- Bu konu 41 yanıt içerir, 12 izleyen vardır ve en son
tarafından güncellenmiştir.
-
Yazılar
-
HZ.İsa (a.s)yanından geçen bir domuza:
selametle geç dediğini duyanlar,domuza böyle denirmi derler;
HZ.İsa (a.s)onlara şöyle der:dilimi kötü söze alıştırmak istemedim…Allah razı olsun kardeş bu güzel paylaşımlarınız için
nerelerdesiniz gözlerimiz arar oldu…allah razı olsun kıssadan hisse alalım inş.
kıssadan hisse alalımdedimde aklıma geldi bunuda kıssadan hisseyle birleştirebilinir konular çok olunca sapıtıyoruz moderatörler yöneticiler duyurulur…
Gel serçe kardeş!
Serçe kış günü karda, fırtınada yuvasından düşmüş, bir kenarda tir tir titriyormuş. O sırada yoldan geçen bir manda başka yer kalmamış gibi, gelmiş serçenin üzerine pislemiş… Serçe mandanın arkasından kızıp, bağırıp, çağırmış ama nafile… Ama bir süre sonra, mandanın pisliğinin sıcağı, hoşuna gitmiş, ısınmış, başlamış cik cik ötmeye! Serçenin sesini duyan kedi koşup gelmiş: “Gel serçe kardeş, böyle günde düşmanlık kalmaz, ver kanadını, seni çekeyim.” Serçe kanadını uzatmış, kedi pençesiyle çekip almış, sonra da yemiş… Alacağımız hisse: Sizi pislikten kurtaran herkesi dost sanmayın!
Meşahiytan Ebul Garip el-İsfehani hazretleri Tarsus’u çok severdi. Şiraz’da hastalandı, ölüm döşeğine yattı. Etrafında toplananlara:
“Ben ölürsem beni burada kafir kabristanına gömün. Ben bunu sizden Allah hakkı için istiyorum. Sizden başka hiçbir isteğim yok” dedi.dostları şeyhin bu sözlerine mana verememişlerdi. Hayret ederek:
“Bu nasıl söz neden seni kafir kabristanına gömeceğiz?” Dediler. O şöyle buyurdu:
“Hak tealaya yalvarıp duruyorum. Eğer senin yanında benim bir kıymetim varsa beni Tarsus’da vefat ettir diyorum. Ama şimdi burada vefat edeceğime göre, demek ki yanında kıymeti olmayan kullarındanmışım. Ondan dolayı ben burada ölürsem kafir kabristanına defnedin” dedi.
Fakat ölümünün vukuunu beklerken o vefat etmedi ve kısa zaman içinde az miktar iyileşti. Tarsus’a gelerek orada çok geçmeden vefat etti. Kabri şerifi Tarsus şehrindedir.maşallah epeydir giremiyordum allah razı olsun …
Azizlerden birisi daima bir arkadaşına ziyarete gider ve evinde misafir olarak kalırdı. Hane sahibi de her defasında kendisine av eti ikram ediyordu. Bir gün yine misafir olarak gittiğinde, başka şeyler ikram edilir ve ev sahibine:
“Her zaman bana av eti ikram ederdin , bugün başka bir şey ikram etmene sebep nedir?” diye sorar. Ev sahibi de şöyle anlatır:
“Benim adetim daima av yapmaktır. Bir gün yine su içersine tuzağımı kurmuş ve bir yere gizlenmiştim. Biraz sonra yanında üç tane yavrusu olduğu halde bir geyik geldi. Su içmek için suya yaklaştığı zaman tuzağı görünce, içmekten vazgeçip gittiler. Ertesi gün tekrar geldiler. Fakat tuzağı görüp yine içmeden gittiler. Üçüncü gün geldiklerinde susuzluktan ayakta duracak halleri kalmamıştı. Yine su içmek için yaklaştıkları zaman tuzağı gördüler. Fakat bir türlü cesaret edip yaklaşamıyorlardı. Suyun etrafında dolaşmaya başladılar. Başka bir suda bulamayınca, geyik yüzünü semaya doğru kaldırdı gözlerinde yaşlar aktığı halde tazarru etmeye başladı. Bir müddet sonra bulutlar peyda oldu. , gök gürleyip şimşekler çakmaya başladı. O derece yağmur yağdı ki, dereler ve göller dolup taştı. Geyik ve yavruları da sulanıp gittiler. Ben de bir hayvanın dergah-ı izzette duası kabul olduğu halde, insan olan niçin gafletten uyanmaz diyerek o günden sonra avlanmayı bıraktım” diye hikaye eder.TEVAZU
Ahmed Rufai Hazretleri, bir gün talebelerine:
-“İçinizde kim bende bir ayıp görüyorsa bildirsin,” dedi. Müritlerden biri:
-“Efendim, sizde büyük bir ayıp var,” diye cevap verdi. Ayıbını talebesine soracak kadar kendini aşmış bu mütevazi insan hiç kızmadı, talebesi böyle söylüyor diye üzülmedi, belki sadece ayıbından kurtulabilmek ümidiyle sordu:
-Söyle, dedi, kardeşim, o ayıbım nedir? Talebe gözleri dolu dolu:
-“Bizim gibilerin size talebe olması,” dedi. Bu sözler gönüllere çok tesir etmiş, sohbette bulunan herkes ağlamaya başlamıştı. Ahmed Rufai Hazretleri de ağlıyordu. Bir ara sadece:
-Ben sizin hizmetçinizim, ben hepinizden aşağıyım, diyebildi.[1]
O BÜYÜK
Hz. Abbas’a: “Sen mi büyüksün, yo0ksa Hz. Peygamber mi?” diye sorulduğunda:
-O, benden büyük; ancak ben O’dan yaşlıyım” cevabını verdi.[2]
TUŞLA GALİP
Yavuz Bülent Bakiler, Osman Yüksel Serdengeçti’ye:
– Ağabey, şu Serdengeçti dergisini yılda bir iki defa çıkartıp kapatacağınıza, her ay muntazaman çıkartsanız olmaz mı? diye sorar.
Serdengeçti:
– Ben sayı hesabıyla değil, tuşla galip geliyorum, der.
Meşhurdur, Necip Fazıl, treni kaçırır. Sorarlar:
– Ne o Üstad? Treni mi kaçırdın?
– Hayır! der. Kovdum, gitti.
Mağlubiyeti kabul etmezler. Yine Üstad’ın dediği gibi, “Hz. Muhammed’e ümmet olmanın en küçük payesi budur.”
İnsanlar başarısızlığın, azimsizliğin, idealsizliğin adını tevazu koyunca, Allah’a dayanıp, “Yaparız inşallah!” diyemeyince, en küçük gayretleri ithama başlayıp, zanna mahkum etmeye çalışıyor.
Sünepelik başka, tevazu başka şeydir. Miskinlik, sefaleti saklayamaz.[3][1] Mesel Denizi, s:65
[2] Espriler, s:175
[3]Mesel Ufku, s:63
iki arkadaş, hararetle tartışıyormuş. Konu, sigara içerken incil okunup okunmayacağı imiş. Sonuç alamayınca Papa’ya sormaya karar vermişler. Papa’nın yanına gidip sırayla sorularını iletmişler.
Birinci olumsuz cevap alırken ikincisi incil okurken sigara içmek konusunda izin almayı başarmış. Mesele sonradan aydınlanmış.
izin alamayanın sorduğu soru şuymuş:
– Papa hazretleri, incil okurken canım sigara içmek istiyor, içebilir miyim?
– Oğlum, incil okunurken Tanrı’yla ilgilenmen lazım. O sırada dikkatinin dağılmaması gerek. O yüzden incil okurken sigara içilmez.
izin alan ise soruyu şöyle sormuş:
– Papa hazretleri, sigara içerken canım incil okumak istiyor, okuyabilir miyim?
– Oğlum, her nerede ve ne koşulda olursan ol, incil okuma isteği duyarsan okuyabilirsin.Kıssadan hisse:
1) Esas olan, aldığın cevap değil, sorduğun sorudur.
2) Beceri, almak istediğin yanıtı alabileceğin soruyu sorabilmektir.
Gül-i İkra;30708 wrote:iki arkadaş, hararetle tartışıyormuş. Konu, sigara içerken incil okunup okunmayacağı imiş. Sonuç alamayınca Papa’ya sormaya karar vermişler. Papa’nın yanına gidip sırayla sorularını iletmişler.
Birinci olumsuz cevap alırken ikincisi incil okurken sigara içmek konusunda izin almayı başarmış. Mesele sonradan aydınlanmış.
izin alamayanın sorduğu soru şuymuş:
– Papa hazretleri, incil okurken canım sigara içmek istiyor, içebilir miyim?
– Oğlum, incil okunurken Tanrı’yla ilgilenmen lazım. O sırada dikkatinin dağılmaması gerek. O yüzden incil okurken sigara içilmez.
izin alan ise soruyu şöyle sormuş:
– Papa hazretleri, sigara içerken canım incil okumak istiyor, okuyabilir miyim?
– Oğlum, her nerede ve ne koşulda olursan ol, incil okuma isteği duyarsan okuyabilirsin.Kıssadan hisse:
1) Esas olan, aldığın cevap değil, sorduğun sorudur.
2) Beceri, almak istediğin yanıtı alabileceğin soruyu sorabilmektir.
allah razı olsun…
BİZ SENİ UNUTMADIK…!!İmam–ı Azam Hazretlerinin genç bir komşusu vardı. Her gece evine içkili gelir, çıkardığı gürültü ile imamı çok rahatsız ederdi. İmam, bu durumdan hiç şikâyetçi olmaz, komşusunun haline tahammül ederdi.Bir gün başkalarının şikâyeti üzerine genci hapse attılar. Durumdan haberi olmayan Ebu Hanife gencin sesini duyamayınca, başına bir iş mi geldi diye bir başka komşusuna gidip sorar:
–Genç komşumuzun sesi kesildi başına bir iş mi geldi, haberiniz var mı? diye sordu.
–Efendi Hazretleri, o sarhoşu hapse attılar.Ebu Hanife ertesi sabah doğruca valinin konağına gitti. Komşu ve talebeleri, hocamız her halde valiye teşekkür edecek, diye düşünüyordu.Vali, Ebu Hanife’yi hürmetle karşıladı:
–Ya imam! Hoş sefalar getirdiniz, siz pek buralara gelmezdiniz, sizi buraya getiren bir sebep var mı?
Ebu Hanife’de komşusu olan gencin serbest bırakılmasını için geldiğini söyledi. Vali:
–Efendim, böyle ehemmiyetsiz bir mesele için niye zahmet ettiniz? Haber gönderseydiniz emriniz derhal yerine getirirdik.Delikanlı serbest bırakıldı. Hadiseden haberdar olan delikanlı Ebu Hanife ile karşılaştığında oldukça mahcuptur. Ona verdiği rahatsızlıkları düşününce mahcubiyeti daha da arttı.Delikanlının mahcubiyetini gören Ebu Hanife:
–Evladım biz seni unutmuyoruz, sözleriyle ona iltifat etti.
Kısa zaman sonra, delikanlı tövbe etti ve Ebu Hanife’nin talebeleri arasında katıldı.Allah razı olsun abla..
ecmain olsun insaAllah nurum
çok sağolun güli ikra abla ahsen abla arif abi….
- Bu konuyu yanıtlamak için giriş yapmış olmalısınız.