiş ve: Galiba bu bizim arazilerimizin yetiştirdiği hurmalardan değildir” buyurmuştu. O getiren zat bu sene bizim arazilerin yetiştirdiği hurmalar yada bizim hurmalar tam iyi değildi. İşte bundan dolayı ben de bizim hurmalardan biraz fazla vererek bu iyi hurmayı aldım dedi. Bunun üzerine Hz. Peygamber “katladın riba yaptın, sakın bir daha böyle yapma, kendi hurmanı beğenmiyorsan onu sat sonra da istediğin hurmayı satın al” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2988Ebu Saîd Hudrî (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
“Altın, altın ile, gümüş gümüş ile misli misline değiştirilebilir. Kim fazla verir ya da fazla isterse muhakkak faiz yapmış olur” diyordu. Ben de kendisine: “İbn Abbas böyle demiyor dedim.” Bunun üzerine Ebu Saîd İbn Abbas’a gidip ona: “Bana haber ver, bu söyleyip durduğun faiz vadeyle ilgili olup fazlalıkla alâkalı olmadığı fikri Hz. Peygamber’den işittiğin bir şey mi, yoksa Yüce Allah’ın Kitabında böyle bir hüküm mü buldun? dedim.” İbn Abbas da: “Ben bunu ne Hz. Peygamber’den işittim ne de Allah’ın Kitabında buldum. Fakat Usame b. Zeyd bana Hz. Peygamber’in (a.s.): “Faiz (bedeller arasındaki fazlalıkta değil) sadece vadededir” buyurduğunu nakletti.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2990Usame b. Zeyd’in (r.a.) rivayet ettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.): “Faiz ancak vadeli işlemlerde söz konusudur” buyurmuştur.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2991Numan b. Beşir’in (r.a.) rivayet ettiğine göre:
Parmaklarını kulakları üzerine koyan Numan Resulüllah’ı (a.s.) şöyle derken işitmiştir: “Muhakkak helal belli, haram da bellidir. İkisi arasında bir takım şüpheli şeyler vardır ki, çok kimse bunları bilemez. Şüpheli şeylerden sakınan, dinini ve namusunu korumuş olur. Şüpheli şeylere dalan kişi ise, harama düşer. Nitekim (içine girmek yasak olan) koru etrafında (davarlarını) otlatan çobanın hayvanları da her an bu yasak sahaya girebilir. Haberiniz olsun, her hükümdarın (kendisine mahsus) bir korusu olur. Dikkat edin, Allah’ın korusu da haram kıldığı şeylerdir. Uyanık olunuz! Bedenin içinde bir lokmacık et vardır ki, o iyi olursa bütün beden iyi olur, bozuk olursa da bütün vücut bozulur. Dikkat edin! İşte o kalptir.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 2996Ebu Hureyre’nin (r.a.) anlattığına göre:
Bir kimsenin Hz. Peygamber’den (a.s.) alacağı vardı. O kimse gelip kaba bir üslupla bunu Hz. Peygamber’den istedi. Ashap bu bedeviye haddini bildirmek istediler. Bunun üzerine Hz. Peygamber: “Hak sahibinin söz hakkı vardır” buyurdu ve onlara: “Bir deve satın alın da bu adama verin” diye emretti. Sahabeler: “Biz onun devesi gibi bir deve bulamıyoruz. Bulduklarımız onunkinden daha değerli” dediler. Peygamber: “O halde o daha iyi olanı satın alın da onu kendisine verin. Çünkü sizin en hayırlınız, borcunu en güzel şekilde geriye vereninizdir” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3003Hz. Aişe’nin (r.ah.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) bir Yahudiden veresiye bir yiyecek maddesi satın almış ve ona zırhını rehin olarak vermiştir.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3007İbn Abbas (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Hz. Peygamber (a.s.) Medine’ye geldiğinde Medineliler meyvelerinde bir ve iki senelik vadelerle selem suretiyle alış-veriş yapıyorlardı. Bunun üzerine Hz. Peygamber: “Her kim hurmada selem yoluyle satış yaparsa, bunu ölçüsü ve tartısı ve vadesi belirli bir şekilde yapsın” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3010Ebu Hureyre (r.a.)
Hz. Peygamber’den (a.s.) şöyle işittiğini nakletmiştir: “Yemin, malın revac bulması için bir vesile zannedilir. Oysa o malın ve kazancının mahvolmasına sebep olur.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3014Cabir’in (r.a.) naklettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Herhangi bir gayri menkulde veya hurmalıkta ortağı olan kimsenin, ortağına haber vermeden o malı başkasına satma hakkı yoktur.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3016Ebu Hureyre’nin (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Herhangi biriniz, komşusunun yapacağı yapının kiriş uçlarını kendi duvarına dayandırmasına engel olmasın.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3019Saîd b. Zeyd b. Amr b. Nufeyl’in (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Her kim bir arazinin bir karışını zulmederek ele geçirirse, Allah Kıyamet gününde yedi kat yerden itibaren o arazi parçasını bu zalim kişinin boynuna (halka yapıp) geçirir.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3020Hz. Aişe’nin (r.ah.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Kim, (başkasına ait) bir araziden bir karış yeri zulümle ele geçirirse, yedi kat yerin dibinden itibaren (bu toprak) bu kişinin boynuna halka hâlinde geçirilir” buyurdu demiştir.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3025Ebu Hureyre’nin (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.): “Bir yolun genişliği anlaşmazlık konusu olursa bu yol yedi zira kabul edilir” buyurmuştur.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3026FERAİZ (MİRAS ÜZERİNDEKİ BELİRLİ PAYLAR)
Usame b. Zeyd’in (r.a.) naklettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.): “Müslüman, kâfire, kâfir de müslümana mirasçı olamaz” buyurmuştur.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3027İbn Abbas’ın (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Miras paylarını, Kur’an’da bildirilen sahiblerine veriniz. Bu paylardan geriye bir şey kaldığında o, baba tarafından en yakın olan erkeğe aittir.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3028Cabir b. Abdullah (r.a.) şöyle anlatmaktadır:
Hasta olmuştum ve Hz. Peygamber ile Ebu Bekr bana hasta ziyaretine geldiler. Ben bayıldım. Hz. Peygamber abdest aldı ve abdest suyundan benim üzerime döktü. Bunun üzerine ayıldım. Kendisine: Ey Allah’ın Resulü! Ben, malım hususunda nasıl davranayım? diye sordum. Hz. Peygamber (a.s.) bana Senden fetva istiyorlar. De ki: Allah size kelâle (babası ve çocuğu olmayan kimse) hakkındaki hükmü şöyle açıklıyor…şeklindeki miras ayeti indirilene kadar bir cevap vermedi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3031Berâe b. Azib (r.a.);
Kur’an’da en son inzal edilen ayet: Senden fetva istiyorlar. De ki: Allah size kelâle (babası ve çocuğu olmayan) hakkında şöyle fetva veriyor…ayetidir demiştir.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3036Ebu Hureyre’nin (r.a.) anlattığına göre:
Allah Resulü borçlu iken ölen kimselerin cenazesine geldiğinde, bu kişinin borcunu kapatacak bir mal bırakıp bırakmadığını sorar, eğer o kişinin borcunu ödeyecek bir şey bıraktığı söylenirse cenaze namazını kılardı. Aksi takdirde: “Arkadaşınızın namazını kılınız” buyururdu. Sonraları Allah kendisine birçok fetih ve zafer nasip edince: “Ben bütün müminlere kendi canlarından daha yakınımdır. Bu yüzden artık borcu varken ölen kimsenin, o borcunu ödemek bana aittir. Bir kişinin geriye bıraktığı tereke ise mirasçılarına aittir” buyurmuştur.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3040HİBE VE DİĞER BAĞIŞLAR
Ömer b. Hattab (r.a.) şöyle anlatır:
Allah yolunda cihat için iyi cins bir atımı bir kimseye bağışlamıştım. Bu kişi ata iyi bakamadı ve onun kıymetini bilemedi. Daha sonra bu kişinin atı ucuz fiyata satacağını anladım ve Allah Resulü’ne bu atı satın alma konusunu sordum? Hz. Peygamber (a.s.): “O atı satın alma ve bağışladığın şeyi geriye alma. Çünkü bağışladığı şeyi geriye alan, kustuğunu yiyen köpek gibidir” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3044İbn Ömer’in (r.a.) anlattığına göre:
Ömer b. Hattab bir kişiye Allah yolunda bir at bağışlamıştı. Daha sonra o atı satılırken gördü ve onu satın almak istedi. Bu konuyu Hz. Peygamber’e sorduğunda Hz. Peygamber (a.s.): “Onu satın alma! Sadaka yaptığın şeyi geriye alma!” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3046İbn Abbas’ın (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Sadakasından geri dönen kişi, kusan sonra da bu kustuğunu yiyen gibidir.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3048İbn Abbas’ın (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.): “Hibe ettiği şeyi geriye alan, kustuğunu yiyen gibidir” buyurmuştur.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3050Beşir oğlu Numan’ın (r.a.) naklettiğine göre:
Numanı Babası Beşir, Hz. Peygamber’e getirip: “Ben şu oğluma bir köle bağışladım,” dedi. Hz. Peygamber (a.s.): “Her çocuğuna bunun gibi bir hibe yaptın mı?” diye sordu. Babam: “Hayır” deyince; Hz. Peygamber: “Öyle ise bu oğluna verdiğini geri al” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3052Cabir b. Abdullah’ın (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Herhangi bir kimseye umra suretiyle bir mal hibe edilirse o mal (cahiliye dönemindekinin aksine bağışlayanın değil) artık hibe edilen kimsenin ve onun çocuklarının malı olur. Çünkü o, hibe edilen kimsenin mülkiyetine girer ve onu bağışlayan kimseye dönmez. Zira yapılan bu bağışa mirasçıların hakkı taalluk etmiştir.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3062Ebu Hureyre’nin (r.a.) naklettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) “Umra suretiyle bağış yapmak caizdir” buyurmuştur.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3073VASİYET
İbn Ömer’in (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Bir müslümanın bir şey vasiyet etmek istediği halde onu yazılı halde yanında bulundurmadan iki gece geçirmesi doğru değildir.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3074Sa’d b. Ebu Vakkas şöyle anlatmaktadır:
Veda haccında ölüm tehlikesi geçirdiğim hastalığımda Hz. Peygamber (a.s.) beni ziyaret etti. Ben: Ey Allah’ın Resulü! Hastalık ve ağrılarım bu dereceye varmıştır. Ben varlıklı bir insanım. Bir tek kızımdan başka varisim yoktur. Bu yüzden malımın üçte ikisini tasadduk edeyim mi? diye sordum. Hz. Peygamber: “Hayır,” cevabını verdi. Ben: Yarısını edeyim mi? dedim. Hz. Peygamber yine: “Hayır” dedi ve: “Üçte birini tasadduk et, üçte bir de çoktur. Ey Sa’d! Senin, varislerini zengin bırakman, onları muhtaç ve halka ellerini açar bir halde bırakmandan daha iyidir. Ey Sa’d! Allah rızası için yaptığın her harcamanın karşılığını mutlaka alacaksın. Hatta (yemek yerken) hanımının ağzına koyduğun bir lokmadan da ecir alacaksın” buyurdu. Ben devamla: Ey Allah’ın Resulü! (Siz Medine’ye döneceksiniz de) ben burada dostlarımdan geride mi kalacağım? diye sordum. Hz. Peygamber: “Hayır, sen geriye bırakılmayacaksın. (Eğer burada kalır da) iyi amel yaparsan elbette onunla merteben yükselir. Belki de burada uzun süre kalırsın da birtakım kimseler senden faydalanır; bazı kimseler de zarar görür. Rabbim! Ashabımın hicretini tamamla, onları gerisin geri çevirme. Ancak, çaresiz olan Sa’d b. Havle’dir,” buyurdu. Ravi: Sa’d b. Havle’nin Mekke’de ölmesinden dolayı Hz. Peygamber’in ona çok üzüldüğünü söylemiştir.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3076İbn Abbas (r.a.) şöyle anlatır:
İnsanlar vasiyetin miktarını üçte birden dörtte bire indirseler iyi olur. Çünkü Hz. Peygamber (a.s.): “Malınızın (sadece) üçte birini bağışlayın. Aslında üçte bir dahi çoktur” buyurmuştur.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3080İbn Ömer’in (r.a.) anlattığına göre:
Ömer b. Hattab’ın payına Hayber’de bir arazi düşmüştü. O, bir gün bu arazi konusundaki görüşünü almak üzere Hz. Peygamber’e (a.s.) gelerek: “Ey Allah’ın Resulü! Hisseme Hayber’de bir arazi düştü ki daha önce ondan daha kıymetlisi elime geçmemiştir. Bu mal hususunda ne buyurursunuz?” diye sordu. Hz. Peygamber: “İstersen toprağı vakfederek gelirini tasadduk edersin” buyurdu. İbn Ömer dedi ki: Hz. Ömer bu araziyi alınıp satılmamak, miras olunmamak ve hibe edilmemek üzere tasadduk etti. Gelirinden de fakirlere, akrabalara mükatep (hürriyetini satın alma sözleşmesi yapmış olan) kölelerin hürriyete kavuşturulmasına, Allah yoluna, yolculara ve misafirlere tasadduk etti. Onun idaresini üzerine alan kimseye bunu servet aracı olarak kullanmamak şartıyla normal ölçüler içerisinde ondan yemesinde ve bir başkasına yemesi için vermesinde mahzur yoktu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3085Talha b. Musarrıf (r.a.) şöyle anlatır:
Abdullah b. Ebu Evfa’ya (r.a.) Hz. Peygamber (a.s.) vasiyette bulunmuş muydu? diye sordum. Abdullah b. Ebu Evfa da: “Hayır,” dedi. Ben: Öyle ise müslümanlara vasiyet niçin gerekli görüldü, yahut niçin vasiyette bulunmak emredildi? dedim. O, “Yüce Allah’ın kitabına bağlanmayı vasiyet etti” şeklinde cevap verdi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3086Hz. Aişe (r.ah.) şöyle anlatır:
Hz. Peygamber (a.s.) geriye ne bir dinar, ne bir dirhem, ne bir koyun, ne bir deve bıraktı ve hiçbir şeyi de vasiyet etmedi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3087Saîd b. Cübeyr (r.a.) İbn Abbas’ın şöyle söylediğini anlatır:
İbn Abbas bir defasında: “O perşembe günü, o perşembe gündü ne acı gündü!” demiş ve gözyaşları kumları ıslatacak şekilde ağlamıştı. Bunun üzerine ben: Ey Abbas oğlu! Perşembe günü ne oldu ki? diye sordum. O şöyle dedi: Hz. Peygamber’in (son hastalığındaki) ağrısı arttı da: “Bana yazacak bir şey getirin. Size bir şey yazdırayım da benden sonra yolunuzu kaybetmeyesiniz” buyurdu. Bunun üzerine orada bulunanlar (yazılsın yazılmasın diye) aralarında anlaşamayarak münakaşa ettiler. Hz. Peygamber de: “Bir peygamberin huzurunda münakaşa etmek yakışmaz” buyurdu. Oradaki sahabeler: “Hz. Peygamber’in neyi var, hastalıktan dolayı sayıklıyor mu? Kendisine bir sorun” dediler. Hz. Peygamber: “Beni (kendi hâlime) bırakın! Böylesi daha iyi. Sizlere üç şey vasiyet ediyorum: Müşrikleri Arap yarımadasından çıkarınız. Yabancı heyetlere benim ikram ettiğim gibi siz de saygı gösterip ikram ediniz” buyurmuştur. İbn Cureyc: “İbn Abbas burada üçüncüyü söylemedi, yahut söyledi de ben unuttum” demiştir.
Sahih-i Müslim’deki hadis numADAK
İbn Abbas (r.a.) şöyle anlatır:
Sa’d b. Ubade, annesinin bir adak adadığını fakat bunu yerine getiremeden vefat ettiğini söyleyerek bunun hükmünü Hz. Peygamber’e sordu. Allah Resulü’de (a.s.): “Annen adına onun adağını sen yerine getir” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3092Abdullah b. Ömer (r.a.) demiştir ki:
Bir gün Resulüllah (a.s.) bizlere adak adamayı yasakladı ve: “Adak hiç bir şeyi değiştirmez. Onunla sadece cimri kimsenin elinden mal çıkar” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3093Ebu Hureyre’nin (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Adakta bulunmayınız çünkü adak kaderdeki hiç bir şeyi değiştirmez. Ancak adak sebebiyle cimri kimseden mal çıkar” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3096Enes’in (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) iki oğlunun arasında onlara dayanarak güçlükle yürüyebilen bir ihtiyar gördü ve: “Bu niye böyle yürüyor?” diye sordu. Oğulları: “O, yürüyerek Kâbe’ye gitmeyi adamıştır” dediler. Hz. Peygamber de: “Allah, bu ihtiyarın kendine eziyet ederek yaptığı ibadetten müstağnidir” buyurdu ve ihtiyarın bir bineğe binmesini emretti.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3100Ukbe b. Âmir (r.a.) şöyle anlatır:
Kız kardeşim (Ümmü Hibban), Beytullah’a kadar yalınayak yürümeyi adamış ve güçsüzlüğünden yakınarak benden bu konuyu kendisi için Allah Resulü’ne sormamı istemişti. Ben Peygamberimizden bu meseleyi sorduğumda Hz. Peygamber (a.s.): “Hem yürüsün, hem binsin” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3102YEMİN
Ömer b. Hattab’ın (r.a.) naklettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.): “Aziz ve Celil olan Allah babalarınız üzerine yemin etmenizi yasaklıyor” buyurmuştur.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3104Ebu Hureyre’nin (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: Bir kimse “lat hakkı için” diyerek yemin ederse hemen “La İlahe İllallah” desin. Yine bir kimse de arkadaşına: “Gel kumar oynayalım derse sadaka versin.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3107Ebu Musa Eşarî (r.a.) şöyle anlatır:
Eşarî kabilesinden bir grup içinde eşyalarımızı taşıyacak binek develer istemek için Hz. Peygamber’e geldim. Hz. Peygamber (a.s.): “Allah’a yemin olsun ki size deve veremem, size vermek için deve yok” buyurdu. Biz de belli bir süre bekledik. Sonra Allah Resulü’ne bir takım deve getirildi. Bunun üzerine bize yaşları üç ile on arasında değişen beyaz hörgüçlü üç deve verilmesini emretti. Develeri alıp yola koyulduğumuz zaman şöyle konuştuk: Allah bize bereket vermez. Biz kendisinden yük devesi istemek için Allah Resulü’ne gittik, o da bizlere deve veremeyeceğine yemin etti; sonra da verdi. Bu konuşma Hz. Peygamber’e ulaştırıldı. Buna cevaben Hz. Peygamber: “Sizlere develeri ben vermedim. Sizleri develere yükleyen Allah’tır. Allah’a yemin ederim ki Allah diler de bir yemin eder sonra da ondan daha iyi bir yol görürsem yeminimden kefaret verir ve o daha iyi olan işi yaparım” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3109Abdurrahman b. Semure’nin (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) ona şöyle buyurmuştur: “Ey Abdurrahman! Sen kendiliğinden emîr ve yönetici olmak talebinde bulunma. Zira sana emirlik ve yöneticilik senin kendi talebin sonucunda verilirse istediğin bu şeyi elde edince yalnız bırakılırsın. Eğer bu iş senin açık talebin olmadan tevcih edilirse (Allah tarafından) yardım görürsün. Bir de bir şeye yemin edip de başkasını ondan daha hayırlı gördüğünde yemininden kefaret verip o daha hayırlı olan işi yap.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3120Ebu Hureyre (r.a.) şöyle anlatır:
Süleyman peygamberin altmış hanımı vardı. Bir gün “yemin olsun ki ben bir gecede bu kadınları dolaşacağım ve onların her biri hamile kalarak Allah yolunda binip savaşacak birer oğlan doğuracak” demişti. Fakat neticede bu kadınlardan sadece bir tanesi hamile kaldı. O da yarım bir çocuk doğurdu. Hz. Peygamber (bunu anlattıktan sonra): “Eğer Süleyman bu yemininde inşaallah deseydi o kadınlardan her biri, süvari olacak ve Allah yolunda savaşacak birer oğlan doğururdu” demiştir.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3123Ebu Hureyre’nin (r.a.) naklettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Allah’a yemin olsun ki, bir kişinin ailesine eziyet verecek yemininde ısrar etmesi, yeminini bozup da Allah’ın farz kıldığı kefareti vermesinden Allah katında daha büyük günahtır” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3127İbn Ömer’in (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Ömer “Ey Allah’ın Resulü! Ben cahiliye zamanında Mescid-i Haram’ın içinde bir gece itikâf etmeği adamıştım…” demiş, Hz. Peygamber de: “Adağını yerine getir” buyurmuştur.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3128Ebu Hureyre’nin (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Muhammed (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Kölesine zina iftirası atan kişiye Kıyamet günü had cezası verilir. Ancak dediği doğruysa bu müstesna.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3138Ebu Zerr (r.a.) şöyle anlatır:
Bir arkadaşımla aramda tartışma olmuştu. Onun annesi Arap değildi. Ben de onu annesinden dolayı kötüledim. Bunun üzerine o beni Hz. Peygamber’e şikâyet etti. Hz. Peygamber’le (a.s.) karşılaştığımda: “Ey Ebu Zerr! Sen hâlâ daha cahiliye huyları taşıyorsun” dedi. Ben de: Ey Allah’ın Resulü! Kim insanlara söverse, insanlar da onun anasına-babasına söver dedim. Hz. Peygamber: “Ey Ebu Zerr! Sen hâlâ daha cahiliye huyları taşıyorsun. Eliniz altındaki köleler sizin kardeşlerinizdir. Yüce Allah onları sizin elinize emanet etmiştir. Bu yüzden onlara yediklerinizden yedirin, giydiklerinizden giydirin ve onlara güçlerini aşan işler yüklemeyin. Eğer böyle işler yüklerseniz onlara yardım edin” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3139Ebu Hureyre’nin (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Birinizin yemeğini hizmetçisi yapıp da sonra o yemeği sıcaklığına ve dumanına katlanarak getirirse o yemeği hizmetçiyi kendinizle birlikte oturtarak yeyin. Eğer yemek az ise o zaman efendisi o yemekten bir yahut iki lokma hizmetçinin eline koysun.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3142İbn Ömer’in (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Köle sahibine karşı dürüst ve samimi olur ve ibadetini de iyi yaparsa onun mükâfatı iki kat olur.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3143Ebu Hureyre’nin (r.a.) naklettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Daima doğru ve samimi olan köle için iki kat ecir vardır.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3144Ebu Hureyre’nin (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Bir kölenin, Allah’a güzelce ibadet ediyor ve efendisiyle iyi geçinir halde ölmesi ne güzeldir! Ne mutlu ona.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3146KASÂME, İSLÂMA KARŞI SAVAŞANLAR, KISAS VE DİYET
Sehl b. Ebu Hasme ve Rafi’ b. Hadîc (r.a.) şöyle anlatmışlardır:
Abdullah b. Sehl ile Mesûd b. Zeyd b. Muhayyısa birlikte sefere çıktılar. Hayber’e vardıklarında oradaki işleri sebebiyle ayrıldılar. Bir müddet sonra Muhayyısa (geldiğinde) Abdullah b. Sehl’i öldürülmüş olarak buldu ve onu defnetti. Sonra Muhayyısa ile kardeşi Huveyyisa b. Mesûd ve bir de Abdurrahman b. Sehl Peygamber’e geldiler. Gelenlerin en küçüğü olan Abdurrahman diğer iki arkadaşından önce konuşmaya kalkıştı. Bunun üzerine Hz. Peygamber (a.s.) ona: “Yaşı büyük olana tazim et!” ihtarında bulundu. Bunun üzerine Abdurrahman sustu ve yanındaki iki arkadaşı Hz. Peygamber’le konuşmaya başladı. Hz. Peygamber’e Abdullah b. Sehl’in öldürülüşünü anlattılar. Bunun üzerine Hz. Peygamber onlara: “Bu cinayetin Hayberliler tarafından yapıldığına elli defa yemin ederseniz arkadaşınızın diyetine hak kazanırsınız” dedi. Onlar da: “Yanında bulunmadığımız ve görmediğimiz bir cinayet hakkında nasıl yemin ederiz?” diye çekindiler. Hz. Peygamber: “Öyle ise Yahudiler elli kez yemin ederek bu katil olayından beraat etsinler mi” diye sordu. Davacılar: “Ey Allah’ın Resulü! Kâfir bir halkın yeminini nasıl kabul ederiz?” diyerek razı olmadılar. Hz. Peygamber bu durumu görünce onun diyetini kendisi verdi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3157Enes b. Malik’in (r.a.) anlattığına göre:
Ureyne kabilesinden bazı kimseler Medine’ye Hz. Peygamber’in yanına geldiler. Medine’de hastalandıklarından burada kalmak istemediler. Hz. Peygamber (a.s.) onlara: “İsterseniz zekât develerinin bulunduğu yere gidip, onların sütlerinden ve (tedavi için) bevillerinden içebilirsiniz” buyurdu. Onlar da Peygamber’in dediğini yaparak sıhhate kavuştular. Sonra develerin çobanlarını öldürdüler de İslâm dininden döndüler. Giderken Hz. Peygamber’in develerini önlerine katarak götürdüler. Hz. Peygamber bu olanları haber alınca arkalarından bir müfreze gönderdi ve o adamları yakalayıp getirdiler. Sonra da onların elleri ve ayakları kesildi, gözleri oyuldu, Harre mevkiine bırakıldılar ve orada öldüler.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3162Enes İbn Malik’in (r.a.) naklettiğine göre:
Bir Yahudi, bir cariyeyi, üzerindeki gümüş süs eşyalarını almak için taşla vurup ağır yaralamıştı. Bu cariye ölmek üzereyken Hz. Peygamber’in huzuruna getirildi. Peygamber (a.s.) kadına: “Seni falanca mı öldürdü?” diye sordu. Kadın başı ile, hayır işareti yaptı. Sonra Hz. Peygamber ikinci defa sordu. Kadın yine başı ile, hayır diye işaret etti. Sonra Allah Resulü üçüncü bir isim daha sordu. Bu sefer kadın: “Evet” dedi ve başı ile işaret etti. Bunun üzerine Hz. Peygamber kadının haber verdiği o Yahudiye kısas uygulayarak iki taş arasında ezdirip öldürttü.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3165Imran b. Husayn (r.a.) şöyle anlatır:
Yaala b. Münye yahut İbn Ümeyye, bir adamla kavga etti. Bunlardan biri diğerini ısırdı. Isırılan, elini kuvvetle ısıranın ağzından çekince onun ön dişini söktü. (Ravi İbn Müsenna İki ön dişini demiştir). Neticede Peygamber’e davalarını arzettiler. Hz. Peygamber (a.s.): “Erkek hayvanın ısırdığı gibi ısırırsınız ha! Bu çıkan diş için diyet gerekmez!” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3168Enes’in (r.a.) naklettiğine göre:
Rubey’in kız kardeşi Ümmü Harise, bir kişiyi yaralamış ve bu olayın davasını görmek için taraflar Hz. Peygamber’in huzuruna gelmişti. Resulüllah (a.s.): “Kısas uygulayın, kısas!” buyurdu. Bunun üzerine Ümmü Rabiy “Ya Resulüllah! O kadına kısas mı uygulanacak? Vallahi ona kısas uygulanmaz” dedi. Hz. Peygamber: “Subhanallah! Ey Ümmü Rabiy! Kısas Allah’ın farz kıldığı kanundur” dedi. Kadın yine: “Hayır vallahi, o kadına asla kısas uygulanamaz” dedi. Kadın bunu söylemeyi sürdürdü ve sonunda yaralı taraf kısas yerine diyeti kabul etti. Hz. Peygamber bunun üzerine: “Allah’ın öyle kulları var ki bir konuda Allah’a yemin etse, Allah onu yemininde doğru çıkarır” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3174Abdullah b. Mesûd’un (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Allah’tan başka ibadete layık hiçbir ilah bulunmadığına ve benim de Allah’ın elçisi olduğuma şahadet eden müslüman kimsenin kanını akıtmak şu üç sebebin dışında asla helal değildir: Evlilik yapmışken zina eden dul, öldürdüğü kişiye karşı öldürülen, İslâm dininden dönüp İslâm camiasından ayrılan.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3175Abdullah b. Mesûd’un (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Haksız yere öldürülen her kişinin günahında Adem’in (a.s.) ilk oğluna mutlaka bir pay ayrılır. Çünkü cinayet çığırını açan Adem’in o oğludur.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3177Abdullah b. Mesûd’un (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Kıyamet gününde insanlar arasında görülecek ilk dava kan dökmeyle ilgili olanlardır.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3178Ebu Bekre (r.a.) şöyle anlatmaktadır:
Hz. Peygamber (a.s.) (veda haccında) şöyle buyurmuştur: “Muhakkak ki zaman (nesyin kaldırılmasıyla) Allah’ın gökleri ve yerleri yarattığı gündeki ilk şekline dönmüştür. Bir yıl, ay ölçüsü ile on iki aydır. Bunlardan dördü haram aylardır ki, üçü arka arkaya gelir. Bunlar Zülkade, Zülhicce, Muharrem ve (dördüncüsü) Mudarın ayı olan Recep’tir. Recep ayı, Cumada ile Şaban ayları arasındadır.” Sonra Hz. Peygamber (a.s.): “Bu bulunduğumuz ay hangisidir?” diye sordu. Bizler: “Allah ve Resulü daha iyi bilir,” dedik. Hz. Peygamber bir süre sessiz kalınca bizler onun bu aya yeni bir isim vereceğini zannettik. Sonra: “Zülhicce ayı değil mi?” buyurdu. Biz: “Evet Zülhicce’dir” dedik. Hz. Peygamber: “Bu bulunduğumuz şehrin adı nedir?” buyurdu. Biz: “Allah ve Resulü daha iyi bilir,” dedik. Hz. Peygamber yine bir süre sessiz kaldı ve biz onun Mekke’ye yeni bir isim vereceğini düşündük. Sonra O: “Mekke değil mi?” diye sordu. Biz: “Evet Mekke’dir” dedik. Hz. Peygamber: “Bu gün hangi gündür?” diye sordu. Biz: “Allah ve Resulü en iyisini bilir,” dedik. Hz. Peygamber yine bir süre sessiz kaldı ve biz onun bu güne yeni bir ad vermesini bekledik. Hz. Peygamber: “Kurban kesim günü değil midir?” buyurdu. Biz: “Evet kurban kesim günüdür Ey Allah’ın Resulü!” dedik. Muhammed daha sonra: “Şu halde iyi biliniz ki, bu şehrin, bu ayın ve bu günün saygınlığı ve yasaklığı gibi; kanlarınız, mallarınız ve namuslarınız da dinen saygın ve birbirinize yasaktır. Emin olun ki siz Rabbinize kavuşacaksınız. O zaman bütün yaptıklarınızdan hesaba çekileceksiniz! Ey insanlar! Aklınızı başınıza toplayınız da benden sonra birbirinizin boynunu vuracak şekilde delalete düşmeyin ve küfre geri dönmeyin. Dikkat edin bunları burada bulunanlar, bulunmayanlara duyursun. Zira kendisine bunları ulaştırdığınız bazı kimseler söylediklerimi burada işiten bazılarından daha iyi kavrayıp anlayabilir” dedi ve bundan sonra: “Tebliğ ettim mi?” diye sordu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3179Ebu Hureyre (r.a.) şöyle anlatır:
Huzeyl kabilesinden iki kadın arasındaki kavgada kadınlardan biri diğerine taş atmış ve onun karnındaki çocuğun düşmesine sebep olmuştu. Hz. Peygamber (a.s.) da kadının düşen çocuğu karşılığında bir köle ya da cariyenin diyet olarak verilmesine hükmetti.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3183Muğira b. Şu’be’nin (r.a.) anlattığına göre:
Bir kadın hamile olan kumasını çadır direği ile döverek öldürdü. Bu kadınlardan biri Lihyan’dandı. Allah Resulü kadının asabesinin öldürülen kadının ve ayrıca düşürülen ceninin diyet bedelini ödemesine hükmetti. Bunun üzerine öldüren kadının asabesinden bir adam “Biz yememiş içmemiş ve bir hayat emaresi göstermemiş bir çoçuğun bedelini mi ödeyeceğiz. Böyle durumlarda bir diyet ödenmez!” dedi. Hz. Peygamber ise: “Bu Bedevilerin yaptığı türden bir seci mi?” dedi ve diyeti vermelerine hükmetti.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3186Muğire b. Şu’be ve Muhammed b. Mesleme’nin anlattığına göre:
Ömer b. Hattab, kadının düşürülen çocuğu konusunda halka danışmıştı. Bu istişarede bulunan Muğire b. Şu’be “Ben Hz. Peygamber’in (a.s.) düşürülen çocuk karşılığında diyet olarak bir köle ya da cariye verilmesine hükmettiğine şahidim” dedi. Hz. Ömer ise: “Buna tanık olan bir başkası daha var mı?” diye sordu. Bunun üzerine Muhammed b. Mesleme de bu hükme tanık olduğunu bildirdi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3188HAD CEZALARI
Hz. Aişe’nin (r.ah.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) değeri çeyrek dinar ve daha fazla olan bir mal çaldığında hırsızın elini keserdi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3189Hz. Aişe (r.ah.) şöyle anlatır:
Hz. Peygamber (a.s.) zamanında değeri çelik ya da deriden mamül bir kalkanın kıymetinden daha az olan şeyleri çalan hırsızın eli kesilmemiştir. Bu kalkan nevilerinin her ikisi de epeyce bir değere sahipti.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3193İbn Ömer’in (r.a.) naklettiğine göre:
Resulüllah (a.s.) değeri üç dirhem olan bir kalkanı çalan hırsızın elini kesmiştir.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3194Ebu Hureyre’nin (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Allah, bir yumurta yada bir ip çaldığı için eli kesilen şu hırsıza lânet etsin.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3195Aişe (r.ah.) şöyle anlatır:
Mahzum soyundan bir kadının yaptığı hırsızlık Kureyşlileri sıkıntıya sokmuştu. Onlar: Bu kadının affedilmesi için Hz. Peygamberle konuşmaya onun habibi olan Usame’den başka kim cesaret edebilir ki? dediler. Nihayet Usame Hz. Peygamberle (bu hususta) konuştu. Bunun üzerine Hz. Peygamber (a.s.): “Allah’ın tayin ettiği bir cezanın uygulanması konusunda suçluya arka mı çıkıyorsun?” buyurdu. Sonra ayağa kalkıp şu konuşmayı yaptı: “Ey insanlar! Sizden öncekileri helak eden şey şuydu; Onlar, içlerinden soylu bir kimse çaldığı zaman birşey yapmazlar,güçsüz birisi çaldığı zaman ise ona ceza verirlerdi Allah’a yemin ediyorum ki eğer Muhammed’in kızı Fatıma çalmış olsaydı onun elini de keserdim.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3196Ömer b. Hattab (r.a.) şöyle anlatır:
Şüphesiz Allah, Muhammed’i hak peygamber olarak gönderdi ve ona Kitabı verdi. Ona indirilen bu kitabın içinde recm ayeti de vardı. Biz bu ayeti okuduk, ve onu anlayıp belledik. Hz. Peygamber (a.s.) da recmi uyguladı, ondan sonra biz de recmi uyguladık. Ancak uzun bir süre geçtikten sonra insanların biz Allah’ın Kitabında recmi bulamıyoruz demesi ve böylece Allah’ın indirmiş olduğu bir farizayı terk ederek yanlış yapmalarından korkarım. Hiç şüphesiz ki Allah’ın Kitabında, zina eden evlilik yapmış erkek ve kadının bu fiili şahitler, gebelik ya da ikrar ile ispatlanırsa bunun hükmü recimdir.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3201Ebu Hureyre (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Hz. Peygamber (a.s.) Mescitte iken bir müslüman yanına geldi ve ona şöyle seslendi: “Ey Allah’ın Resulü! Ben zina yaptım.” Hz. Peygamber yüzünü ondan çevirdi. Bu sefer o kişi Peygamber’in yüzünü döndürdüğü tarafa geçip yine: “Ey Allah’ın Resulü! Ben zina ettim “dedi. Hz. Peygamber yüzünü yine çevirdi. Nihayet bu adam zina itirafını dört kere tekrarladı. Bu şekilde aleyhine dört kere şahitlik edince Hz. Peygamber onu çağırıp: “Aklında bir hastalık var mı?” diye sordu. O kişi “Hayır” dedi. Hz. Peygamber: “Başından evlilik geçti mi?” diye sordu. O kişi: “Evet” dedi. Bunun üzerine Hz. Peygamber oradakilere: “Bunu götürünüz ve recmediniz” emrini verdi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3202İbn Abbas (r.a.) şöyle nakletmiştir:
Hz. Peygamber (a.s.) Maiz b.Malik’e “Bana senin hakkında gelen haber doğru mu?” diye sordu. Maiz ise: “Hangi haber?” dedi. Hz. Peygamber: “Bana senin falancaların kızı ile zina ettiğin haberi geldi” dedi. Maiz: “Evet, doğru” dedi ve buna dört defa şahitlik etti. Sonra Hz. Peygamber onun recm edilmesini emretti ve recm uygulandı.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3205Ebu Hureyre ve Zeyd b. Halit Cühenî’nin naklettiklerine göre,
Bedevilerden bir adam Hz. Peygamber’e (a.s.) gelerek “Ey Allah’ın Resulü! Allah aşkına senden hakkımda Allah’ın kitabı ile hükmetmeni istiyorum” dedi. Bu kişinin hasmı olan ve dini bilgisi daha çok olan diğer şahıs da: “Evet, aramızda Allah’ın kitabı ile hükmet; olayı anlatmama da müsaade et” dedi. Hz. Peygamber: “Söyle “diyerek izin verdi. O kişi anlatmaya başladı: “Oğlum, bu adamın yanında çırak iken onun karısı ile zina etti. Bana da bu zinadan dolayı oğluma recm cezası uygulanacağı haber verildi. Ben oğlum için yüz koyun ve bir cariye fidye verip oğlumu kurtardım. Daha sonra bu konuyu bilgisi olan kişilere sordum. Onlar, oğlunun cezası sadece yüz değnek ile bir yıllık hapis cezasıdır dediler. Adamın zina eden karısına ise recm gerekir, diye haber verdiler” dedi. Hz. Peygamber (a.s.): “Allah’a yemin ederim ki ben aranızda Allah’ın kitabına göre, hükmedeceğim: Cariye ile koyunlar sana geri verilecek. Oğlun da yüz değnek ile bir yıl insanlardan uzaklaştırma cezasına çarptırılacak.” Hz. Peygamber daha sonra: “Ey Uneys! Haydi bu adamın karısının yanına git, eğer zinayı itiraf ederse recm cezasını uygula!” buyurdu. Ravi der ki: Uneys kadının yanına gitti ve o zinayı itiraf etti. Sonunda Hz. Peygamber onun recm edilmesini emretti ve emri yerine getirildi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3210Abdullah b. Ömer (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Hz. Peygamber’in huzuruna ikisi de Yahudi olan zina etmiş bir erkek ile bir kadın getirildi. Bunun üzerine Hz. Peygamber (a.s.) Yahudilerin yanına kadar gidip: “Sizce Tevrat’ta zina edenlerin cezası nedir?” diye sordu. Onlar: “Zina edenlerin yüzleri siyaha boyanır, yük üzerine bindirilir ve sırt sırta bir şekilde dolaştırılarak teşhir edilir “dediler. Hz. Peygamber: “Eğer doğru söylüyorsanız Tevratı getirin” buyurdu. Onlar Tevratı getirdiler ve okumaya başladılar. Nihayet recm ayetine uğradıklarında okumakta olan genç elini recm ayeti üzerine koydu ve o ayeti atladı. O sırada Hz. Peygamber ile beraber bulunan Abdullah b. Selam, Hz. Peygamber’e: “Ona emret de elini kaldırsın” dedi. Genç elini kaldırınca elinin altındaki recim ayeti görüldü. Hz. Peygamber zina eden Yahudilerin ikisine de recm uygulanmasını emretti ve recim uygulandı. Ravi Abdullah b. Ömer (r.a.) devamında: “Ben bu iki zinakarı recm edenlerin arasındaydım. Erkeğin, kendini siper ederek o kadını atılan taşlardan korumağa çalıştığını görmüştüm” demiştir.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3211Ebu Ishak Şeybanî (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Adullah b. Ebu Evfa’ya “Hz. Peygamber (a.s.) recm cezası tatbik etti mi?” diye sordum. O: “Evet tatbik etti” dedi. Ben: “Nur suresi indirildikten sonra mı, önce mi?” diye sordum. O da: “Bilmiyorum” diye cevap verdi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3214Ebu Hureyre’nin (r.a.) rivayet ettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Birinizin cariyesi zina eder ve bu ispatlanırsa efendisi ona gereken kamçılama cezasını uygulasın, fakat ayıbını yüzüne vurarak onu azarlamasın. Sonra yine zina ederse efendisi gereken kamçılama cezasını uygulasın, fakat ayıbını yüzüne vurarak onu azarlamasın. Sonra bu cariye üçüncü defa zina eder ve zinası ispatlanırsa, efendisi onu kıldan yapılmış bir ip karşılığında da olsa satsın.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3215Enes b. Malik (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Hz. Peygamber’e (a.s.) şarap içmiş bir kimse getirildi. Peygamber ona iki hurma değneği ile kırk defa vurdurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3218Ebu Burde Ensari (r.a.) rivayet ettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Allah’ın koyduğu had cezaları hariç hiç kimseye on kırbaçtan fazla vurulmaz.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3222Ubade b.Samit (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Bir toplulukta Allah Resulü ile beraber iken O şöyle dedi: “Allah’a hiçbir şeyi ortak koşmamak, zina etmemek, hırsızlık yapmamak, meşru bir sebep olmaksızın Allah’ın yasakladığı canı öldürmemek üzere bana biat ediniz. İçinizden sözünde duran olursa onun mükâfatını Allah verecektir. Bir kimse bunlardan birini işleyip bu dünyada bir cezaya çarptırılırsa bu ceza onun bu şuçla kazandığı günahın kefaretidir. Bunlardan birini yapıp da yaptığı iş gizli kaldığı için dünyada cezaya uğramayan kişinin işi Allah’a kalır; Allah isterse onu affeder, dilerse azap eder.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3223Ebu Hureyre’nin (r.a.) naklettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Hayvanların verdiği zararlar hayvan sahibince tazmin edilmez. Çöken su kuyusu ile çöken maden kuyusunun da zararları ödenmez. Definelerin ise beşte bir vergisi vardır.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3226YARGIYA AİT HÜKÜMLER
İbn Abbas’ın (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Eğer insanlara ispata gerek kalmadan sadece iddiaları ile hakları verilir olsaydı, bir takım insanlar diğerlerinin kanlarını ve mallarını iddia ederlerdi. Ancak durum böyle değildir, davalıya yemin etmek düşer.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3228Ümmü Seleme’nin (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Sizler davalarınızı bana getiriyorsunuz. Bazınız haksız olduğu halde iddia ve delillerini daha düzgün ifade edebilir ve ben de ondan işittiğim bu düzgün ifadelere göre, onun lehine hükmedebilirim. Bu sebeple herhangi birinize başkasının hakkı olan bir şeyi bu şekilde verirsem almasın. Çünkü ben zahire göre verdiğim bu hükmümle ateşten bir parça alıp ona vermişimdir.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3231Hz. Aişe (r.ah.) şöyle rivayet etmiştir:
Ebu Sufyan’ın karısı, Utbe b. Rabîa’nın kızı Hind bir defasında Hz. Peygamber (a.s.)’ın huzuruna girip: “Ey Allah’ın Resulü! (Kocam) Ebu Sufyan çok cimri bir kimsedir. O, bana ve oğullarıma yetecek miktarda nafaka vermiyor. Ben, ona ait olan maldan onun bilgisi olmaksızın alsam, bu günah olur mu?” diye sordu. Hz. Peygamber: “Onun malından makul ölçüler içinde sana ve oğullarına yetecek miktarda alabilirsin” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3233Muğire b. Şu’be’nin (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Aziz ve Celil Allah, annelerinize baş kaldırmanızı, kızları diri diri toprağa gömmenizi, borcu yerine getirmeyip hakkınız olmayan bir şeyi istemenizi haram kılmıştır. Üç şeyi yapmanızı da çirkin görmüştür: Dedikodu etmek, çok soru sormak ve malı boşa harcamak.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3237Amr b. As’ın (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Bir hakim hüküm vereceği zaman doğru hükmü bulmak için içtihat eder ve hükmünde isabet ederse ona iki sevap vardır. Eğer doğru hükmü bulmak için içtihat ederek hükmünü verir ancak bunda isabet edemezse bu defa bir sevap alır.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3240Ebu Bekre’nin (r.a.)
anlattığına göre, O, Hz. Peygamber’i (a.s.) şöyle derken işitmiştir: “Hiçbir kimse öfkeli halde iken iki kişi arasında hüküm vermesin.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3241Hz. Aişe’nin (r.ah.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Kim bizim şu dinimizde olmayan bir şey ihdas eder ve onu dine katmaya çalışırsa o reddedilir.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3242Ebu Hureyre’nin (r.a.) naklettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Bir zamanlar iki kadın ve bunların iki oğlan çocuğu vardı. Bu kadınların çocukları ile beraber bulundukları bir sırada bir kurt gelmiş ve çocuklardan birisini kapıp gitmişti. Bunun üzerine kadınlardan biri diğerine: “Kurdun götürdüğü çocuk seninkiydi” dedi. Öbür kadın da: “Hayır senin çocuğundu” cevabını vererek itiraz etti. Nihayet bu anlaşmazlık Davud Peygamber’e arz edildi. O da çocuğu yaşı daha büyük olan kadına verdi. (Halbuki bu çocuk diğerinindi). Kadınlar muhakemeden çıkıp Davud oğlu Süleyman Peygamber’e (a.s.) gittiler ve olanları ona haber verdiler. O da: “Bana bir bıçak getiriniz! Çocuğu iki kadın arasında paylaştırayım” dedi. Bunun üzerine (bu çocuğun annesi olan) genç kadın: “Hayır öyle yapma Allah sana rahmet etsin, çocuk bu kadınındır” dedi. Bunun üzerine Süleyman (a.s.) (bu kadının çocuğa olan merhametinden hareketle) çocuğun küçük kadına ait olduğuna hükmetti.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3245Ebu Hureyre’nin (r.a.) naklettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Bir kimse satın aldığı arazide altın dolu bir testi buldu. Daha sonra satıcıya giderek: “Bu altın senindir. Çünkü ben senden yalnız toprağı satın aldım, altınları değil” dedi. Arazinin önceki sahibi de: “Ben bu araziyi içindekilerle birlikte sattım” dedi. Bunun üzerine satıcı ile alıcı üçüncü bir kişiye giderek hakemlik yapmasını istediler. Hakem de onlara: “Sizin oğlunuz veya kızınız var mı?” diye sordu. Birisi: “Benim bir oğlum var”; öbürü de: “Benim de bir kızım var” diye cevap verdi. Hakem: “Oğlanla kızı evlendirin, böylece her ikiniz de altını kullanın ve tasadduk edin” dedi.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3246BULUNTU EŞYA
Zeyd b. Halit Cühenî (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Hz. Peygamber’e bir kimse gelerek buluntu eşyanın hükmünü sormuştu. Peygamber (a.s.): “Onun kabını ve ağız bağını muhafaza et!, sonra onu bir sene süreyle halka ilan et. Bu süre zarfında sahibi gelirse verirsin, gelmez ise sana kalır” buyurdu. O kişi: “Yitik koyunun hükmü nedir, kime kalır?” diye sordu. Peygamber: “Sana bir başkasına ya da kurda kalır” cevabını verdi. O kişi bu defa: “Yitik deve ne olacak?” dedi. Peygamber: “Ondan sana ne? O hayvanın su tulumu ve gezecek papucu beraberindedir. Sahibi ona kavuşuncaya kadar o kendi kendine suya varır ve ağaçlardan yer” cevabını verdi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3247Ubey b. Kaab (r.a.) şöyle nakletmiştir:
Ben Hz. Peygamber (a.s.) zamanında içinde yüz dinar olan bir kese buldum. Sonra bu keseyi Hz. Peygamber’e getirdim. Hz. Peygamber: “Bunu bir sene ilan et” buyurdu. Ben de bir sene süreyle onu halka duyurdum. Fakat onu bilene rastlamadım. Sonra Hz. Peygamber’e geldim. Hz. Peygamber: “Onu bir sene (daha) ilan et” buyurdu. Onu bir sene daha ilan ettim. Fakat onu bilene yine rastlamadım. Sonra (üçüncü defa) Hz. Peygamber’e gelip durumu kendisine arzettim. Bu defa Hz. Peygamber: “Bu paranın miktarını aklında tut, kesesiyle, ağız bağını muhafaza et! Sahibi gelirse keseyi ona ver, gelmezse onu kullan” buyurdu. Ben de onu kullandım. Şu’be der ki: Ben bir süre sonra Mekke’de Seleme b. Kuheyl’le karşılaştım. Seleme bana: “Suveyd b. Şafele üç yıl mı, yahut bir yıl mı ilan edildi dedi pek iyi hatırlamıyorum” dedi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3251İbn Ömer’in (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Hiç kimse başkasına ait bir hayvanın sütünü izinsiz sağmasın. Siz yiyecek ve içecekleri sakladığınız kilerinize girilmesini, dolabınızın kırılmasını ve oradaki yiyeceklerin alınmasını ister misiniz? Hayvanlarının memeleri de insanların yiyeceklerini muhafaza eder. Bu yüzden kimse başkasının hayvanının sütünü onun iznini almadan asla sağmasın.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3254Ukbe b. Âmir (r.a.) şöyle nakletmiştir:
“Ey Allah’ın Resulü! Bizleri gazaya gönderdiğiniz bazı zamanlar bizlere misafirperverlik göstermeyen insanların yanında konaklıyoruz. Bu hususta ne dersiniz?” diye sorduk. Hz. Peygamber (a.s.) bize: “Siz bir halkın yanında konaklamak istediğinizde, size misafire layık hüsnü kabul gösterirlerse kabul ediniz. Şayet misafirperverlik yapmazlarsa onlardan, kendilerine yakışacak olan misafir hakkını alınız” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3257Seleme b. Ekva (r.a.) şöyle anlatmaktadır:
Biz Hz. Peygamber’le beraber bir gazveye çıkmıştık. Bu seferde şiddetli bir açlık meydana geldi ve bineklerin bir kısmını kesmeyi düşündük. Bunun üzerine Allah Resulü (a.s.) yiyeceklerin birarada toplanılmasını emretti. Biz de toplanacak azık için deriden bir sofra yaygısı serdik. Sonra yavaş yavaş herkesin azığı bu yaygı üzerinde toplandı. Ben ne kadar biriktiğine bakmak için başımı uzattım. Tahminen bir keçi kadardı. Biz de bin dört yüz kişiydik. Bu toplanan azıklardan yedik ve hepimiz doyduk. Sonra artanından da içine azığımızı koyduğumuz deri kaplarımızı doldurduk. Bu sırada Allah Resulü: “Abdest alacak su var mı?” diye sordu. Birisi hemen içinde birazcık su bulunan bir kap getirdi ve o suyu bir çanak içine boşalttı. Sonra hepimiz ondan bol bol dökerek abdest aldık. Ravi der ki: Ardından sekiz kişi daha gelip “Abdest suyu var mı?” diye sordular. Hz. Peygamber (a.s.): “Abdest suyu bitti” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3259CİHAT VE MİLLETLERARASI İLİŞKİLER (SİYER)
Abdullah b. Ömer (r.a.) anlatıyor:
Hz. Peygamber (a.s.) Mustalik oğulları üzerine hayvanlarının suya götürüldüğü bir sırada ani baskın yaptı, savaşanlarını öldürüp diğerlerini esir aldı. Cüveyriye’yi o gün aldı. Bu ordunun içinde (ben) Abdullah b. Ömer de vardı(m).
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3260Ebu Musa (r.a.) şöyle nakletmiştir:
Hz. Peygamber (a.s.) sahabelerinden herhangi birisini bir işi hususunda bir yere gönderdiği zaman daima: “Müjdeleyin, nefret ettirmeyin; kolaylık yolunu gösterin, güçleştirmeyin” buyurur idi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3262Enes’in (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber şöyle buyurmuştur: “Kolaylaştırın güçleştirmeyin, insanlara güven verin de kendinizden uzaklaştırıp kaçırmayın.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3264İbn Ömer’in (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Allah Teala Kıyamet gününde gelmiş geçmiş bütün insanları topladığı zaman, hainlik edenlerin teşhir olunması için bir sancak dikilir ve: “Bu, falancanın hainliğidir” denilir.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3265Abdullah b. Mesûd’un (r.a.) naklettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Ahdini bozarak hainlik edenler için Kıyamet gününde (halk arasında teşhir olunmak üzere) büyük bir sancak dikilir. Bu, falancanın ahde vefasızlığının alâmetidir” denilir.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3268Enes b. Malik’in (r.a.) naklettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Verdiği ahde vefa etmeyip hainlik eden her kişi için Kıyamet gününde (teşhir olunmak üzere) kendisi ile tanınacağı bir sancak dikilecektir.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3270Cabir b. Abdullah’ın (r.a.) rivayet ettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.): “Harp bir hiledir” buyurmuştur.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3273Ebu Nadr’ın (r.a.) Eslem kabilesinden Hz. Peygamber’in ashabından Abdullah b. Ebu Evfa isimli birinin mektubuna istinaden rivayet ettiğine göre:
Abdullah b. Ebu Evfa Harura haricileri üzerine gitmekte olan kumandan Ömer b. Ubeydullah’a bir mektup yazarak O’na şunları bildirmiştir: Hz. Peygamber (a.s.) bir savaş esnasında düşmanla karşılaştığında güneşin tepe noktasından batıya meyletmesini bekledi. Sonra ayağa kalkıp askere şöyle bir konuşma yaptı: “Ey insanlar! (Kendi gücünüze güvencinizden dolayı) Düşmanla karşılaşmayı temenni etmeyiniz, Allah’tan afiyet isteyiniz. Fakat düşmanla karşılaşınca da (harbin bütün şiddetlerine karşı) sabrediniz. Ve iyi bilinizki cennet kılıçların gölgesi altındadır.” Sonra Hz. Peygamber tekrar kalktı ve şöyle dua etti: “Kitab’ı indiren, bulutları akıtıp yürüten, düşman birliğini hezimete uğratan Allahım! Sen onların birliklerini dağıt ve onlara karşı bize yardım et!”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3276Abdullah b. Ömer’in (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber’in (a.s.) katıldığı gazvelerden birinde bir kadın öldürülmüş olarak bulundu. Bunun üzerine Hz. Peygamber kadınların ve çocukların öldürülmesini çirkin görüp tasvip etmedi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3279Saab b. Cessame’in (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamberimize (a.s.) Müşrikler üzerine yapılan gece baskınlarında onların aile ve çocuklarının da hedef olduğundan bahsedilerek bu konudaki hüküm sorulmuştu. Bunun üzerine Peygamberimiz: “Onlar da müşrikler camiasındandır” cevabını verdi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3281Abdullah b. Ömer’in (r.a.) rivayet ettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) savaş esnasında Beni Nadir Yahudilerinin hurma ağaçlarını yaktırdı. Savaşın geçtiği bu bölge (hurmalık) Buveyre idi. Bu hadisin Kuteybe ve İbn Rumh tarafından yapılan rivayetinde şu ilâve vardır: Bunun üzerine Aziz ve Celil Allah şu ayetleri indirdi: Hurma ağaçlarından herhangi birini kesmeniz, veya olduğu gibi bırakmanız hep Allah’ın izniyledir ve O’nun yoldan çıkanları rezil etmesi içindir.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3284Ebu Hureyre’nin (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Peygamberlerden biri savaşa çıkarken ümmetine şöyle demişti: “İçinizde evlenmiş fakat henüz hanımıyla biraraya gelmemiş biri varsa benimle gelmesin. Bir inşaata başlayıp henüz onun çatısını tamamlamamış kimse de gelmesin, Koyun ya da hamile develer almış ve bunların yavrulamasını bekleyen kimse de benimle gelmesin!” Peygamber bu konuşmasından sonra savaşa gitti ve nihayet ikindi namazı vaktinde yahut daha erken fethe geldiği şehre yaklaşınca, Güneşe doğru dönerek: “Sen bir emir altındasın, ben de öyle” dedi ve: Allahım! Bu Güneşi benim için biraz durdur diye dua etti. Bu Peygamber şehri fethedinceye kadar Güneş yerinde durdu. Neticede bu ordu ganimetleri bir yerde topladı. Derken bu ganimeti yakmak için ateş geldi, fakat onu yakmadı. Peygamber, ordusuna: İçinizde ganimet malından alan biri var, her kabileden bir kişi bana biat ederek elimi sıksın dedi ve biat gerçekleşti. Bu sırada bir kimsenin eli Peygamber’in eline yapıştı. Peygamber: Ganimet malından alan sizin kabilenizdendir. Senin kabilenden olan bütün askerler benim elimi sıkarak biat etsin dedi. Bunun üzerine bu kabile onun elini sıktı. Derken iki yahut üç kimsenin elleri yapıştı. Bu sefer Peygamber: “Bu işi yapan sizlersiniz” dedi. Sonrasında onlar Peygamber’e sığır başı gibi bir altın çıkararak onu yerdeki ganimet malının içine koydular. Sonra ateş geldi ve ganimet malını yaktı. Bizden önce hiç bir ümmete ganimet helal olmamıştır. Bunun sebebi Yüce Allah’ın bizim zaafımızı ve acizliğimizi görmüş olmasıdır.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3287İbn Ömer (r.a.) şöyle anlatmaktadır:
Hz. Peygamber (a.s.) Necd tarafına benim de içinde olduğum bir askeri birlik gönderdi. Birlik çok sayıda deve ele geçirdi. Herkesin hissesine ganimet olarak on bir ya da on iki deve düşmüştü. Bu hisselerine ilâve olarak (Hz. Peygamber’e ait beşte bir hisseden) birer deve de ilâve olarak verildi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3290Abdullah b. Ömer (r.a.) şöyle anlatır:
Hz. Peygamber (a.s.) bize ganimetteki paylarımızdan başka fazladan, beşte bir hisseden bir pay daha vermiş ve benim payıma yaşlı bir deve daha düşmüştü.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3293Ebu Katâde (r.a.) şöyle anlatmaktadır:
Huneyn yılında Hz. Peygamber’le beraber sefere çıktık. Düşmanla karşılaşınca ordumuzda bir dağılma oldu. Bu sırada bir müşriğin, müslümanlardan birini altettiğini gördüm. Hemen arkasından dolanarak onun yanına geldim ve onun boynunu vurdum. Hemen dönüp beni öyle bir kucakladı ki ölümün kokusunu orada hissettim. Sonra can vererek beni bıraktı. Bundan sonra Ömer b. Hattab’la karşılaştım. “Bu askerlere ne oldu?” diye sordu. Ben: Allah’ın işi, dedim. Sonra askerler toparlanarak döndüler. Hz. Peygamber oturduktan sonra: “Bir düşmanı öldürdüğüne dair şahidi olan kişi, öldürdüğü kimsenin elbise, silah ve diğer eşyalarına hak kazanır” buyurdu. Ben hemen kalktım ve: Benim için kim şahit olur? diyerek oturdum. Sonra Hz. Peygamber bunu tekrarladı. Ben yine kalkıp: Benim için kim şahitlik eder? diyerek oturdum. Sonra Peygamber o sözünü üçüncü defa söyledi. Ben yine ayağa kalkınca Resulüllah: “Neyin var? Ebu Katâde! “buyurdu. Ben de olanları anlattım. Bunun üzerine oradakilerden biri: “Ebu Katâde doğru söylüyor, Ey Allah’ın Resulü! Onun öldürdüğü adamın üzerindekileri ben aldım. Onun hakkının karşılığında başka şey vererek onu ikna et” dedi. Orada bulunan Ebu Bekr Sıddık müdahale ederek: “Yemin ederim ki böyle olmaz! Peygamber, Allah ve Resulü yolunda savaşan bir Allah arslanının hakkını iptal etmez, ve onun hakkını sana vermez” dedi. Bunun üzerine Hz. Peygamber (a.s.): “Ebu Bekr doğru söyledi. Yanındaki şeyleri Ebu Katâde’ye ver” buyurdu. Ebu Katâde der ki: Bunun üzerine o eşyaları bana verdi. Ben de zırhı satarak karşılığında Beni Seleme’de küçük bir bahçe satın aldım. Bu bahçe müslüman olduktan sonra sahip olduğum ilk maldır.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3295Abdurrahman b. Avf (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Bedir harbi günü harp safındayken etrafıma baktım ve Ensardan yaşları küçük iki delikanlı arasında olduğumu fark ettim. Gönlümden keşke bunlardan daha kuvvetli kişiler arasında olsaydım diye geçirdim. Derken bunlardan biri beni gözü ile süzerek: “Amca! Ebu Cehil’i tanıyor musun?” diye sordu. Ben de: “Evet tanıyorum, onunla ne işin var?” dedim. O da: “Duyduğuma göre, Hz. Peygamber hakkında ağır laflar söylüyormuş. Allah’a yemin ederim ki onu bir görürsem artık ikimizden ömrü daha az olan ölünceye kadar onun peşini bırakmayacağım” dedi. Bu söze şaşırdım. Az sonra diğeri de beni dürterek aynı şeyleri söyledi. Bu sırada ben Ebu Cehil’i görmüştüm. O, askerleri arasında telaşla bir öteye bir beriye koşuşturuyordu. Ben: Gençler! Bana sorduğunuz Ebu Cehil şu adam! dedim. Onlar hemen kılıçlarına sarıldılar ve Ebu Cehil’e onu öldürünceye kadar vurdular. Sonra dönüp Hz. Peygamber’in huzuruna geldiler ve hadiseyi ona haber verdiler. Hz. Peygamber (a.s.): “Onu hanginiz öldürdü?” diye sordu. Bunlardan her biri: “Ben öldürdüm” dedi. Hz. Peygamber: “Kılıçlarınızı sildiniz mi?” diye sordu. “Hayır silmedik,” dediler. Bunun üzerine Hz. Peygamber kılıçları inceledi. Sonra: “İkiniz birlikte öldürmüşsünüz,” dedi, fakat Ebu Cehil’in ele geçen eşyasının bunlardan Muaz b. Amr b. Cemuh’a verilmesine karar verdi. Bu iki mucahit genç, Muaz b. Amr b. Cemuh ile Muaz b. Afra idiler.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3296Seleme b. Ekva (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Hz. Peygamber ile birlikte Hevazin gazvesine gittik. Seferde Allah Resulü ile beraber yemek yediğimiz bir sırada kırmızı bir deve üzerinde birisi gelip devesini çöktürdü. Sonra heybesinden, deriden bir ip çıkardı ve deveyi bağladı. Sonra etrafı gözetleyerek ileri geçip cemaatle beraber yemeğe koyuldu. Bu seferde bizim hayvan sayımız az olanlar da güçsüzdü, bazılarımız ise piyade idi. Derken o kişi ani bir hareketle devesinin yanına geldi ve onu çözdü. Sonra da devesini çöktürerek üzerine oturdu ve sonra da ayağa kaldırdı. Deve de onu hızla götürdü. Bunun üzerine boz renkli dişi bir deve üzerinde bir adam da peşinden gitti. Seleme der ki: Ben de çıkıp süratle hareket ettim ve o dişi devenin hizasına geldim ve onu geçtim, nihayet öndeki adamı taşıyan erkek devenin hizasına ulaştım. Sonra onun da önüne geçerek devenin dizgininden tuttum ve onu çöktürdüm. Deve dizini yere koyar koymaz kılıcımı sıyırıp adamın başına vurarak uçurdum. Sonra üzerinde semeri ve sahibinin silahı olduğu halde deveyi çekerek getirdim. Beni insanlarla beraber Hz. Peygamber (a.s.) karşıladı ve: “Adamı kim öldürdü? “diye sordu. Oradakiler:” Ekva’nın oğlu öldürdü” dediler. Hz. Peygamber: “Öldürülen kimsenin bütün eşyası ve devesi onundur” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3298Ömer (r.a.) şöyle dedi:
Beni Nadir kabilesinin malları Allah’ın elçisine, at sürüp deve koşturmak suretiyle bir savaş olmaksızın nasip olmuş mallardandır. Bu sebeple Beni Nadir malları Hz. Peygamber’e mahsus idi. Peygamberimiz ailesinin bir senelik geçimini bundan temin ederdi. Artanını da Allah yolunda cihat hazırlığı olarak atlara ve silahlara harcardı.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3301Hz. Aişe (r.ah.) şöyle anlatır:
Hz. Peygamber (a.s.) vefat ettiği zaman hanımları, Osman b. Affan’ı Ebu Bekr’e göndererek Peygamber’den kendilerine düşecek mirası istemeyi kararlaştırdılar. Aişe de onlara; Hz. Peygamber: “Biz Peygamberler miras bırakmayız. Bizim bıraktığımız mal sadakadır” buyurmadı mı? diye karşılık verdi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3303Ebu Hureyre’nin (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Mirasçılarım bıraktığım maldan bir dinar bile almazlar. Bıraktığım şeyden hanımlarımın nafakası ve işçimin ücreti çıktıktan sonra geri kalanı sadakadır.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3306Abdullah b. Ömer’in (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) ganimeti taksim ederken at için iki, savasçı için bir hisse vermiştir.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3308Ebu Hureyre’nin (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) Necid tarafına bir süvari birliği göndermişti. Bu birlik Beni Hanife kabilesinden Yemame halkının büyüğü Sümame b. Usal denilen bir kimseyi esir edip getirdi ve onu Mescitteki bir direğe bağladı. Hz. Peygamber Mescide çıktığında Sümame’ye: “Ey Sümame! Gönlünden sana ne yapacağımı geçiriyorsun,” dedi. Sümame: “İyilik ümit ediyorum, Ey Muhammed! Beni öldürürsen kanlı bir caniyi öldürmüş olursun, ama eğer beni affedersen, iyiliğe karşı şükreden bir kimseyi bağışlamış olursun. Şayet fidye olarak mal istiyorsan istediğin kadar verilir” dedi. Bu konuşmadan sonra Hz. Peygamber Sumame’yi bağlı olarak bırakıp gitti. Nihayet ertesi gün Hz. Peygamber Sumame’ye yine: “Ey Sümame! Gönlünde ne var, ne umuyorsun?” dedi. O da: “Gönlümde dün sana söylediğim şeyler vardır: Eğer beni bağışlama iyiliğinde bulunursan, iyiliğe karşı şükreden bir kimseyi bağışlamış olursun. Eğer beni öldürürsen, kanlı bir caniyi öldürmüş olursun. Şayet fidye olarak mal istiyorsan istediğin kadar verilir” dedi. Resulüllah onu bu şekilde bırakarak gitti. Ertesi gün olunca yine Sumame’ye hitaben: “Ey Sümame! Gönlünden sana ne yapacağımı geçiriyorsun,” dedi. Sümame: “Dün sana söylediğim gibi: Eğer beni bağışlama iyiliğinde bulunursan, iyiliğe karşı şükreden bir kimseyi bağışlamış olursun. Eğer beni öldürürsen, kanlı bir caniyi öldürmüş olursun. Şayet fidye olarak mal istiyorsan istediğin kadar verilir” dedi. Peygamberimiz bu defa:” Sümame’yi salıverin” dedi. Sümame bırakılınca hemen Mescit yakınında içinde su bulunan bir hurmalığa gitti ve yıkandı. Sonra Mescide Peygamberimizin huzuruna girdi ve: “Şahitlik ederim ki Allah’tan başka ilah yoktur ve Muhammed Allah’ın kulu ve elçisidir” dedi. Sonra şunları söyledi: “Ey Muhammed! Vallahi benim için dünyadaki en sevimsiz yüz seninkiydi. Şimdi ise senin yüzün bana bütün yüzlerin en sevimlisi oldu. Vallahi benim için senin dininden daha kötü ve düşman bir din yoktu. Şimdi senin dinin benim için dinlerin en sevimlisidir. Vallahi hiç bir şehir bana senin şehrin kadar sevimsiz gelmezdi. Fakat senin şehrin benim nazarımda şehirlerin hepsinden daha sevimlidir. Ben umre yapmağa niyet ettiğim sırada senin süvarilerin beni yakalamıştı. Ne buyurursunuz?” dedi. Peygamberimiz Sumame’yi müjdeledi ve ona umre yapmasını emretti. Sümame umre için Mekke’ye varınca birisi ona: “Dinden mi çıktın? “diye sordu. O da: “Hayır, vallahi ben dinden çıkmadım. Sadece Allah Resulü’nün yanında müslüman oldum. Vallahi ben dinden dönmem ve Hz. Peygamber izin vermedikçe size Yemame’den bir buğday tanesi dahi gelmeyecektir” dedi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3310Ebu Hureyre (r.a.) şöyle anlatır:
Mescitte bulunduğumuz bir sırada Hz. Peygamber yanımıza geldi ve: “Yahudilerin üzerine yürüyünüz” diye emretti. Biz de onunla birlikte çıktık ve Yahudilerin yanına geldik. Hz. Peygamber onlara şöyle seslendi: “Ey Yahudi cemaati! Müslüman olun, kurtulun!” Onlar cevaben: “Ey Ebu’l-Kasım! Tamam tebliğ ettin” dediler. Hz. Peygamber onlara: “Bunu kabul etmenizi istiyorum. Müslüman olun, kurtulun!” dedi. Yahudiler yine: “Ey Ebu’l-Kasım! Tamam, tebliğ ettin” dediler. Hz. Peygamber onlara: “Bunu kabul etmenizi istiyorum”dedi. Sonra Hz. Peygamber üçüncü kez bunu teklif ettikten sonra: “İyi bilinki bu topraklar ancak Allah’a ve Elçisine aittir. Ben sizleri bu topraklardan çıkarmak istiyorum. Bu yüzden malının karşılığında bir şey bulan onu satsın. Haberiniz olsun ki bu topraklar ancak Allah’a ve Elçisine aittir” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3311Abdullah b. Ömer (r.a.) şöyle anlatır:
Nadir ve Kurayza oğulları Hz. Peygamberle savaşmıştı. Bunun üzerine Hz. Peygamber (a.s.) Nadir oğullarını yerlerinden sürüp çıkarmıştı. Kurayza oğullarını ise yerlerinde bırakarak onlardan bir karşılık almamıştı. Nihayet bunun ardından Kurayza oğulları da ahdi bozarak savaşa başlayınca Hz. Peygamber onların erkeklerini öldürdü, kadınlarını, çocuklarını ve mallarını da müslümanlara paylaştırdı. Ancak bazıları İslâm dinine girmek için Hz. Peygamber’e geldiler. Hz. Peygamber onlara eman verdi ve müslüman oldular. Bu şekilde Hz. Peygamber Medine Yahudilerinin hepsini; Abdullah b. Selam’ın kabilesi olan Kaynuka oğullarını, Beni Harise Yahudilerini ve Medine’de bulunan diğer Yahudileri tümüyle Medine’den sürgün etti.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3312Ebu Saîd Hudrî (r.a.) şöyle dedi:
Kureyza halkı Sa’d b. Muaz’ın hakemliğini kabul edince Hz. Peygamber (a.s.) Sa’d’e haber gönderdi. Sa’d bir merkep üzerinde geldi. (Kuşatmada geçici olarak edinilen) Mescidin yanına yaklaştığı zaman Hz. Peygamber Ensar’a “Büyüğünüzü (ya da hayırlınızı) karşılamağa kalkınız!” dedi. Sonra da Sa’d’a hitaben: “Bunlar senin hükmüne razı oldular” buyurdu. Sa’d da: “Bunların savaşa katılanlarını öldürür, kadınları ve çocuklarını da esir edersin” hükmünü verdi. Bunun üzerine Peygamberimiz: “Allah’ın hükmüne uygun hükmettin” ya da bazı ravilerin rivayetine göre, galiba “Melikin hükmü gibi hükmettin” buyurmuştur. Buradaki ravilerden İbn Müsenna ise: “Melikin hükmü gibi hükmettin” kısmını zikretmemiştir.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3314Hz. Aişe (r.ah.) şöyle rivayet etmiştir:
Sa’d b. Muaz (r.a.) Hendek gününde yaralanmıştı. Onu Kureyş’ten Hıbban İbnu’l-Arika denilen bir kimse attığı bir okla kol damarından vurmuştu. Peygamberimiz onu yakından ziyaret edebilmek için Mescitte tedavi çadırı kurdurdu. Hz. Peygamber Hendek harbinden Medine’ye döndüğünde silahını çıkararak yıkandı. Bu sırada Cebrail (a.s.) başının tozunu silkerek Hz. Peygamber’e geldi ve: “Sen silahlarını bıraktın mı? Vallahi biz henüz bırakmadık. Haydi onların karşısına çık!” dedi. Hz. Peygamber: “Nereye?” diye sordu. Cebrail, Beni Kureyza tarafına işaret ederek: “İşte oraya!” dedi. Bunun üzerine Hz. Peygamber Beni Kureyza’ya doğru hareket edip onlarla savaştı. Sonunda onlar Hz. Peygamber’in hükmüne razı oldular. Peygamberimiz de onlar hakkındaki hükmü Sa’d’a havale etti. Sa’d ise: “Ben onlar hakkında harp edenlerinin öldürülmesini, çocukları ve kadınlarının esir edilmesini, mallarının da taksim olunmasını hükmediyorum” dedi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3315Abdullah b. Ömer (r.a.) şöyle nakletmiştir:
Resulüllah (a.s.) Hendek harbinden dönüldüğünde: “Hiç kimse öğlen namazını Beni Kureyza’dan başka bir yerde kılmasın” diye seslendi. Sahabelerden bir takımı vaktin gecikmesi endişesiyle namazı Beni Kurayza’ya varmadan kıldılar. Diğerleri de: Vakit geçse de biz namazı Hz. Peygamber’in bize emrettiği yerde kılarız dediler. Sonra Peygamber bu iki zümreden hiçbirisini kınamadı.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3317Enes b. Malik (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Muhacirler Mekke’den Medine’ye geldikleri zaman ellerinde hiçbir şey yoktu. Ensarın ise Medine’de arazi ve gayri menkulü vardı. Bu yüzden Ensarın her sene malının gelirinin yarısını muhacirlere vermesi muhacirlerin de Ensar’ın yerine arazi üzerinde tarım yaparak çalışma işini üstlenmesi şeklinde bir ortaklık yapılmıştı. Ravi Enes b. Malik’in annesi (ki Ümmü Suleym de denilirdi) Abdullah b. Ebu Talha’nın da annesi olduğundan Abdullah, Enes’in anne bir erkek kardeşi idi. Bu sırada Enes’in annesi Ümmü Suleym de Hz. Peygamber’e kendine ait bulunan bir kaç hurma ağacı hediye etmişti. Hz. Peygamber de hurma ağaçlarını mahsüllerinden istifade etmek üzere Usame b. Zeyd’in annesi ve kendi azatlısı olan Ümmü Eymen’e vermişti. İbn Şihab der ki: Enes b. Malik bana şöyle nakletmiştir. Peygamberimiz (a.s.) Hayber halkı ile muharebeyi bitirip de Medine’ye döndüğü zaman Muhacirler, Ensarın kendilerine meyvelerinden istifade etmeleri için vermiş oldukları bağışları Ensar’a iade ettiler. Hz. Peygamber de annemin hediye etmiş olduğu hurma ağaçlarını, geri verdi. Hz. Peygamber, Ümmü Eymen’e de bu hurma ağaçları yerine kendi bahçesinden bir kısmını verdi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3318Abdullah b. Muğaffel (r.a.) rivayet etmiştir:
Ben Hayber günü bir tulum iç yağı ele geçirdim ve onu sıkıca tutarak: Bundan kimseye bir şey vermem, dedim. Arkama döndüğümde Hz. Peygamber (a.s.) tebessüm ediyordu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3320Ebu Sufyan (r.a.) anlatmaktadır:
Hz. Peygamber’le aramızda aktedilmiş bulunan Hudeybiye barış antlaşması devam ederken Şam’a gitmiştim. Bu sırada Roma İmparatoru Heraklius’a Hz. Peygamber’den bir mektup getirildi. Bu mektubu Dıhyetul-Kelbi getirerek Busra Emîrine vermiş, Busra Emîri de Heraklius’a göndermişti. Heraklius “Burada Peygamber olduğunu iddia eden bu adamın halkından kimse var mı?” diye sordu. Adamları: “Evet vardır” dediler. Bunun üzerine ben Kureyş’ten bir heyet içinde davet edildim. Heraklius’un huzuruna girdik. Bizleri önüne oturttu ve: “Peygamber olduğunu söyleyen bu adama soyca en yakınınız hanginizdir?” dedi. Ebu Sufyan der ki: Soyca en yakınları benim, dedim. Beni onun önüne, arkadaşlarımı da benim arkama oturttular. Sonra Heraklius tercümanını çağırdı ve dedi ki: “Bunlara söyle: Ben, Peygamber olduğunu söyleyen o kişi hakkında bu adama bazı şeyler soracağım. Bu bana yalan söylerse siz onu tekzip ediniz!” Ebu Sufyan der ki: Vallahi arkadaşlarım tarafından yalanımın yayılmasından korkmasaydım Peygamber hakkında mutlaka yalan söylerdim! Sonra tercümanına: “Ona, içinizde onun soy asaleti nasıldır? diye sor,” dedi. Ben: “Soy bakımından pek asildir” dedim. “Babaları içinde bir kral var mıydı?” dedi. “Hayır,” dedim. “Bu söylediklerinden önce onu hiç yalan ile itham ettiniz mi?” dedi. “Hayır” dedim. “Ona kimler tabi oluyor, halkın eşrafı mı yoksa zayıflar mı?” dedi. “Halkın zayıfları,” dedim. “Ona tabi olanlar artıyor mu yoksa eksiliyor mu?” dedi. Eksilmiyorlar aksine artıyorlar, dedim. “Onun dinine girdikten sonra ona kızarak dininden dönen var mı?” dedi. Hayır, yoktur dedim. “Onunla hiç harp ettiniz mi?” dedi. Evet ettik, dedim. “Neticeleri nasıl oldu?” dedi. Aramızda zafer sırayladır. Bir, biz üstün geliriz, bir O. “Hiç ahdi bozar mı?” dedi. Hayır, hainlik etmez. Ancak biz şimdi onunla bir müddete kadar mütareke halindeyiz. Bu müddet içinde ne yapacağını bilmiyoruz, dedim. Ebu Sufyan der ki: Vallahi kendiliğimdem bir şey katacağım bir söz söylemeye bundan başka bir fırsat vermedi. “Sizde ondan önce peygamberlik iddia etmiş bir kimse var mı?” dedi. Hayır yoktur dedim. Tercümanına dedi ki: “Ona söyle: Bu adamın soyunu sordum, içinizde soy olarak pek asil olduğunu beyan ettin. Peygamberler de zaten halkının asil olan soylarından seçilir. Ben sana: Onun babaları ve dedeleri içinde bir kral gelmiş midir diye sordum. Hayır gelmemiştir, dedin. Babalarından bir kral olsaydı O da babalarının saltanatını geri almak isteyen bir kimsedir diye hükmederdim. Sana: Ona tabi olanlar halkın eşrafı mı yoksa zayıfları mı diye sordum. Ona tabi olanlar insanların zayıflarıdır dedin. Peygamberlere tabi olanlar da zaten onlardır. Ben sana: Peygamber olduğunu söylemeden önce onun bir yalanını görmüş müydünüz diye sordum. Sen: Hayır, dedin. Anladım ki halka karşı yalan söylememiş bir kimse gidip de Allah’a karşı yalan söylemeğe cüret edemez. Sana: Onun dinine girdikten sonra beğenmemezlikten dolayı bırakan eden kimse var mıdır diye sordum. Sen: Hayır dedin. İşte inanç kalbe karışıp kökleşince böyle olur. Ben sana: Ona tabi olanlar artıyor mu, yoksa eksiliyor mu diye sordum. Onlar artıyorlar dedin. İnanç kemale erinceye kadar böyle gider. Ben: Onunla hiç harp ettiniz mi dedim. Sen: Onunla harp ettiğinizi, harbin neticesinin sırayla değiştiğini; bir sizin bir onun üstün geldiğini söyledin. Peygamberler de böyledir. Onlar (Allah tarafından) sıkıntılarla imtihan edilirler, ancak akıbet onların lehine olur. Ben sana: O ahdine vefasızlık eder mi diye sordum. Hainlik etmez dedin. Peygamberler de böyledir, hainlik etmezler. Ben sana: Halkınız içinde ondan evvel peygamber olduğunu söylelen birisi var mı idi dedim, Sen: Hayır, dedin. Eğer böyle birisi olsaydı, bu da kendisinden önce söylenmiş bir söze uyup taklide kalkışmış bir kimsedir diye düşünürdüm” dedi. Bundan sonra Heraklius: “Size ne emrediyor?” diye sordu. Ben: O bize namazı, zekâtı, akrabalık bağına dikkat etmeyi, haramlardan el çekmeyi emrediyor, dedim. Heraklius: “Eğer hakkında söylediklerin doğru ise, O mutlaka bir peygamberdir. Zaten ben bir Peygamberin çıkacağını biliyordum. Fakat onun sizden olacağını tahmin etmezdim. Onun yanına varabileceğimi bilsem, onunla buluşmayı çok isterdim. Onun yanında olsaydım ayaklarını yıkardım. Yeminle söylüyorum ki onun iktidarı üzerinde bulunduğum şu yere kadar ulaşacaktır, dedi. Sonra Hz. Peygamber’in mektubunu istedi. Getiren kişi onu Heraklius’a verdi. O’da mektubu okudu. Mektupta şunlar yazılmıştı: Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla, Allah’ın Elçisi Muhammed’den Romalıların Başkanı Heraklius’a! Hidayet yoluna uyanlara selam olsun! Ben seni İslâma davet ediyorum. Müslüman ol, kurtul. Müslüman ol ki Allah senin ecrini iki kat versin. Eğer bu davetimi kabul etmezsen, Halkının günahı senin boynunadır. Ey Ehl-i Kitap! Sizinle bizim aramızda müşterek olan bir söze geliniz; Allah’tan başkasına tapmayalım, O’na hiç bir şeyi ortak koşmayalım ve Allah’ı bırakıp ta kimimiz kimimizi ilahlaştırmasın. Eğer onlar yine yüz çevirirlerse, işte o zaman: Şahit olun biz müslümanlarız! deyiniz.Heraklius mektubu okumayı bitirince yanında sesler yükseldi ve gürültü çoğaldı. Bizim çıkarılmamızı emretti. Biz de yanından çıkarıldık. Çıktığımız zaman arkadaşlarıma: İbn Ebu Kebşe’nin (yani Peygamberin) işi hakikaten büyüdü. Romalıların kralı bile ondan korkmakta, dedim. Artık ben Allah İslâmı kalbime sokuncaya kadar Hz. Peygamber’in işinin üstün geleceğine olan inancım hiç yitirmedim.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3322Berâe b. Azib’in naklettiğine göre:
Bir kimse ona: “Ey Ebu Umare! Huneyn günü kaçtınız mı?” diye sormuş, Berâe da şöyle cevap vermiştir: “Hayır vallahi, Hz. Peygamber (a.s.) asla geriye dönmedi. Lâkin Peygamberin ashabı içindeki gençler ve acele ile ilerlemek isteyenler, zırhsız, üzerlerinde silah yahut yeterli silah yokken taarruza geçtiler. Birdenbire bir tek oku bile boşa atmayacak kadar usta atıcıların olduğu bir grubu önlerinde buldular. Usta atıcı olan bu grup Hevazin ve Beni Nasr kabileleri idi. Bunların bizim öncülere attıkları okların hiçbiri boşa gitmiyordu. Öncü kuvvetleri bunlara karşı koydularsa da Hz. Peygamber’in (a.s.) olduğu yere doğru geri dönmeye mecbur kaldılar. Fakat O, beyaz katırının üzerinde hiç korkusuz duruyor, Ebu Sufyan İbn Haris İbn Abdu’l-Muttalip de onu çekiyordu. Hz. Peygamber inerek Allah’tan yardım ve zafer dileğinde bulundu ve:
“Ben Peygamber’im yalan yok,
Ben o Abdu’l-Muttalip oğluyum!” diyerek bozulan orduyu tekrar harp düzenine koydu.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3325Abdullah b. Amr (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Hz. Peygamber (a.s.) Taif halkını kuşatmış fakat bir sonuç elde edememişti. Bunun üzerine “İnşaallah yarın döneceğiz” diyerek kuşatmanın bittiğini haber verdi. Fakat sahabeler: Taif’i fethetmeden nasıl döneriz? dediler. Bu söz üzerine Hz. Peygamber onlara: “Öyle ise sabah harbe hazır olun” buyurdu. Sabah olunca saldırı başladı ancak bir çok sahabe yaralandı. Bunun üzerine Hz. Peygamber yine: “Yarın döneceğiz” buyurdu. Bu karara bu defa sevindiler. Hz. Peygamber de sahabelerin bu sevincini tebessümle karşıladı.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3329Abdullah b. Mesûd’un (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamberimiz (a.s.) Mekke’ye girdiğinde Kâbe’nin etrafında ibadet için konulmuş üç yüz altmış tane put vardı. Hz. Peygamber elindeki değnekle bu putlara dokunarak şöyle söylüyordu: Hak geldi batıl yıkılıp gitti. Zaten batıl yıkılmaya mahkumdur.Hak geldi; artık batıl ne bir şeyi ortaya çıkarabilir ne de geri getirebilir.Hadisin ravilerinden İbn Ebu Ömer (Peygamberimizin Mekke’ye girişiyle ilgili olarak) “fetih günü idi” ilâvesini yapmıştır.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3333Berâe b. Azib (r.a.) şöyle anlatır:
Hudeybiye gününde Peygamber (a.s.) ile müşrikler arasında yapılan barış antlaşmasını Ali b. Ebu Talip yazıya geçirmişti. Hz. Ali “Bu, Allah’ın elçisi Muhammed’in antlaşma yaptığı metindir” şeklinde yazmıştı. Kureyş heyeti: “Allah’ın elçisi yazma! Eğer biz senin Allah’ın elçisi olduğuna inansaydık seninle savaşmazdık” dediler. Bunun üzerine Peygamberimiz Hz. Ali’ye: “Allah’ın elçisi sözünü sil” buyurdu. O ise: “Onu ben silemem” dedi: Bunun üzerine Peygamberimiz kendisi sildi. Antlaşmanın maddeleri arasında, müslümanların (gelecek sene umre için) Mekke’ye geldiklerinde sadece üç gün kalmaları ve Mekke’ye silahları mahfazalarındayken girmeleri şartı vardı. Ebu İshak’a silahın mahfazasından ne kastediliyor? diye sorduğumda O; “Kın ve içindekiler” cevabını verdi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3335Sehl b. Huneyf’in (r.a.) Ebu Vail’den anlattığına göre:
Ebu Vail şöyle dedi: Sehl b. Huneyf Sıffin savaşı esnasında ayağa kalkıp şunları söylemiştir: Ey insanlar! Kendinizi kınayınız. Hudeybiye gününde Allah Resulü ile müşrikler arasında yapılan barışta Hz. Peygamber (a.s.) ile beraber bulunduk. Eğer bizler harbe lüzum görseydik elbette savaşırdık. O gün Ömer b. Hattab Hz. Peygamber’e gelip: “Ey Allah’ın elçisi! Onlar batıl yolda, bizler ise hakka tabi değil miyiz?” dedi. Hz. Peygamber: “Evet, biz hak üzerindeyiz” buyurdu. Hz. Ömer: “Bizim ölülerimiz Cennette, onlarınki ise Cehennemde değil mi?” dedi. Peygamberimiz: “Evet öyle” buyurdu. Hz. Ömer: “Öyleyse dinimiz hususunda bu düşüklüğe nasıl razı oluyoruz ve Allah henüz onlarla bizim aramızda hükmünü vermemişken biz niçin geri dönüyoruz?” dedi. Peygamberimiz: “Ey Hattab oğlu! Ben gerçekten Allah’ın elçisiyim, Allah benim koybolup gitmeme asla izin vermeyecektir” buyurdu. Bu sözler Hz. Ömer’i yatıştırmaya yetmedi ve O, sinirli bir şekilde çıkıp Hz. Ebu Bekr’in yanına geldi. Ona:” Ebu Bekr! onlar batıl yolda, biz ise hakka tabi değil miyiz?” dedi. Hz. Ebu Bekr: “Evet öyle”dedi. Ömer: “Bizim ölülerimiz Cennette, onlarınkiler Cehennemde değil mi?” dedi. Ebu Bekr: “Evet öyle” dedi. Ömer: “Öyle ise niçin dinimiz hususunda bu zillete razı oluyoruz ve Allah henüz aramızda hükmünü vermeden geri dönüyoruz?” dedi. Bunun üzerine Ebu Bekr:” Hattab oğlu! Kuşkusuz O Allah’ın elçisidir. Allah onun sönüp kaybolmasına asla izin vermeyecektir” dedi. Bu sırada Hz. Peygamber’e fethi müjdeleyen ayetler (fetih suresi) nazil oldu. Peygamberimiz hemen Ömer’e haber gönderdi ve bu ayetleri ona okudu. Bunun üzerine Hz. Ömer: “Ey Allah’ın elçisi! Fetih bu mudur?” dedi. Peygamberimiz: “Evet” deyince Hz. Ömer’in gönlü oldu ve yatışmış bir halde kalktı.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3338CİHAT VE MİLLETLERARASI İLİŞKİLER (SİYER)
Enes b. Malik (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Hz. Peygamber’in (a.s.) Hudeybiye’den dönüşü sırasında: Biz sana doğrusu apaçık bir fetih ihsan ettik. Böylece Allah senin geçmiş ve gelecek günahlarını bağışlar. Sana olan nimetini tamamlar ve seni doğru bir yola iletir. Ve sana şanlı bir zaferle yardım eder. İmanlarını bir kat daha artırsınlar diye müminlerin kalplerine güven indiren O’dur. Göklerin ve yerin orduları Allah’ındır. Allah bilendir, her şeyi hikmetle yapandır. (Bütün bu lütuflar) mümin erkeklerle mümin kadınları, içinde ebedi kalacakları zemininden ırmaklar akan cennetlere koyması, onların günahlarını örtmesi içindir. İşte bu Allah katında büyük bir kurtuluştur.ayetleri nazil olduğu zaman, müslümanlara bir üzüntü ve gönül kırıklığı hakimdi. Hz. Peygamber Hudeybiye’de kurbanları kestikten sonra: “Andolsun üzerime bir ayet indirildi ki o bana bütün dünyadan daha sevimlidir” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3341Sehl b. Sa’d’ın (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber’in Uhud günü yaralanışı hakkında sorulduğunda şöyle cevap vermişti: O gün Peygamberimizin yüzü yaralandı. Yan dişi kırıldı. Başındaki miğfer parçalandı. Kızı Fatıma akan kanı yıkıyor, Ali b. Ebu Talip de kalkanı ile ona su döküyordu. Fatıma suyun kanı fazlalaştırdığını görünce bir hasır parçası alıp kül oluncaya kadar yaktı. Sonra da o temiz külü yaraya bastı ve bu şekilde kan kesildi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3345Abdullah b. Mesûd (r.a.) şöyle anlatır:
Şu anda Peygamberimizi Peygamberlerin birinden bahsederken görüyor gibiyim. O Peygamber’e, kendi kavmi saldırmış fakat o, hem yüzünden kanı siliyor, hem de: “Rabbim! Kavmimi bağışla, çünkü onlar cahillik ediyorlar!” diyordu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3347Ebu Hureyre’nin (r.a.) anlattığına göre:
“Peygamberimiz (kırılmış) yan dişini işaret ederek: “Allah’ın elçisine bunu yapan bir halka Allah’ın intikamı şiddetli olur” buyurmuştur. Hz. Peygamber yine: Allah’ın gazabı, onun elçisinin Allah yolunda öldürdüğü kimseye karşı çok şiddetli olur” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3348Abdullah b. Mesûd (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Peygamberimiz Kâbe’nin yanında namaz kılarken, Ebu Cehil bazı arkadaşlarıyla orada oturuyordu. Bir gün evvel de bir dişi deve kesilmişti. Ebu Cehil yanındakilere: Hanginiz gidip falancaların dün kestiği dişi devenin sargısını alarak, secde ettiği zaman Muhammed’in sırtına koyar? dedi. Oradakilerin en azgını koşarak onu getirdi ve Peygamberimiz secdeye vardığında omuzları arasına koydu. Adamlar gülüştüler ve gülmekten eğilmeye başladılar. Ben ise dikilmiş bakıyordum. Eğer bir gücüm olsaydı Hz. Peygamber’in sırtından o sargıyı fırlatır atardım. Peygamber secdeden başını kaldırmıyordu. Nihayet birisi gidip Fatıma’ya haber verdi. Yetişmiş bir kız olan Fatıma gelerek onu sırtından attı. Sonra da o adamlara dönüp onlara çıkıştı. Peygamber namazını bitirince sesini yükselterek onlara beddua etti. Peygamberimiz beddua ve hayır dua ettiği zaman üç defa tekrar ederdi. Sonra “Allahım! Kureyş’i sana havale ederim!” diye üç kez beddua eti. Onlar Peygamber’in sesini işittikleri zaman bedduasından korktukları için gülmeleri kesildi. Peygamberimiz daha sonra (isim sayarak): “Allahım! Ebu Cehl’i sana havale ederim, Utbe b. Rabîa’yı, Şeybe b. Rabîa’yı, Velid b. Ukbe’yi, Umeyye b. Halef’i ve Ukbe b. Ebu Muayt’ı sana havale ediyorum” dedi. Yedinci bir kişi daha saydı ama onu hatırlamıyorum. Muhammed’i hak ile gönderen Allah’a yemin ederim ki Hz. Peygamber’in, isimlerini saydığı kimselerin Bedir gününde hep yerlere serildiğini gördüm. Sonra bu cesetler çukura, Bedir çukuruna sürüklendiler.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3349Hz. Aişe’nin (r.ah.) anlattığına göre:
O bir defasında Hz. Peygamber’e: Ey Allah’ın Resulü! Uhud gününden daha sıkıntılı bir gün geçirdin mi? diye sormuş, Hz. Peygamber de şöyle cevap vermiştir: “Başıma kavmim Kureyş’in çıkardığı birçok zorluk ve sıkıntı geldi. Fakat Akabe günündeki, hepsinden şiddetli idi. Ben hayatımın korunmasını Abdul Külal oğlu İbnu Abdi Yalil’e teklif ettiğim zaman dileğime olumlu cevap vermemişti. Ben de kederli bir halde yüzümün doğrusuna (Mekke’ye) yollandım ve ancak Karnu Sealip denilen yere ulaştığımda kendime gelebildim. Burada başımı kaldırıp baktığımda bir bulutun beni gölgelendirmekte olduğunu ve içinde Cebrail’in bulunduğunu gördüm. Cebrail bana: “Yüce Allah, kavminin hakkında söylediklerini işitti ve seni korumayı reddettiklerini gördü. Allah sana şu Dağlar Meleğini gönderdi. Bu meleğe kavmin hakkında ne dilersen emredebilirsin” dedi. Bunun üzerine Dağlar Meleği bana nida edip selam verdikten sonra: “Ey Muhammed! Allah, kavminin sana söylediklerini işitti. Ben Dağlar Meleğiyim. Rabbin, halkın hakkında istediğin şeyi bana emredesin diye beni gönderdi. Onları ne yapmamı istersin? Eğer şu iki yalçın dağı birbirinin üstüne Mekke halkı üzerine yıkmamı istersen, yapayım” dedi. Hz. Peygamber ise: Hayır, ben Allah’ın bu müşriklerin soyundan yalnız Allah’a ibadet edecek ve ona hiç bir şeyi ortak koşmayacak bir nesil meydana getirmesini niyaz ederim” dedi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3352Cündüp b. Sufyan’ın (r.a.) anlattığına göre:
Gazvelerin birinde Hz. Peygamber’in parmağı yaralanıp kanamıştı. Bunun üzerine Hz. Peygamber (a.s.):
“Sen sadece bir parmaksın kanayan,
Allah yolunda gelmiştir başına gelen” demiştir.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3353Cündüp’ün (r.a.) rivayet ettiğine göre:
Cebrail’in (a.s.) bir süredir Peygamberimize vahiy getirmesi gecikmişti. Müşrikler:” Muhammed’i terkettiler” demeye başladılar. Bunun üzerine Yüce Allah: Kuşluk vaktine ve sükuna erdiğinde geceye yemin ederim ki Rabbin seni bırakmadı ve sana darılmadıayetleriyle başlayan sureyi indirdi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3354Usame b. Zeyd (r.a.) şöyle anlatır:
Hz. Peygamber (a.s.) bir gün üzerinde semer bulunan bir merkebe binmişti. Semer fedek dokuması saçaklı bir kadife ile alttan tutturulmuştu. Hz. Peygamber Usame b. Zeyd’i de terkisine alarak Haris b. Hazrec oğulları mahallesine Sa’d b. Ubade’ye hasta ziyaretine gitmişti. Bu, Bedir’den önce olmuştu. Giderken, içinde müslümanlar, müşrikler, Putperestler ve Yahudilerden meydana gelmiş bir topluluk bulunan bir meclise uğradı. Abdullah b. Ubey ve Abdullah b. Revaha da bu mecliste bulunuyordu. Merkebin kaldırdığı toz oturanların üzerine gelince Abdullah b. Ubey, kaftanıyle burnunu kapayarak: “Üzerimize toz kaldırmayın!” dedi. Peygamber onlara selam vererek durdu ve bineğinden indi. Onları İslâm’a davet etti ve onlara Kur’an okudu. Bunun üzerine Abdullah b. Ubey “Hey adam! Bu söylediklerinden daha güzeli yok!. Fakat eğer bu söylediklerin doğru ise bizim toplantılarımıza gelerek bizi rahatsız etme! Evine dön de bizden sana gelen olursa ona anlat!” dedi. Bunun üzerine Abdullah b. Revaha “Sen bizim toplantılarımıza gel! Çünkü bizi ziyaret edip Kur’an okumanı istiyoruz” dedi. Bunun üzerine müslümanlar, müşrikler, Yahudiler birbirlerine küfretmeye başladılar ve birbirleri üzerine saldırmaya yeltendiler. Peygamberimiz ise onları yatıştırmaya çalışıyordu. Sonra Peygamber bineğine binip Sa’d b. Ubade’nin evine girdi. Peygamberimiz: “Saad! (Abdullah b. Ubey’i kastederek) Ebu Hubab’ın ne dediğini duydun mu? O şöyle, şöyle dedi buyurdu. Sa’d b. Ubade: “Ey Allah’ın Resulü! Siz İbn Ubey’in kusurunu affedin. Yemin ederim ki Yüce Allah size nasip ettiği nübüvveti zaten vermiştir. Halbuki şu belde halkı Abdullah b. Ubey’e tac giydirip sarık sararak onu reis olarak atamak için anlaşmış ve hazırlanmışlardı. Yüce Allah sana ihsan ettiği Peygamberlik ile bunu engelleyince İbn Übey’in hevesi kursağında kaldı. Bu da ona gördüğünüz bu çirkin hareketi yaptırmıştır” dedi. Bunun üzerine Peygamber de onu affetti.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3356Enes b. Malik’in (r.a.) rivayet ettiğine göre:
Hz. Peygamber’e (a.s.) Abdullah b. Ubey’e giderek onunla konuşsanız iyi olur, denildi. Bunun üzerine Peygamberimiz bir merkebe binip, müslümanlar da kendisi ile beraber yürüyerek Abdullah b. Ubey’e gittiler. Gidilen yol çorak bir yerdi. Peygamber Abdullah b. Ubey’in yanına vardığında Abdullah Peygamberimiz’e: “Benden uzak dur. Vallahi merkebinin pis kokusu beni rahatsız ediyor” dedi. Bunun üzerine Ensar’dan birisi (Abdullah b. Revaha), Abdullah b. Ubey’e “Vallahi Hz. Peygamber’in merkebi senden çok daha güzel kokuyor” diye karşılık verdi. Abdullah b. Ubey’in etrafındakilerden birisi bu söze çok sinirlenerek onun adına karşılık verdi. Peygamberimiz ve Abdullah’ın yanındaki kişiler biribirlerine öfkelenerek hurma değnekleri papuçları ve yumruklarıyla kavgaya tutuştular. Daha sonra: Eğer müminlerden iki grup birbirleri ile savaşırlarsa aralarını bulup barıştırınayetinin onlar hakkında nazil olduğu söylendi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3357Enes b. Malik (r.a.) şöyle anlatır:
Hz. Peygamber (a.s.): “Ebu Cehil’in ne yaptığını, kim öğrenip gelecek?” buyurdu. Bunun üzerine Abdullah b. Mesûd (r.a.) gitti ve Ebu Cehil’i Afra’nın iki oğlu tarafından vurularak yere yığılmış gördü. İbn Mesûd, Ebu Cehil’in sakalından tutarak: Ebu Cehil sen misin? dedi. Ebu Cehil: “Sizin öldürdüğünüz kişiden üstün bir kimse var mıdır?” Yahut da: “Kendi kavmi tarafından öldürülen kişinin üzerinde bir kimse var mıdır?” demiştir. Ravi Ebu Miclez, Ebu Cehil’in “Keşke beni öldüren kimse bir çiftçi olmasaydı” dediğini rivayet etmiştir.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3358Cabir b. Abdullah (r.a.) şöyle anlatır:
Hz. Peygamber (a.s.): bir gün” Kaab b. Eşref’i kim öldürebilir? Çünkü o Allah’a ve elçisine eziyet etmiştir” diye sordu. Muhammed b. Mesleme ise bunun üzerine: “Ey Allah’ın elçisi! Onu benim öldürmemi ister misin?” dedi. Peygamberimiz: “Evet isterim” buyurdu. İbn Mesleme: “Öyle ise ona bazı şey söylememe (ve böylece bir hile hazırlamama) izin ver” dedi. Hz. Peygamber: “İstediğini söyle” dedi. Bunun üzerine Muhammed b. Mesleme Kaab’ın yanına vardı ve ona şöyle dedi: “Şu adam (yani Peygamber) bizden zekât istedi ve bizi darlığa düşürdü.” Kaab, bu sözü işitince: “Vallahi daha çok yaka silkeceksiniz” dedi. Muhammed b. Mesleme: “Bir kere ona tabi olmuş bulunduk. Onun işinin nereye varacağını görmek için onu şimdi terketmek istemiyoruz. Şimdi bana biraz ödünç vermeni istiyorum” dedi. Kaab: “Peki sen bana rehin olarak ne veriyorsun?” dedi. Muhammed b. Mesleme: “Neyi istersin?” dedi. Kaab: “Bana kadınlarınızı rehin verin, dedi. “Sen Arabın yakışıklısısın, kadınlarımızı sana nasıl rehin bırakırız? dedi. Kaab: “Öyle ise bana oğullarınızı rehin verin, dedi. Muhammed: “O zaman da birimizin oğlu hakkında: “Bu iki deve yükü hurma karşılığında rehin olan çocuktur,” denilerek alay edilir. Fakat biz sana silahımızı, zırhımızı rehin bırakabiliriz” dedi. Kaab bu teklifi kabul etti ve İbn Mesleme ona Haris, Ebu Abs b. Cebr ve Abbad b. Bişr ile gelerek belli bir vakitte rehni teslim edeceğini vadetti. Bu grup bir gece topluca gelerek Kaab’ı çağırdılar ve O da yanlarına indi. Ravi Sufyan Amr’ın dışındaki ravilerin şöyle dediğini rivayet etmiştir: Kaab onların yanına inerken, karısı kendisine hitaben: “Dikkatli ol, ben bir ses işitiyorum…sanki kan dökecek birinin sesi!” dedi. Kaab: “Bu gelen Muhammed b. Mesleme ile onun süt kardeşi ve Ebu Naile’dir Üstelik mert adam geceleyin kılıçla vurulmaya çağrılsa bile kabul eder” dedi. Muhammed b. Mesleme arkadaşlarına: “Kaab geldiği zaman ben elimi onun başına uzatacağım. Onu sımsıkı tuttuğum zaman hemen öldürünüz” diye talimat verdi. Kaab b. Eşref onların yanına kılıcını kuşanmış şekilde indi. Onlar: “Güzel kokuyorsun” dediler. O: “Evet, Arap kadınlarının en güzel kokulusu benim hanımımdır” dedi. Muhammed b. Mesleme: “Koklamama müsaade eder misin?” dedi. Kaab bunu kabul edince İbn Mesleme uzanıp kokladı ve sonra: “Bir daha koklayabilir miyim?” dedi. Bu defa Muhammed b. Mesleme, Kaab b. Eşref’in başını sımsıkı yakaladı. Sonra arkadaşlarına: “Haydi vurunuz! dedi, ve bu şekilde İbn Eşref’i öldürdüler.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3359Seleme b. Ekva (r.a.) şöyle anlatmaktadır:
Allah Resulü ile beraber Hayber gazasına çıktık. Bir gece cemaat yürürken kafileden bir kimse Âmir b. Ekva’ya “Hey Âmir! Kısa vezinli şiirlerinden bize dinletmez misin?” dedi. Şair bir kişi olan Âmir hayvanından indi ve şiirini okuyarak kafile develerini yollandırdı:
“Allahım! Sen olmasaydın biz ne hidayete erer,
ne sadaka verir, ne de namaz kılardık.
O halde canımız senin yoluna feda olsun, günahlarımızı affet!
Düşmanla karşılaştığımızda ayaklarımızı sabit kıl.
Gönüllerimize sükunet ve direnç ver.
Çünkü biz savaşa çağrılırsak geliriz.
Yardım istenildiğinde hemen koşarız.” Bunun üzerine Hz. Peygamber: “Şiirle develeri yollandıran kimdir?” diye sordu. Sahabeler:” Âmir b. Ekva “dediler. Hz. Peygamber: “Allah Âmir’e rahmet etsin!” dedi. Kafileden bir kimse: “Ey Allah’ın Resulü! Âmir’in şehit olması kesin. Keşke Âmir şimdi şehit olmasa da ondan biraz daha istifade edebilsek” dedi. Nihayet Hayber’e geldik ve Hayber halkını kuşattık. Kuşatma sırasında şiddetli bir açlıkla karşılaştık. Peygamberimiz: “Yüce Allah Hayber’in fethini müjdeledi” dedi. Hayber fethi müjdelendiği günün akşamı olunca mücahitler bir çok ateş yaktılar. Hz. Peygamber: “Bu ateşler nedir? Niçin yakıyorsunuz?” diye sordu. Sahabe: “Et pişirmek üzere” diye cevap verdiler. Hz. Peygamber: “Hangi et?” diye sordu. Sahabeler: “Evcil eşeklerin eti dedi.” Hz. Peygamber: “O etleri dökünüz, kaplarını da kırınız!” buyurdu. Sahabelerden biri: “Etleri döksek ve kaplarını yıkasak olmaz mı? diye sordu. Resulüllah: “Yahut öyle yapınız” buyurdu. Bu seferde Âmir’in kılıcı biraz kısa olduğundan Âmir bu kısa kılıcıyla bir Yahudiye vurmak için baldırına saldırmıştı. Fakat kılıcın keskin yüzü dönüp Âmir’in dizine isabet etti ve bu yaradan dolayı vefat etti. Hayber’den döndükten sonra Peygamberimiz beni sessiz bir halde görünce, iki elimi tutarak: Ey Seleme “Neyin var?” dedi. Ben de ona: “Annem, babam, sana kurban olsun. Bazıları Âmir’in gazasının boşa gittiğini iddia ediyorlar” dedim. Peygamber: “Bunu kim söyledi? dedi. Ben: “Falancalar ve Useyd b. Hudayr “dedim. Peygamber: “Bunu söyleyen kimse yalan söylemiştir. (İki parmağını birleştirerek) Muhakkak ki Âmir için iki ecir vardır” buyurdu ve sonra: “Şu muhakkak ki Âmir, hem Allah’a itaat yolunda gücünü sarfeden bir cahid, hem de bir mücahiddir. Yeryüzünde bu hasletlerle yürüyen Âmir’in benzeri bir Arap pek az bulunur” diye tamamladı.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3363Berâe (r.a.) şöyle anlatmaktadır:
Hz. Peygamber (a.s.) Hendek savaşında (hendek kazılırken) bizimle beraber toprak taşıyor ve toprak karnının beyazlığını örtmüşken şöyle şiir okuyordu:“Yemin olsun ki, Ey Allahım sen olmasaydın biz ne hidayete erer,
ne sadaka verir ne de namaz kılardık.
Şu kâfirler İslâma davetimizi kabul etmediler.
Artık sen onlara karşı bize sekinet indir!” Bazen de
“Bu topluluk İslâma davetimizi kabul etmedi.
Onlar bizim çekindiğimiz fitneyi çıkarmak istediklerinde, onlara karşı bize sekinet indir!” diyor ve bu sözleri söylerken sesini iyice yükseltiyordu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3365Sehl b. Sa’d (r.a.) şöyle anlatmaktadır:
Biz hendek kazarak omuzlarımız üzerinde toprak taşırken Peygamberimiz (a.s.) yanımıza geldi ve: “Allahım! Gerçek hayat Ahiret hayatı! Bu yüzden Muhacir ve Ensar’a mağfiret eyle!” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3366Enes b. Malik’in rivayet ettiğine göre, Peygamberimiz (a.s.) şöyle buyurmuştur:
“Allahım! Gerçek hayat Ahiret hayatı!
Bu yüzden Muhacir ve Ensar’a mağfiret eyle!”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3367Seleme b. Ekva (r.a.) şöyle anlatır:
Bir gün sabah namazı ezanı okunmadan önce yola çıktım. O günlerde Hz. Peygamber’in (a.s.) sağmal develeri Zukared merasında otluyordu. Giderken Abdurrahman b. Avf’ın hizmetçisi yolda bana rastladı ve: “Hz. Peygamber’in sağmal develeri kaçırıldı,” dedi. Ben: Kim kaçırdı? diye sordum. Köle:” Gatafan kabilesi” diye cevap verdi. Ben üç kez: Ey erkenciler yetişin! diye, sesimi Medine’nin iki kara taşlığı arasındaki halka duyuracak şekilde haykırdım. Sonra yüzümün doğrultusuna arkalarından süratle koştum. Nihayet onlara Zukared mevkiinde yetiştim. Adamlar develeri sulamaya başlamışlardı. Hemen onlara ok atmaya başladım çünkü iyi bir atıcıydım. Ok atarken de:
“Ben Ekva oğluyum bu gün alçakların öleceği gündür” diyerek recezler söylüyordum. Neticede develeri kurtardığım gibi onlardan otuz tane elbiseyi de ganimet olarak ele geçirdim. Sonra Peygamber (a.s.) ve sahabe geldiler. Ben: Ey Allah’ın elçisi! Bu adamların su içmelerine bile fırsat vermedim. Şu anda susuz oldukları için (şimdi su tedariki ile meşgul olacaklardır) peşlerine bir müfreze gönder dedim. Hz. Peygamber: “Ey Ekva oğlu! Sen alacağını aldın. Artık onlara yumşaklık göster” buyurdu. Bunun üzerine döndük. Hz. Peygamber beni Medine’ye kadar devesi üzerinde terkisine aldı.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3371Enes b. Malik’in (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) (annem) Ümmü Suleym’i harbe götürürdü. Peygamberimiz harbe gittiği zamanlarda beraberinde Ensardan bazı kadınlar da bulunurdu. Bunlar su taşırlar ve yaralıları tedavi ederlerdi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3375Bureyde’nin (r.a.) naklettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) on dokuz gazaya çıkmış ve bunlardan sekiz tanesinde bizzat savaşmıştır.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3384Seleme (r.a.) şöyle anlatır:
“Hz. Peygamber (a.s.) ile yedi gazaya katıldım. Hz. Peygamber’in gönderdiği seriyelerin ise dokuzunda bulundum. Bir seferinde kumandan Ebu Bekr diğer birinde ise Usame b. Zeyd idi.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3386Ebu Musa (r.a.) şöyle anlatır:
Altı kişilik bir birlik içinde, Hz. Peygamber (a.s.) ile beraber bir gazaya çıktık. Sırayla bindiğimiz bir devemiz vardı. Artık ayaklarımız delinmişti. Benim de iki ayağım delinmiş, tırnaklarım dökülmüştü. Bunun için ayaklarımıza bez parçaları sarıyorduk. Ayaklarımızı bu şekilde bez parçalarıyla sardığımız için bu sefere Zatu’r-Rik’a adı verildi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3387YÖNETİMLE İLGİLİ HÜKÜMLER
Ebu Hureyre’nin (r.a.) rivayet ettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “İnsanlar (Arap kabileleri) şu iş (Emirlik) hususunda Kureyş’e tabidir. Arapların müminleri, Kureyş’in müminlerine; müşrikleri de Kureyş’in müşriklerine tabidir.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3389Abdullah b. Ömer’in (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Yeryüzünde iki kişi de kalsa bu iş (Emirlik) Kureyş’ten ayrılmaz.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3392Cabir b. Semure (r.a.) şöyle anlatmaktadır:
Babam ile beraber Peygamber’in (a.s.) huzuruna girdim ve onun şöyle buyurduğunu işittim: “Kendilerinden on iki tane halife çıkmadıkça bu iş son bulmayacaktır.” Sonra söylediklerini işitememiştim. Bu yüzden babama: Hz. Peygamber ne söylemişti? diye sordum. Babam: “Bunların hepsi Kureyş’tendir, buyurdu” dedi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3393İbn Ömer (r.a.) şöyle anlatıyor:
Babam yaralandığı zaman yanına gittim. Etrafında toplananlar kendisini överek, “Allah seni hayırla mükâfatlandırsın” dediler. Babam Ömer “Hem ümitli, hem endişeliyim” dedi. Yanındakiler: “Yerine birini halef tayin et” dediler. Ömer “Sizin yapmanız gereken işleri hayattayken yaptığım gibi ölüyken de ben mi üstleneyim? Bu hilafetten olan payımın ne az ne çok ihtiyaç miktarı kadar olmasını, arzu etmişimdir. Yerime bir halef tayin edersem bu mümkündür, çünkü benden üstün olan Ebu Bekr böyle yapmıştır. Eğer halef tayin etmezsem, benden üstünlüğü şüphesiz olan Allah Resulü de halef tayin etmemiştir” dedi. Abdullah Babam, Hz. Peygamber’i zikrettiği zaman onun da bir halef tayin etmeyeceğini anladım, dedi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3399Ebu Musa Eşarî (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Bir defasında amca oğullarımdan iki kişi ile birlikte Peygamberimizin huzuruna girdim. Bu iki kişiden birisi: “Ey Allah Resulü! Yüce Allah’ın sana verdiği yerlerin birinin idaresini bana ver” dedi. Öbürü de buna benzer bir talepte bulundu. Bunun üzerine Hz. Peygamber (a.s.): “Vallahi biz bu işe ne onu açıkça talep eden birini tayin ederiz, ne de ona tamah edeni” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3402İbn Ömer’in (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Haberiniz olsun ki hepiniz çobansınız ve her biriniz idaresi altındakilerden sorumludur: İnsanların yöneticisi olan kimse çobandır ve eli altındakilerden sorumludur. Erkek, ev halkının çobanıdır ve eli altındakilerden sorumludur. Kadın, evi ve çocuklarının çobanıdır ve ailesinden sorumludur. Hizmetçi, efendisinin malının çobanıdır ve ondan sorumludur. Haberiniz olsun, her biriniz birer çobandır ve elinin altındakilerden sorumludur.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3408Ebu Hureyre (r.a.) şöyle anlatır:
Bir gün Allah Resulü (a.s.) aramızda ayağa kalkarak devlet malına hıyanetten bahsetti. Bunun günahının çok ağır olduğunu anlattı. Sonra şöyle buyurdu: “Sakın hiçbirinizi Kıyamet gününde boynunda böğüren bir deve ile gelerek bana: “Ey Allah’ın Resulü! Bana yardım et” derken bulup da ona: “Senin için hiç bir şey yapamam. Sana bunu haber vermiştim” demeyeyim. Sakın hiçbirinizi Kıyamet gününde boynunda kişneyen bir at ile gelerek bana: “Ey Allah’ın Resulü! Bana yardım et” derken bulup da ona: “Senin için hiç bir şey yapamam. Sana bunu haber vermiştim” demeyeyim. Sakın hiçbirinizi Kıyamet gününde boynunda meleyen bir koyun ile gelerek bana: “Ey Allah’ın Resulü! Bana yardım et” derken bulup da ona: “Senin için hiç bir şey yapamam. Sana bunu haber vermiştim” demeyeyim. Sakın hiçbirinizi Kıyamet gününde boynunda çığlık atan bir kimse ile gelerek bana: “Ey Allah’ın Resulü! Bana yardım et” derken bulup da ona: “Senin için hiç bir şey yapamam. Sana bunu haber vermiştim” demeyeyim. Sakın hiçbirinizi Kıyamet gününde boynunda dalgalanan bir elbise ile gelerek bana: “Ey Allah’ın Resulü! Bana yardım et” derken bulup da ona: “Senin için hiç bir şey yapamam. Sana bunu haber vermiştim” demeyeyim. Sakın hiçbirinizi Kıyamet gününde boynunda altın ve gümüş ile gelerek bana: “Ey Allah’ın Resulü! Bana yardım et” derken bulup da ona: “Senin için hiç bir şey yapamam. Sana bunu haber vermiştim” demeyeyim.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3412Ebu Humeyd Saidi’in (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamberimiz, Esd kabilesinden İbn Lutbiye denilen bir kimseyi memur olarak, Ravi Amr ve İbn Ebu Ömer’e göre ise zekât memuru olarak görevlendirmişti. Bu kişi görevden dönüp Medine’ye geldiği zaman: “Şu sizin zekât malınız, bu da bana verilen hediye mal” dedi. Hz. Peygamber, hemen minber üzerinde kalkıp ve Allah’a hamd ettikten sonra şöyle buyurdu: “Zekât toplamaya gönderdiğim şu memura ne oluyor! Gelmiş: Şu sizin malınız, bu da bana hediye verilenler, diyebiliyor. Bu adam babasının yahut annesinin evinde otursaydı kendisine bir hediye verilir miydi, verilmez miydi, görürdü. Muhammed’in nefsi elinde olan Allah’a yemin ederim ki, bir kimse kamu malı olan bir şeyi haksız yere ele geçirirse Kıyamet gününde o malı boynunda taşıyarak getirir. Çaldığı hayvan deve ise, boynunda böğüre böğüre; sığır ise avaz avaz böğürerek; koyun ise acı acı meleyerek gelir.” Bundan sonra Hz. Peygamber iki elini koltuk altı beyazlığı görünene kadar kaldırdı. Sonra da iki defa: “Allahım! Tebliğ ettim mi?” dedi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3413İbn Abbas’ın (r.a.) anlattığına göre:
Ey iman edenler! Allah’a itaat edin, Peygamber’e ve sizden olan idarecilere de itaat edin.ayeti Peygamberimizin bir birliğin kumandanı olarak gönderdiği Abdullah b. Huzafe b. Kays ile ilgili olarak nazil olmuştur.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3416Ebu Hureyre’nin (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Her kim bana itaat ederse o Allah’a itaat etmiştir. Her kim de bana isyan ederse, Allah’a isyan etmiştir. Kim de Emîre (idareciye) itaat ederse o, bana itaat etmiştir. Her kim Emîre isyan ederse, bana isyan etmiştir.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3417İbn Ömer’in (r.a.) rivayet ettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Müslüman bir kimsenin, hoşlandığı ve hoşlanmadığı hususlarda (amirlerini) dinlemesi ve itaat eylemesi gereklidir. Allah’a isyan içeren bir işin yapılmasının emrolunması hâli müstesnadir. Böyle bir durumda ise itaat söz konusu değildir.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3423Ali’nin (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) bir seriye gönderdi ve onlara bir kimseyi kumandan tayin etti. Kumandan: bir ateş yaktı ve beraberindekilere “ateşe giriniz” diye emretti. İnsanların bazıları ateşe girmek istediler. Diğerleri ise: Biz zaten ateşten kaçtık dediler. Bu husus Resulüllah’a anlatılınca Resulülllah ateşe girmek isteyenlere seslenerek: “Eğer bu ateşe girseydiniz Kıyamet gününe kadar onun içinde kalacaktınız.” Diğerlerine de güzel söz söyledi ve “Allah’a isyan edildiği yerde itaat olmaz, itaat sadece iyi işlerde olur” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3424Ebu Hureyre’nin (r.a.) rivayet ettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Devlet başkanı, milleti için bir kalkandır. Onun ardında (kumandası altında) harp edilir. Onun sayesinde (düşmandan) korunulur. Eğer o halkına Yüce Allah’a takvayı emreder ve adaletle hareket ederse, bu emir ve adaleti sebebiyle ecir kazanır. Eğer takva ve adaletle yönetmezse bundan dolayı günaha girer.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3428Ebu Hureyre’nin (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “İsrail oğullarını Peygamberler idare ederdi. Bir Peygamber öldüğünde, onun yerine bir başka Peygamber geçerdi. Şüphesiz ki benden sonra Peygamber gelmeyecektir. Ancak halifeler gelecek ve sayıları çok olacaktır.” Sahabe: “Halifeler birden çok olursa ne yapalım?” diye sordular. Hz. Peygamber: “Ettiğiniz biate sırasıyla bağlı kalınız ve onlara haklarını veriniz. Onlar da kendilerine tabi olanların haklarından sorumludurlar” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3429Abdullah b. Mesûd (r.a.) şöyle anlatmaktadır:
Resulüllah (a.s.): “Benden sonra bir takım kayırmalar ve hoşlanmayacağınız işler meydana gelecek” buyurdu. Sahabeler: “Ey Allah’ın Resulü! Bu işlere erişenler nasıl hareket etmeliler?” dedi. Peygamberimiz, “Üzerinize düşen görevi yerine getirir, haklarınızı da Allah’tan istersiniz” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3430Useyd b. Hudayr’ın (r.a.) anlattığına göre:
Ensar’dan birisi Hz. Peygamber (a.s.) ile başbaşa olduğu bir sırada: “Falanca gibi bana da bir memuriyet (tahsildarlık ya da valilik) vermez misin?” dedi. Hz. Peygamber: “Benden sonra bir takım kayırmalara rastlayacaksınız. Ancak sizler Kevser Havuzu başında bana kavuşuncaya kadar sabrediniz” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3432Huzeyfe b.Yemân (r.a.) şöyle anlatmaktadır:
İnsanlar Hz. Peygamber’e (a.s.) iyi şeylerden soruyorlar, ben ise başıma gelir endişesiyle ona kötü şeyler hakkında soruyordum. Bu endişe ile bir kere: “Ey Allah’ın Resulü! Biz koyu bir cehalet ve kötülük içinde idik. Sonra Allah bize şu hayrı (İslâm dinini) getirdi. Artık bu hayır ve saadetten sonra gelecek bir şer ve fitne var mıdır?” diye sordum. Hz. Peygamber: “Evet vardır” buyurdu. Ben: “O şerden sonra bir hayır gelecek mi?” dedim. Hz. Peygamber: “Evet, ama bunun içinde bir fesat ve bulanıklık bulunacak” dedi. Ben: “O hayrın bulanıklığı nedir?” dedim. Hz. Peygamber: “O devrin amirlerinden bir zümre, benim sünnetimden başka yollar tutacaklar ve ümmeti başka yollara götürecekler. Bazı hareketlerini tasvip edecek, bazılarını ise yadırgayacaksın” buyurdu. Ben: “Bu bulanık dönemden sonra yine şer ve fesat devri gelecek mi?” dedim. Hz. Peygamber: “Evet gelecek. O devirde bir takım kişiler halkı Cehennem kapılarına çağıracak. Onların davetine icabet edeni Cehenneme sürükleyecek” buyurdu. Ben: “Ey Allah’ın Resulü!, Bu davetçiler zümresini bize tanıt,” dedim. Hz. Peygamber: “Peki tanıtayım: Onlar bizden bir zümredir ve bizim dilimizle konuşurlar” buyurdu. Ben: “Ey Allah’ın Resulü! O uğursuz devire yetişirsem nasıl davranayım?” dedim. Hz. Peygamber: “Müslümanların cemaatından ve onların başında bulunanlardan ayrılmaz, onlara itaat edersin” buyurdu. Ben: “Onların birlik ve beraberliği ve başlarında bir reis olmazsa?” dedim. Hz. Peygamber: “O takdirde bu fırkaların hepsinden uzak dur. Bu ayrılman bir ağaç kökünü ısırmak gibi (meşakkatli) olsa bile. Artık ölüm gelinceye kadar böyle kal!” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3434İbn Abbas’ın (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Emîrinin yaptığı bir şeyi kötü bulan, sabretsin hemen baş kaldırmasın. Çünkü kim İslâm camiasından bir karış ayrılarak ölürse, bu cahiliye ölümüdür.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3438Cabir b. Abdullah (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Hudeybiye gününde bin dört yüz kişi idik. Ağacın altında Peygamberimize, bir elini Hz. Ömer tutmakta iken biat ettik. Bu ağaç büyük bir diken ağacı idi. Hz. Peygamber’e biatimiz ölmek üzerine değil, kaçmamak üzerineydi.Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3449
Hazn b. Museyyeb (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Babam Museyyeb, ağaç yanında Hz. Peygamber (a.s.) ile biat eden sahabelerden biri idi. Biz (ertesi sene) hacı kafilesi olarak yola çıktık. (Hudeybiye mevkiine geldiğimiz zaman) bu ağacın bulunduğu yeri bulamadık. Eğer o ağacı görmüşseniz, daha iyi anlarsınız.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3459Seleme b. Ekva’nın (r.a.) azatlısı Yezit b. Ebu Ubeyd şöyle anlatır:
Ben Seleme’ye Hudeybiye gününde Hz. Peygamber’e (a.s.) ne üzerine biat ederek ahitleştiniz? diye sordum. Seleme: “Ölmek üzere” diye cevap verdi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3462Abdullah b. Zeyd’in (r.a.) rivayetinde Abbad b. Temim şöyle anlatır:
Birisi Abdullah b. Zeyd’e gelerek: “Şu İbn Hanzala insanlardan biat alarak ahitleşiyor” dedi. İbn Zeyd ise: “Ne üzerine biat alıyor?” diye sordu. O kişi: “Ölüm üzerine” dedi. Bunun üzerine Abdullah b. Zeyd: “Ben, Hz. Peygamber’den (a.s.) sonra kimseye ölmek üzere biat etmem!” diye cevap verdi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3463Seleme b. Ekva’nın (r.a.) rivayetinde Yezid b. Ebu Ubeyd şöyle anlatır:
Seleme b. Ekva, (Medine’de) Haccac’ın yanına gitmiş ve Haccac ona: “Ey Ekva oğlu! Sen iki ayağının ökçesine basarak gerisin geri döndün ve çöl Arabı mı (bedevi) oldun?” demiş, Seleme ise: “Hayır (geri dönmedim), fakat Peygamberimiz çölde oturmama izin verdi” karşılığını vermiştir.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3464Mucaşi’ b. Mesûd (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Ben, Peygamber’e (a.s.) geldim, hicret etmek üzere kendisine biat edecektim. Bunun üzerine: “Artık hicret etme dönemi geçmiştir. Fakat İslâm’a girmek, cihat etmek ve iyilik yapmak üzere biat edebilirsin” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3465İbn Abbas’ın (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) Mekke’nin fethi günü şöyle buyurmuştur: ” (Fetihden sonra, artık Mekke’den Medine’ye) hicret sona ermiştir. Bundan sonra yalnız cihat için ve cihat niyetiyle (vatandan) çıkılabilir. Bu yüzden cihada çağrıldığınızda hemen koşunuz.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3467Aişe (r.ah.) şöyle rivayet etmiştir:
Hz. Peygamber’e (a.s.) hicret hakkında soruldu. Bunun üzerine: “Fetihden sonra artık (Mekke’den Medine’ye) hicret dönemi sona ermiştir. Bundan sonra Mekke’den cihada ve cihada niyetle çıkılabilir. Bu yüzden cihada çağrıldığınızda hemen koşunuz” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3468Ebu Saîd Hudrî (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Bir bedevi, Hz. Peygamber’e hicret edeyim mi? diye sordu. Hz. Peygamber (a.s.): “Vah sana! Hicret çok çetin bir iştir. Senin develerin var mı?” buyurdu. Bedevi: “Evet” dedi. Hz. Peygamber: “Onların zekâtlarını veriyor musun?” diye sordu. Bedevi: “Evet veriyorum” dedi. Bunun üzerine Peygamberimiz: “Öyle ise sen uzak beldelerde çalışabilirsin. Çünkü Allah emeğinden hiç bir şeyi zayi etmez” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3469Hz. Aişe (r.ah.) şöyle anlatır:
Mümin kadınlar, Hz. Peygamber’in (a.s.) yanına hicret ettikleri zaman Yüce Allah’ın şu kavli ile imtihana çekilerek biat ederlerdi: Ey Peygamber! Mümin kadınlar, Allah’a hiçbir şeyi ortak koşmamak, hırsızlık yapmamak, zina etmemek hususunda sana biat etmeye geldikleri zaman.Hz. Aişe devamla: Mümin kadınlardan bu şartları kabullenen herkes artık Peygamber’e biat ederek sorumluluk altına girmiş olurdu. Hz. Peygamber, kadınlar bu şartları kendi dilleri ile ikrar ettikleri zaman onlara hitaben: “Artık gidiniz, biatinizi kabul ettim!” buyurdu. Allah’a yemin ederim ki Hz. Peygamber’in eli hiçbir kadının eline dokunmamış onlardan sözlü biat almıştır. Hz. Aişe daha sora: Allah’a yemin olsun ki, Hz. Peygamber kadınlardan Allah’ın emrettiğinin dışında bir şartla asla biat almadı. Ve onun avucu da hiçbir kadının avucuna dokunmadı. Hz. Peygamber kadınlardan biat aldığı zaman onlara hitaben: “Biatinizi kabul ettim” buyururdu, dedi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3470Abdullah b. Ömer (r.a.) şöyle anlatır:
Biz Hz. Peygamber’e (a.s.) emirlerini dinlemek ve itaat etmek üzere biat ederdik de o bize: “Gücünün yettiği kadar” buyururdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3472İbn Ömer (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Uhud günü Hz. Peygamber (a.s.) beni savaşla ilgili olarak teftiş etti. O zaman on dört yaşında olduğum için bana izin vermedi. Sonra Hendek günü beni gözden geçirdi. O zaman da on beş yaşında idim. Bu defa bana -savaşa girmeğe- izin verdi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3473Abdullah b. Ömer’in (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) Mushaf ile düşman toprağına sefer edilmesini yasaklamıştır.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3474Abdullah b. Ömer (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Hz. Peygamber (a.s.) idmana çekilmiş atlarla Hafya’dan Seniyyetul-Veda’ya kadar, idman yaptırılmamış atlarla da Seniyye’den Beni Zurayk Mescidine kadar koşu yarışı yaptı. Abdullah b. Ömer de yarış edenler arasında idi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3477İbn Ömer’in (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Atların alınlarına dökülen yelelerinde Kıyamet gününe kadar hayır vardır.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3478Urve Barikî’nin (r.a.) rivayet ettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Atlar, alınlarına dökülen yelelerinde Kıyamet gününe kadar hayır bağlı olan hayvanlardır. Bu hayır, (Ahirette) ecir ve (dünyada) ganimettir.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3480Enes b. Malik’in (r.a.) rivayet ettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Atın alnında bereket vardır.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3482Ebu Hureyre’nin (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Yüce Allah, Kendi yolunda (cihada) evinden sırf Allah yolunda cihat için, sırf ona iman ettiğinden dolayı ve Peygamberini tasdik ettiğinden dolayı çıkan kimseyi Cennete koymayı ya da nail olduğu sevap ve ganimetle içinden çıkmış olduğu evine sağ salim geri döndürmeyi teminat vermiştir. Muhammed’in nefsi elinde olan Allah’a yemin ediyorum ki Allah yolunda açılan her bir yara Kıyamet gününde yeni açıldığı andaki şekli üzere gelecek; rengi kan rengi fakat kokusu misk kokusu olacaktır. Muhammed’in nefsi elinde olan Allah’a yeminle söylüyorum, müslümanlara zorluk vermeyecek olsa Allah yolunda gaza eden hiçbir seriyeden asla geri kalmazdım. Fakat onların hepsini bineklere yükleyecek varlığa ne ben ne de onlar sahipler! Bu yüzden cihattan geri kalmaları onlara ağır geliyor. Muhammed’in nefsi elinde olan Allah’a yemin ediyorum ki Allah yolunda gaza ederek öldürülmeyi, sonra yine gaza edip öldürülmeyi, sonra tekrar gaza edip öldürülmeyi ne kadar arzu ederdim!”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3484Enes b. Malik’in (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Ölüp de Allah katında bir hayra malik olan hiçbir nefsi ne takrar dünyaya dönmesi, ne de dünya ve dünyadaki her şeyin kendisinin olması sevindirebilir, yalnız şehit müstesnadır. Çünkü o, şehit olmanın faziletini gördüğü için tekrar dönmeği (yani dirilmeği) ve dünyada yeniden şehit olmayı temenni eder.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3488Ebu Hureyre (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Hz. Peygamber’e (a.s.): “Hangi ibadet Yüce Allah yolunda yapılan cihada denk olabilir?” diye soruldu. Hz. Peygamber: “Ona gücünüz yetmez” buyurdu. Bu soru iki ya da üç defa tekrar edildi. Hz. Peygamber bu suallerin hepsinde: “Ona gücünüz yetmez” cevabını veriyordu. Üçüncü defasında: “Allah yolunda savaşan mucahidin benzeri oruç tutan, namaz kılan ve Allah yolunda cihat eden mucahit evine dönünceye kadar orucundan ve namazından hiç gevşemeyerek Allah’ın ayetlerine uyan kimsedir” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3490Enes b. Malik’in (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Allah yolunda (cihat için) yapılan bir sabah veya akşam seferi, dünyadan ve bütün dünya varlıklarından daha hayırlıdır.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3492Sehi b. Sa’d Saîdî’nin (r.a.) rivayet ettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Kulun Allah yolunda yürüyeceği bir sabah yürüyüşü dünyadan ve dünyadaki her şeyden hayırlıdır.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3493Ebu Eyyûb’un (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Sabah veya akşam herhangi bir zamanda Allah yolunda yürüyüş, üzerine güneş doğup batan her şeyden daha hayırlıdır.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3495Ebu Saîd Hudrî (r.a) şöyle anlatmaktadır:
Bir kimse Peygamberimize gelip: “İnsanların en faziletlisi hangisidir?” diye sordu. Hz. Peygamber: “Malı ile, canı ile Allah yolunda cihat eden kimsedir” buyurdu. O kişi: “Sonra kimdir?” dedi. Hz. Peygamber: “Kuytu bir yerde Rabbine ibadet eden ve insanları kendi şerrinden rahat bırakan kimsedir” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3501Ebu Hureyre’nin (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Biri diğerini öldürüp sonra Cennete giren iki kimseyi Allah rızası ile karşılar” buyurdu. Sahabeler: “Bu nasıl olur? Ey Allah’ın Resulü!” dediler. “İlki, Yüce Allah yolunda cihat ederken şehit olur. Sonra Allah onu öldürene tevbe ve hidayet nasip eder de müslüman olur. Sonunda O da Yüce Allah yolunda cenk eder ve neticede şehit düşer” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3504Zeyd b. Halit Cühenî’nin (r.a.) naklettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Allah yolunda gaza edecek bir askeri (techizatını temin ederek) hazırlayan kimse de cihat etmiş olur. Yine cihada gidenin ailesiyle en iyi şekilde ilgilenme hususunda onun yerini alan kişi de cihat etmiş olur.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3511Berâe (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
“Müminlerden (özür sahibi olanlar dışında) (evlerinde) oturanlar ileAllah yolunda malları ve canları ile savaşanlar bir olamaz.”Bu ayet nazil olduğu zaman Hz. Peygamber Zeyd’e emir verdi, o da bu ayeti yazacağı bir kürek kemiği getirdi. Bu sırada İbn Ümmü Mektum körlüğünü Peygamber’e arzetti. Bunun üzerine: Müminlerden özürsüz olarak oturanlar mücahitlerle eşit olamaz…kaydı nazil oldu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3516Cabir (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
“Bir kimse (Süveyd’in hadisinde: bir kimse Uhud gününde): Ey Allah’ın Resulü! (Cihat ederken) öldürülürsem nerede olacağım?” diye sordu. Hz. Peygamber: “Cennette olacaksın” buyurdu. Bu cevap üzerine o kişi elinde bulunan hurmaları yere attı ve ölünceye kadar (düşmanla) savaştı.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3518Berâe (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Ensar kabilesinin Nebit oğullarından bir kimse Hz. Peygamber’in (a.s.) huzuruna geldi ve: “Ben şahadet ediyorum ki Allah’tan başka ilah yoktur ve sen muhakkak onun kulu ve elçisisin” dedi. Sonra ileri atıldı ve şehit düşünceye kadar savaşmaya davam etti. Peygamberimiz, şehit düşen bu kimse hakkında: “Şu kişi, az iş yaptı fakat çok ecre nail oldu” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3519Enes b. Malik (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
İsmini almış olduğum amcam (Enes b. Nadr), Bedr’de Hz. Peygamber (a.s.) ile beraber bulunamamıştı. Bu durum kendisine çok ağır geldiğinden: “Ben Resulüllah’ın katıldığı ilk savaşta bulunamamıştım. Eğer Allah bana bundan sonra Hz. Peygamber’in yanında şehit olma yeri daha gösterirse Allah benim ne yapacağımı biliyor” demiş. Ve daha fazlasını söylemekten çekinmişti. Nihayet Uhud gününde Hz. Peygamber ile beraber hazır bulundu. Bir ara Sa’d b. Muaz kıbleye yöneldi. Enes b. Nadr ona hitaben: “Ey Ebu Amr! nereye? Ah şu güzelim cennet kokusuna! Onu Uhud’da hissediyorum” dedi ve arkasından müşriklerle savaşmaya başladı, nihayet şehit düştü. Enes b. Nadr’ın cesedinde kılıç darbesi, mızrak dürtmesi ve ok saplanması olmak üzere seksenden fazla yara bulundu. Kız kardeşi olan halam, Rubey bt. Nadr “Kardeşimi ancak parmaklarından tanıyabildim” demiştir. Ve şu ayet (bu gibiler hakkında) indi: Müminler içinde Allah’a verdikleri sözde duran nice erler var! İşte onlardan kimi sözünü yerine getirip o yolda canını vermiştir, kimi de bunu beklemektedir. Onlar hiçbir surette sözlerini değiştirmediler.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3523Ebu Musa Eşarî (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Bedevi bir kimse Hz. Peygamber’e geldi ve: “Ey Allah’ın Resulü! Bir kısım insan ganimet için, bir kısım ise halk arasında anılmak için, bir kısım insan da ne kadar yiğit olduğu görülsün diye savaşıyor. Acaba Allah yolunda cihat eden kimdir?” diye sordu. Hz. Peygamber (a.s.): “Kim Allah’ın iradesi en yüksek olsun diye cihat ederse ancak onun cihadı Allah yolundadır” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3524Ömer b.Hattab’ın (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Amellerin karşılığı ancak niyete göredir. Bir kimsenin niyet ettiği ne ise eline geçecek olan ancak odur. Kimin hicreti Allah’a ve Rasulüne yönelmiş ise, onun hicreti Allah’a ve Resulünedir. Kim de bir dünyalığa erişmek veya bir kadınla evlenmek için hicret etmişse, onun hicreti de Allah’ın ve Resulünün rızasına değil hicretine sebep olan şeyedir.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3530Enes b. Malik (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Hz. Peygamber (a.s.) Milhan kızı Ümmü Haram’ın ziyaretine gelirdi de o da kendisine yemek ikram ederdi. O sırada Ümmü Haram, Ubade b. Samit’in nikâhında idi. Yine bir gün Hz. Peygamber Ümmü Haram’ın yanına girdi. Sonra Ümmü Haram oturdu ve Hz. Peygamber’in başını tarayıp temizledi. Ardından Hz. Peygamber bir müddet uyudu. Sonra gülümseyerek uyandı. Ümmü Haram dedi ki; ben: Ey Allah’ın Resulü! Seni ne güldürüyor?, diye sordum. O da: “Ümmetimden bazı insanlar deniz üstünde hükümdarların tahtlarına kuruldukları gibi (yahut tahtlarına kurulmuş hükümdarlar gibi) binerek Allah yolunda deniz harbine gider halde gösterildi de ona gülüyorum” buyurdu. Ben: Ey Allah’ın Resulü! Beni de o deniz gazilerinden kılması için Allah’a dua ediniz diye rica ettim. Hz. Peygamber benim için dua etti. Sonra Resulüllah başını yastığa koyarak bir müddet daha uyudu. Sonra yine gülümseyerek uyandı. Yine ben: Ey Allah’ın Resulü! Seni ne güldürüyor? diye sordum. Hz. Peygamber bu defa da önce dediği gibi: “Bana ümmetimden bir kısım mücahitlerin Allah yolunda gazaya gitmeleri gösterildi” dedi. Ümmü Haram der ki, ben: Ey Allah’ın Resulü! Seni ne güldürüyor? Beni o gazilerden kılması için Allah’a dua ediver dedim. Hz. Peygamber: “Hayır, sen birincilerdensin” buyurdu. Enes b. Malik der ki: Ümmü Haram bt. Milhan, Muaviye b. Ebu Süfyan’ın (Şam valiliği) zamanında ve onun kumandasında (cihada açılan bir) gemiye binmiş fakat denizden çıktığı sırada, bindirildiği hayvandan düşerek şehit olmuştur.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3535Ebu Hureyre’nin (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Vaktiyle biri yolda giderken yol üstünde bir diken dalı buldu. Onu alıp yoldan dışarıya attı. Yüce Allah da onun bu amelini hüsnü kabul buyurup günahlarını bağışladı.” Sonra Resulüllah şöyle buyurdu: “Şehitler beş kısımdır: Vebadan, ishalden ve suda boğulmaktan ölenlerle yıkık altında kalan ve bir de Yüce Allah yolunda şehit olan yani öldürülen.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3538Enes b. Malik’in (r.a.) rivayet ettiğine göre:
“Hz. Peygamber (a.s.) veba (taun) hastalığından ölen her müslüman şehit sayılır” buyurmuştur.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3540Muğire’nin (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Ümmetimden bir grup her tarihte hakka açıkça sahip çıkmaya devam edecekler. Allah’ın emri (Kıyamet) gelinceye kadar bu böyle devam edecektir.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3545Ebu Hureyre (r.a.) şöyle anlatmaktadır:
Malik’e Peygamberimiz: “Sefer bir tür azaptır. Seferdeki kişinin uyumasını, yemesini, içmesini engeller. Bu yüzden yolcu olanınız seferdeki işini bitirince biran önce ailesinin yanına dönsün” buyurduğu sana nakledildi mi? diye sordum. Malik: “Evet” dedi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3554Enes b. Malik (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Hz. Peygamber (a.s.) (seferden dönüşünde) evine geceleleyin girmezdi. Onların yanına ya sabah ya da akşam vaktinde gelirdi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3555AV VE HAYVAN KESİMİNE AİT HÜKÜMLER İLE ETİ YENEN HAYVANLAR
Adiy b. Hatim (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Ey Allah’ın Resulü! Ben eğitilmiş köpekleri av peşine salıveririm ve onlar bana avı tutarlar, onları salıverirken besmele de çekiyorum, dedim. Hz. Peygamber (a.s.): “Öğretilmiş köpeğini besmele çekerek salıverdiğin zaman o avın etini ye!” buyurdu. Ben: Köpekler avı öldürürse? diye tekrar sordum. “Başka bir köpekle beraber tutmamışlarsa, sırf senin köpeğin avı öldürse de yine etini ye!” buyurdu. Bu sefer ben: Bir de ben ok atıyor ve avı vuruyorum, dedim. Hz. Peygamber: “Oku attığın zaman avı delerse o avı da ye! Fakat ava okun enli tarafı çarparak (onu öldürürse) böylesini yemezsin” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3560Ebu Sa’lebe Huşenî (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Ben Hz. Peygamber’e (a.s.) gelerek: Ey Allah’ın Resulü! Biz kitap ehli bir kavmin arasında yaşıyor, onların kaplarındn yemek yiyoruz. Bir de av yerinde bazen yayımla, bazen de eğitilmiş ve eğitilmemiş köpeğimle avlanıyorum. Bunlardan hangisi helal olur, haber ver dedim. Hz. Peygamber şöyle buyurdu: “Kitap ehli bir kavmin diyarında bulunduğunuzu, onların kaplarından yemek yediğinizi söyledin. Eğer başka bir kap bulursanız, onların kaplarından yemeyin. Eğer onların kabından başka bulamazsanız, onların kabını yıkadıktan sonra kullanın. Av yerinde bulunman meselesine gelince, sen yayınla ele geçirdiğin avın üzerine besmele çekerek ye! Eğitilmiş köpeğinle de her ne avlarsan onu da Allah’ın ismini an, sonra ye! Eğitilmemiş olan köpeğinle avladığın avı ise henüz ölmemişken yetişip boğazlayabilirsen onu da ye.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3567Ebu Sa’lebe’nin (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Oku attıktan sonra avı kaybedersen, ardından da onu bulursan kokmamış ise onu ye.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3568Ebu Sa’lebe’nin (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) yırtıcı hayvanların azı dişi olanlarının etini yemeyi yasaklamıştır.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3570Cabir (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Hz. Peygamber (a.s.) bizleri, üzerimize Ebu Ubeyde’yi kumandan tayin ederek Kureyş’in kervanını karşılamak üzere bir sefere yollamış ve bizlere azık olarak bir dağarcık hurma vermiş başka bir şey bulamamıştı. (Sefer esnasında açlık tehlikesi belirdiğinden) Ebu Ubeyde onları bize teker teker veriyordı. Ravi Ebu Zubeyr dedi ki: Ben Cabir’e: O hurmalarla nasıl yapıyordunuz? diye sordum. Cabir: Biz o hurmayı, çocuk gibi emiyor, sonra da üzerine su içiyorduk. Bununla geceye kadarki günlük gıdamızı karşılıyorduk. Bir de sopalarımızla selem ağacının yapraklarını silkiyor, sonra da onu su ile ıslatarak yiyorduk. Sonra Cabir şöyle devam etti: Biz sahil boyunca gittik. Sonunda bize yüksek bir kum tepesi gibi bir şey göründü. Onun yanına geldik. Bir de baktık ki o balina denilen hayvan! Ebu Ubeyde “Bu murdardır” dedi, sonra da: “Hayır, bizler Allah resulunün elçileriyiz ve Allah yolundayız. Şimdi de açlıktan ölme tehlikesindesiniz. Bu yüzden bunu yiyiniz” dedi. Artık biz onun yanında bir ay kaldık. Üç yüz kişi olduğumuz halde semizledik. Yeminle söylerim ki onun göz çukurundan testilerle yağ doldurduğumuzu ve ondan öküz büyüklüğünde parçalar kestiğimizi pek iyi bilmekteyim. Yine yeminle söylerim ki Ebu Ubeyde yanına on üç kişi alarak bu hayvanın göz çukuruna oturttu. Ve onun kaburga kemiklerinden birini alıp dikti. Sonra yanımızdaki en büyük deveyi semerledi ve deve bu şekilde onun altından geçti. Onun etinden haşlama yaptık. Nihayet Medine’ye döndüğümüzde Hz. Peygamber’in yanına varıp bu olayı anlattık. Bunun üzerine Hz. Peygamber: “O, Allah’ın sizler için çıkardığı bir rızıktır. Yanınızda onun etinden bir parça varsa bize de tattırsanız?” buyurdu. Biz de ondan Hz. Peygamber’e gönderdik ve O da yedi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3576Ebu Sa’lebe’nin (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) eşek etini haram kılmıştır.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3582İbn Ömer’in (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) eşek etini yemeyi yasaklamıştır.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3583Süleyman Şeybani (r.a.) şöyle anlatır:
Abdullah b. Ebu Evfa’ya, evcil eşeklerin eti hakkında sorduğumda şöyle cevap verdi: “Biz Hayber günü Hz. Peygamber (a.s.) ile beraber bulunurken şiddetli bir açlığa düştük. Bu sırada şehirden dışarı çıkmakta bulunan düşmana ait eşekler ele geçirdik ve onları kestik. Artık tencerelerimiz de kaynıyordu. Birden Hz. Peygamber’in tellalı: “Tencereleri dökünüz, eşek etlerinden yemeyiniz!” diye duyurdu. Ben: Hz. Peygamber bunları ne sebeple haram kıldı ki? dedim. Aramızda böyle konuştuk. Neticede kimimiz; Hz. Peygamber onları kati ve ebedi olarak haram kıldı, kimimiz de; Onların henüz beşte biri alınmadığı için yasakladı dedik.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3585İbn Abbas (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Hz. Peygamber (a.s.) eşek etini, onlar insanların eşyalarını taşıyan hayvanlar olduğu ve bu yüzden nakil vasıtalarından bir kısmının yok olup gitmesini istemediği için mi, yoksa Hayber günü mü (beşte biri ayrılmadan kesilmiş olduğundan mı) yasakladı, bu hususu iyi bilmiyorum.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3591Seleme b. Ekva (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Bizler Hz. Peygamber (a.s.) ile beraber Hayber seferine çıktık. Bu seferde Allah, müslümanlara Hayber’in fethini müyesser kıldı. Fethin olduğu gün akşam olunca mücahitler yer yer bir çok ateş yaktılar. Hz. Peygamber: “Bu ateşler nedir, niçin yakıyorsunuz?” diye sordu. Sahabeler: “Et Pişirmek için” dediler. Hz. Peygamber: “Ne eti?” dedi. Sahabeler: “Evcil eşeklerin eti” diye cevap verdiler. Bu cevap üzerine Resulüllah: “Onları dökünüz, kaplarını da kırınız!” emrini verdi. Sahabelerden biri (Ömer b. Hattab): “Ey Allah’ın Resulü! Etleri döküp de kabları yıkasak (olmaz mı)?” dedi. Hz. Peygamber: “O da olur” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3592Enes b. Malik (r.a.) şöyle anlatır:
Hz. Peygamber Hayberi fethettiğinde şehrin dışında bir takım eşekler ele geçirdik ve onlardan yemek yaptık. Bunun üzerine Hz. Peygamber’in tellalı: “Dikkat! Allah ve Resulü bunu yasaklıyor. Çünkü bu şeytan işi bir pisliktir” diye duyurdu. Hemen etlerin kaynadığı kaplar boşaltıldı.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3593Cabir b. Abdullah (r.a.) şöyle nakletmiştir:
Hz. Peygamber (a.s.) Hayber gününde evcil eşek etini yasakladı ve at eti yemeye ise izin verdi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3595Esma (r.ah.) şöyle anlatır:
Hz. Peygamber (a.s.) zamanında bir at kestik ve onu yedik.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3597Abdullah b. Ömer (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Hz. Peygamber’e (a.s.) keleri yemenin hükmü sorulunca cevaben: “Ben onu ne yerim ne de haram kılarım” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3598Halid b. Velid’in (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) ile beraber, Peygamber’in zevcesi Meymune’nin yanına girmiştir. Meymune onun ve İbn Abbas’ın teyzesidir. Onun yanında kızartılmış bir keler gördü. Bu keleri Meymune’nin kız kardeşi Hufeyde bt. Haris, Necid’ten getirmişti. Meymune bu keleri Hz. Peygamber’e takdim etti. Hz. Peygamber’e bir yiyecek takdim edilirse mutlaka o yemekten kendisine anlatılır ve ismi söylenirdi. Hz. Peygamber elini kelere uzattı. Bu anda orada hazır bulunan kadınlardan biri Hz. Peygamber’e takdim ettiğiniz yemeğin ne olduğunu kendisine haber verin! dedi. Kadınlar: O kelerdir Ey Allah’ın Resulü! dediler. Peygamberimiz elini kaldırdı. Bunun üzerine Halid b. Velid: “Keler haram mıdır?” Ey Allah’ın Resulü! diye sordu. Hz. Peygamber: “Hayır, fakat o benim halkımın arazisinde bulunmaz. Ben de kendimi ondan tiksiniyor hissederim” dedi. Halid Ben keleri kendime çekip yedim, Hz. Peygamber gördüğü halde bunu yasaklamadı.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3603İbn Abbas (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Teyzem Ümmü Hufeyd bir kere Hz. Peygamber’e (çöl armağanı olarak) bir miktar tereyağı, keş ve bir kaç keler hediye etmişti. Hz. Peygamber (a.s.) tereyağından ve keşten birer miktar yedi de tiksindiği için kelerleri bıraktı. Hz. Peygamber’in sofrasında keler yenilmiştir. Eğer keler haram olsaydı Hz. Peygamber’in yemek sofrası üzerinde yenilmezdi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3604Abdullah b. Ebu Evfa (r.a.) şöyle anlatır:
Hz. Peygamber (a.s.) ile beraber yedi gazada bulunduk, (hepsinde) çekirge yiyorduk dedi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3610Enes b. Malik (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Bir seferde yürüyorduk, Merru Zehran’a geldiğimizde bir tavşanı ürkütüp kaçırdık. Seferde bulunanlar arkasından koştularsa da yorulup onu yakalayamadılar. Ben koştum ve tavşanı yakaladım. Müteâkiben onu Ebu Talha’ya getirdim. Ebu Talha hayvanı kesti ve uyluğunu ve budunu Hz. Peygamber’e (a.s.) gönderdi. Bunu Hz. Peygamber’e ben getirdim, o da kabul etti.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3611Abdullah b. Muğaffel’in (r.a.) rivayetinde İbn Büreyde’nin anlattığına göre:
Abdullah b. Muğaffel arkadaşlarından bir kimsenin sapan ile taş attığını görünce ona: “Böyle taş atma, iyi bil ki Hz. Peygamber (a.s.) sapanla taş atmayı hoş karşılamazdı (yahut) yasakladı. Zira sapan ile atılan taşla ne av avlanır, ne de düşman öldürülür. Ancak bu taş diş kırar ve göz çıkarır” demiştir. Abdullah b. Muğaffel, aradan bir zaman geçtikten sonra aynı şahsı yine sapanla taş atarken görünce ona: “Ben sana Hz. Peygamber’in sapanla taş atmayı hoş görmediğini yahut yasakladığını haber veriyorum ve seni hâlâ sapanla taş atmaya devam ediyor görüyorum! Bir daha sana böyle bir söz söylemem” dedi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3612Enes b. Malik (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Hz. Peygamber (a.s.) hayvanların hapsedilip bağlanarak hedef yapılmalarını ve bu şekilde öldürülmelerini yasak etmiştir.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3616İbn Ömer’in (r.a.) rivayet ettiğine göre:
İbn Ömer (r.a.) bir tavuğu dikerek ona ok atan bir grubun yanından geçmişti. Bu gençler, İbn Ömer’in gelmekte olduğunu görünce dağıldılar. Bunun üzerine İbn Ömer “Bu tavuğu kim nişangâh dikti? İyi biliniz ki Hz. Peygamber (a.s.) canlı bir hayvanı atış hedefi edinenlere lânet etti” dedi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3618KURBAN
Cundub b. Sufyan (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Kurban bayramı günü Hz. Peygamber (a.s.) ile beraber hazır bulundum. Namazı kıldı, namazı bitirip de selam verince, namaz bitmeden önce kesilmiş olan bazı kurban etleri ile karşılaştı. Bunun üzerine: “Kim namazdan önce kurbanını kestiyse onun yerine bir kurban daha kessin. Kim kesmemiş ise besmele ile kessin” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3621Berâe (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Dayım Ebu Bürde kurbanını namazdan evvel kesti. Bunun üzerine Hz. Peygamber (a.s.): “Senin bu koyunun yalnız et içindir” buyurdu. Ebu Burde: “Ey Allah’ın Resulü! Bende bir keçi oğlağı var” dedi. Hz. Peygamber: “Onu kurban et. Fakat senden başkasına yaramaz” buyurdu. Sonra da şunları ilâve etti: “Her kim namazdan evvel keserse ancak kendi nefsi için kesmiş olur. Her kim namazdan sonra keserse kurbanı tamam olmuş ve müslümanların sünnetine uymuş olur.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3624Enes (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Hz. Peygamber (a.s.) kurbanın birinci günü: “Her kim namazdan evvel kurbanını kesmiş ise iade etsin” buyurdu. Bunun üzerine birisi kalkıp: “Ey Allah’ın Resulü! Bu, et yeme arzu edilen bir gündür” dedi de komşularının ihtiyacından bahsetti. Bunun üzerine Hz. Peygamber kendisini tasdik eder gibi oldu. O kişi: “Bende bir oğlak vardır ki bence et için kesilen iki koyundan daha iyidir. Onu (kurban olarak) keseyim mi?” diye sordu. Hz. Peygamber da ona müsaade etti. Ben onun aldığı bu müsaadenin başkasına ulaşıp ulaşmadığını bilmiyorum. Hz. Peygamber iki koç kesti. Ardından insanlar küçük bir koyun sürüsüne doğru gidip sürüyü aralarında taksim ettiler yahut parçalara ayırdılar.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3630Ukbe b. Âmir’in (r.a.) haber verdiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.), ona sahabelere vekaleten taksim etmek üzere bir koyun sürüsü vermişti. (Ukbe de bunları taksim ettikten sonra) geriye bir oğlak kalmıştı. Ukbe bunu Hz. Peygamber’e söylediğinde: “Onu da sen (Ravi Kuteybe arkadaşlarına dağıtmak üzere) kurban et” buyurmuştur.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3633Enes (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Hz. Peygamber (a.s.) aklı karalı alaca ve boynuzlu iki koç kurban etti ve bunları kendi eliyle kesti. Keserken de ayağını onların yanlarına basıp besmele çekti ve tekbir getirdi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3635Rafi’ b. Hadîc (r.a.) şöyle rivayet etmiştir:
Ben: Ey Allah’ın Resulü! Yarın düşmanla karşılaşacağız. Halbuki yanımızda bıçak yok! diye sordum. “Hayvanın kendi kendine ölmemesi için acele davran. Kesim bol kan akıtan bir şeyle yapılır ve üzerine Allah’ın adı anılırsa onu ye. Yalnız dişle tırnak müstesna. Bunun sebebini anlatayım: Diş bir kemiktir (kesmez), tırnak ise Habeş halkının bıçağıdır” buyurdu. Rafi’ dedi ki: Biz bol deve ve koyun ganimetine nail olduk. Bu sırada develerden birisi kaçmıştı. Derken mücahitlerden bir kimse onu ok atıp vurdu da bu suretle hayvanı durdurdu. Bunun üzerine Hz. Peygamber (a.s.): “Bu hayvanlar vahşi hayvanlar gibi kaçıyorlar. Bunlardan herhangi biri kaçarsa işte böyle muamele ediniz” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3638Ebu Ubeyd (r.a.) şöyle anlatmaktadır:
Bayramda Ali b. Ebu Talip ile beraber bulundum. Ali hutbeden önce namazı kıldırdı ve hutbede: “Hz. Peygamber (a.s.) kurbanlarımızın etlerini (bekleterek) üç geceden sonra yemeyi bize yasakladı” dedi.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3639İbn Ömer’in (r.a.) anlattığına göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Kimse kurbanının etini (bekleterek) üç günden sonra yemesin.”
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3641Hz. Aişe’nin (r.ah.) rivayetinde
Abdullah b. Vakıd şöyle anlatır: Hz. Peygamber (a.s.) kurbanların etlerini üç günden sonraya (bırakıp) yemeyi yasaklamıştır. Abdullah b. Ebu Bekr de: Bu hususu Amre’ye andım o da bana Abdullah b. Vakıd doğru söylemiştir. Ben Hz. Aişe’yi şöyle derken duydum: Resulüllah zamanında bedeviden birçok kişi Kurban bayramına yakın Medine’ye doğru yavaş yavaş yürüyüp geldiler. Bunu gören Resulüllah “kurban etlerini üç gün tutabilirsiniz sonra kalanı dağıtınız” buyurdu. Bu yılı takip eden yılda sahabeler “ey Allah’ın Resulü birtakım insanlar kurbanlarından kaplar dolusu erzak ediniyorlar, kurban etlerinden yağ eritip biriktiriyorlar” dediler. Resulüllah: “İyi de bunu bana niçin söylüyorsunuz?” buyurdu. Sahabeler geçen sene kurban etlerinin üç günden sonra yenilmesini yasaklamıştın da ondan soruyoruz dediler. Resulüllah: “Ben o zaman ancak kütleler halinde yavaş yavaş akın edip gelen fakir bedeviden dolayı yasaklamıştım, şimdi kurban etlerinizi yeyiniz, birikiriniz ve tasadduk ediniz” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3643Cabir (r.a.) şöyle anlatmaktadır:
Hz. Peygamber (a.s.), kurbanların etlerini (bekleterek) üç gün geçtikten sonra yemeyi yasakladı. Bir zaman sonra ise: “Kurban etlerinizi yiyiniz, (kavurup) azık yapınız ve biriktiriniz” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3644Seleme b. Ekva’nın (r.a.) naklettiğine göre:
Hz. Peygamber (a.s.) şöyle buyurmuştur: “Kim kurban keserse bayramın üçüncü gecesinden sonra evinde kurban etinden bir şey bulunduğu halde sabahlamasın” buyurdu. Ertesi seneye girdiğimiz zaman sahabeler: “Ey Allah’ın Resulü! Kurban etlerini geçen sene yaptığımız gibi mi yapacağız (yani dağıtacak mıyız)?” diye sordular. Hz. Peygamber: “Hayır (bu yıl yiyin, yedirin, azık da edinin) çünkü geçen sene halk arasında geçim zorluğu vardı. Bu sebeple kurban etlerinin halk arasında dağıtılmasını arzu ettim” buyurdu.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3648Ebu Hureyre (r.a.) şöyle anlatmaktadır:
Hz. Peygamber (a.s.): “İslâm’da fera ve atira yoktur” buyurdu. Ravi İbn Rafi’ kendi rivayetinde: Fera, hayvanın ilk doğurduğu yavrularıdır. (Cahiliyede müşrikler bu ilk yavruları putlarına) kurban ederlerdi, izahını ilâve etmiştir.
Sahih-i Müslim’deki hadis numarası: 3652
- Bu konuyu yanıtlamak için giriş yapmış olmalısınız.