11.söz_İmanDersi_

Demek, kâinata ve âsâra bakıp, gâibâne muâmele-i ubûdiyetle mezkûr (anlatılan)makamâtta mezkûr vezâifi(vazifeleri) edâ ettikten sonra,

Sâni-i Hakîmin dahi muâmelesine ve ef’âline(fiiline) bakmak derecesine çıktılar ki, hazırâne bir muâmele sûretinde,

evvelâ Hâlık-ı Zülcelâlin Kendi san’atının mu’cizeleriyle Kendini zîşuura tanıttırmasına karşı, hayret içinde bir mârifet ile mukabele ederek, -1- dediler: “Senin tarif edicilerin, bütün masnuâtındaki mu’cizelerindir.”

Sonra, o Sâni-i Zülcelâlin kendi san’atının latîfelerini, hârikalarını, antikalarını, sergilerle teşhirgâh-ı enâmda neşrine karşı

Mâşaallah deyip takdir ederek,

“Ne güzel yapılmış” deyip istihsan ederek,

Bârekallah deyip müşâhede etmek,

Âmennâ deyip şehâdet etmek,

“Geliniz, bakınız-hayran olarak- “Hayya alel felah” deyip,

herkesi şâhid tutmakla mukabele ettiler.

Hem, o Sultân-ı Ezel ve Ebed, kâinatın aktârında kendi Rubûbiyetinin saltanatını ilânına ve Vahdâniyetinin izhârına karşı

tevhid ve tasdik edip, “Semi’na ve Eta’na” diyerek, itaat ve inkıyad ile mukabele ettiler.

diğer guruh ne yapıyor ki akibetleri kötü olmuştur..

Ammâ, füccâr ve eşrâr olan diğer gürûh ise,

hadd-i bülûğ ile şu âlem sarayına girdikleri vakit,

bütün Vahdâniyetin delillerine karşı küfür ile mukabele edip

ve bütün nimetlere karşı ve bütün mevcudâtı kıymetsizlikle kâfirâne bir ittiham ile tahkir ettiler

ve bütün esmâ-i İlâhiyenin tecelliyâtına karşı red ve inkâr ile mukabele ettiklerinden,

az bir vakitte nihayetsiz cinâyet işlediler; nihayetsiz bir azaba müstehak oldular.

Evet, insana, sermâye-i ömür ve cihazât-ı insaniye, mezkûr vezâif için verilmiştir.

Sâlisen: Rahmet-i İlâhiyenin hazînelerinde iddihar edilen nimetlerini, zâhir ve bâtın duygularla tadıp anlamak makamında, şükür ve senâ vazifesini edâya başladılar

Kırmızı ile yazılan yeri açabilirmiyiz?

HAZİNE KELİMESİNE DİKKAT ET..

sonra iddihar kelimesini düşün..

hazinede ne var?vereceğin cevab iddiharın kendisi..

ve anla ki hazinenin içinde birikmiş olanlara ;İDDİHAR demiş..

Allahın rahmetini hazineye benzetmiş..ve bu hazinede biriktirilenlere iddihar demiş..

bu biriktirilenlerden istifade edecek duygularıda insana vermiştir…

örnek;hazinede rızık var..rızıktan hoşlanan mide vermiş,dil vermiş..

Sonra -1- daki -2- da bulunan eneye, yani nefsime baktım, gördüm ki: Hayvanat içinde beni dahi menşeim olan bir katre sudan yaratan yaratmış, mucizâne yapmış, kulağımı açıp gözümü takmış, kafama öyle bir dimağ, sineme öyle bir kalp, ağzıma öyle bir dil koymuş ki, o dimağ ve kalp ve dilde rahmetin umum hazinelerinde iddihar edilen bütün Rahmânî hediyeleri, atiyeleri tartacak, bilecek yüzer mizancıkları, ölçücükleri ve Esmâ-i Hüsnânın nihayetsiz cilvelerinin definelerini açacak, anlayacak binler âletleri yaratmış, yapmış, yazmış; kokuların, tatların, renklerin adedince târifeleri o âletlere yardımcı vermiş.

Hem kemâl-i intizamla bu kadar hassas duyguları ve hissiyatları ve gayet muntazam bu mânevî lâtifeleri ve Bâtınî hâsseleri bu cismimde derc etmekle beraber, gayet sanatlı bu cihazatı ve cevârihi ve hayat-ı insaniyece gayet lüzumlu ve mükemmel bu kadar âzâ ve âletleri bu vücudumda kemâl-i hikmetle yaratmış. Tâ ki, nimetlerinin bütün nevilerini ve umum çeşitlerini bana tattırsın ve ihsas etsin ve hadsiz tecelliyat-ı esmâsının ayrı ayrı zuhurlarını o duygular ve hissiyatla ve hassasiyetle bana bildirsin, zevk ettirsin ve bu ehemmiyetsiz görünen hakir ve fakir vücûdumu, her müminin vücudu gibi kâinata bir güzel takvim ve rûznâme ve âlem-i ekbere muhtasar bir nüsha-i enver ve şu dünyaya bir misal-i musağğar ve masnuatına bir mucize-i azhar ve nimetlerinin her nevine talip bir müşteri ve medar ve rububiyetinin kanunlarına ve icraat tellerine santral gibi bir mazhar ve hikmet ve rahmet atiyelerine ve çiçeklerine numune bahçesi gibi bir liste, bir fihriste ve hitabât-ı Sübhâniyesine anlayışlı bir muhatap yaratmış olmakla beraber, en büyük bir nimet olan vücudu, bu vücudumda büyütmek ve çoğaltmak için hayatı verdi. Ve o hayatla o nimet-i vücudum âlem-i şehadet kadar inbisat edebiliyor.
Hem insaniyeti verdi. O insaniyetle o nimet-i vücud mânevî ve maddî âlemlerde inkişaf ederek insana mahsus duygularla o geniş sofralardan istifade yolunu açtı.
Hem İslâmiyeti bana ihsan etti. O İslâmiyetle o nimet-i vücud âlem-i gayb ve şehadet kadar genişlendi.
Hem iman-ı tahkikîyi in’am etti. O imanla o nimet-i vücud, dünya ve âhireti içine aldı.
Hem o imanda mârifet ve muhabbetini verdi. Ve mârifet ve muhabbetle o nimet-i vücud içinde daire-i mümkinattan âlem-i vücuba ve daire-i esmâ-i İlâhiyeye kadar hamd-ü senâ ile istifade için ellerini uzatabilir bir mertebe ihsan etti.
Hem hususî olarak bir ilm-i Kur’anî ve hikmet-i imaniye verdi. Ve o ihsanıyla çok mahlûkat üstüne bir tefevvuk verdi.
Ve sâbık noktalar gibi çok cihetlerle öyle bir câmiiyet vermiş ki, ehadiyetine ve samediyetine tam bir ayna ve küllî ve kudsî rububiyetine geniş ve küllî bir ubûdiyetle mukabele edebilen bir istidat vermiş. Ve enbiyalarla insanlara gönderdiği bütün mukaddes kitapların ve suhufların ve fermanların icmâıyla ve bütün enbiya ve evliya ve asfiyanın ittifakıyla bu bendeki bulunan emaneti ve hediyesi ve atiyesi olan vücudumu ve hayatımı ve nefsimi -âyet-i Kur’aniyenin nassıyla- benden satın alıyor. Tâ ki, elimde faydasız zayi olmasın. Ve iade etmek üzere muhafaza edip satmak pahasına saadet-i ebediyeyi ve Cenneti vereceğini katî bir surette çok tekrarla vaad ve ahdettiğini ilmelyakîn ve tam İmân ile anladım. http://www.risaleara.com/oku.asp?id=1702

2-o Şâhid-i Ezelî’nin nazar-ı şuhûd ve işhâdına görünmektir.

Burayı açabilirmiyiz?(bir damla nur nickli kardeş soruyor)

ademyakup cevaben:

Nasıl bir asker pâdişahından aldığı türlü türlü nişanları, resmî vakitlerde takıp padişahın nazarında görünmekle onun iltifâtât-ı âsârını gösterdiği gibi

BUNU ANLAMIŞSAK SORDUĞUN DA ANLAŞILIR..DEĞİL Mİ?

Zât-ı Vâcibü’l-Vücudun hadsiz cemal ve kemâli vardır. Çünkü, bütün kâinatın aksâmına inkısam etmiş olan cemal ve kemâlin bütün envâı, Onun cemal ve kemâlinin emâreleri, işaretleri, âyetleridir. İşte, herhalde, cemal ve kemal sahibi bilbedâhe cemal ve kemâlini sevmesi gibi, Zât-ı Zülcelâldahi cemâlini pek çok sever. Hem kendine lâyık bir muhabbetle sever. Hem cemâlinin şuââtı olan esmâsını dahi sever. Madem esmâsını sever; elbette esmâsının cemâlini gösteren san’atını sever. Öyleyse, cemal ve kemâline ayna olan masnuatını dahi sever. Madem cemal ve kemâlini göstereni sever; elbette cemal ve kemâl-i esmâsına işaret eden mahlûkatının mehâsinini sever. Bu beş nevi muhabbete, Kur’ân-ı Hakîm, âyâtıyla işaret ediyor.
İşte, Resul-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm, madem masnuat içinde en mükemmel ferttir ve mahlûkat içinde en mümtaz şahsiyettir.
Hem san’at-ı İlâhiyeyi bir velvele-i zikir ve tesbihle teşhir ediyor ve istihsan ediyor.
Hem esmâ-i İlâhiyedeki cemal ve kemal hazinelerini lisan-ı Kur’ân ile açmıştır.
Hem kâinatın âyât-ı tekviniyesinin, Sâniinin kemâline delâletlerini parlak ve kati bir surette lisan-ı Kur’ân’la beyan ediyor.
Hem küllî ubudiyetiyle rububiyet-i İlâhiyeye aynadarlık ediyor.
Hem mahiyetinin câmiiyetiyle bütün esmâ-i İlâhiyeye bir mazhar-ı etemm olmuştur.
Elbette bunun için denilebilir ki, Cemîl-i Zülcelâl, kendi cemâlini sevmesiyle, o cemâlin en mükemmel âyine-i zîşuuru olan Muhammed-i Arabî Aleyhissalâtü Vesselâmı sever.
Hem kendi esmâsını sevmesiyle, o esmânın en parlak aynası olan Muhammed-i Arabî Aleyhissalâtü Vesselâmı sever ve Muhammed-i Arabî Aleyhissalâtü Vesselâma benzeyenleri dahi derecelerine göre sever.

http://www.risaleara.com/oku.asp?id=998&a=benzeyenleri

Hem san’atını sevdiği için, elbette Onun san’atını en yüksek bir sadâ ile bütün kâinatta neşreden ve semâvâtın kulağını çınlatan, ber ve bahri cezbeye getiren bir velvele-i zikir ve tesbihle ilân eden Muhammed-i Arabî Aleyhissalâtü Vesselâmı sever ve ona ittibâ edenleri de sever.
Hem masnuatını sevdiği için, o masnuatın en mükemmeli olan zîhayatı ve zîhayatın en mükemmeli olan zîşuuru ve zîşuurun en efdali olan insanları ve insanların bil’ittifak en mükemmeli olan Muhammed-i Arabî Aleyhissalâtü Vesselâmı elbette daha ziyade sever.
Hem kendi mahlûkatının mehâsin-i ahlâkiyelerini sevdiği için, mehâsin-i ahlâkiyede bil’ittifak en yüksek mertebede bulunan Muhammed-i Arabî Aleyhissalâtü Vesselâmı sever ve derecâta göre ona benzeyenleri dahi sever.
Demek, Cenâb-ı Hakkın rahmeti gibi, muhabbeti dahi kâinatı ihata etmiş. İşte, o hadsiz mahbuplar içindeki mezkûr beş veçhinin herbir veçhinde en yüksek makam, Muhammed-i Arabî Aleyhissalâtü Vesselâma mahsustur ki, “Habîbullah” lâkabı ona verilmiş.
İşte bu en yüksek makam-ı mahbubiyeti, Süleyman Efendi, “Ben sana âşık olmuşum” tabiriyle beyan etmiştir. Şu tabir bir mirsad-ı tefekkürdür, gayet uzaktan uzağa bu hakikate bir işarettir. Bununla beraber, madem bu tabir şe’n-i rububiyete münasip olmayan mânâyı hatıra getiriyor; en iyisi, şu tabir yerine “Ben senden razı olmuşum” denilmeli.

http://www.risaleara.com/oku.asp?id=999

Öncelikle Allah razı olsun kardeşler, 11. sözdeki mütalaları okudum, çok güzel istihraçlar yapmışsınız…

Gördüğüm kadarıyla son kısma gelinmiş, tamamlanmamış… Son kısmına belki de en güzel kısmına gelinmiş… Birlikte devam edelim İnşallah, neler çıkacak ortaya…

Şimdi senin hayatının sureti ve tarz-ı vazifesi şudur ki:

Hayatın bir kelime-i mektubedir,
kalem-i kudretle yazılmış hikmetnüma bir sözdür;
görünüp ve işitilip esma-i hüsnaya delâlet eder.

İşte hayatının sureti, bu gibi emirlerdir.

Şimdi, hayatının sırr-ı hakikati şudur ki:

Tecelli-i ehadiyete, cilve-i samediyete ayineliktir.

Yani, bütün âleme tecelli eden esmanın nokta-i mihrakiyesi
hükmünde bir câmiiyetle Zat-ı Ehad-i Samede ayineliktir.

Şimdi, hayatının saadet içindeki kemali ise,

senin hayatının ayinesinde temessül eden Şems-i Ezelînin envarını hissedip, sevmektir.

zîşuur olarak Ona şevk göstermektir. Onun muhabbetiyle kendinden geçmektir.

Kalbin göz bebeğinde aks-i nurunu yerleştirmektir.

İşte bu sırdandır ki, seni âlâ-yı illiyyîne çıkaran bir hadis-i kudsînin meal-i şerifi olan
1

1- Ben göklere ve yere sığmam ama ne hayrettir ki, mü’minlerin gönlüne sığarım. (Aclunî, Keşfü’l-Hâfa: 2/175.)

denilmiştir.

İşte, ey nefsim!

Hayatının böyle ulvi gâyâta müteveccih olduğu
ve şöyle kıymetli hazineleri câmi olduğu halde,

hiç akıl ve insafa lâyık mıdır ki, hiç ender hiç olan muvakkat huzuzat-ı nefsaniyeye, geçici lezaiz-i dünyeviyeye sarf edip zayi edersin? Eğer zayi etmemek istersen, geçen temsil ve hakikate remzeden;

suresindeki kasem ve cevab-ı kasemi düşünüp amel et.
2
2- Güneşe ve onun kuşluk vaktindeki aydınlığına, güneşi takip ettiğinde aya, onu aydınlığa çıkarttığında gündüze, onu örttüğünde geceye, gökyüzüne ve onu yapıp bina edene, yere ve onu yayıp döşeyene, nefse ve onu en güzel yaradılışa getirerek iyilik ve kötülükleri ilham edene yemin olsun ki, nefsi günahlardan temizleyen kurtuluşa ermiş, onu kötülüklere gömen de hüsrana uğramıştır. (Şems Suresi: 1-10)

Şimdi buradan devam edersek,
33.sözün 26.penceresinde şöyle denilmiş…

Hem kâinat kalbindeki ciddi aşk, bir Mâşuk-u Lâyezâlîyi gösterir.

Evet, ağacın mahiyetinde olmayan bir şey, esaslı bir surette meyvesinde bulunmadığı delâletiyle, şecere-i kâinatın hassas meyvesi olan nev-i insandaki

ciddi aşk-ı lâhutî gösterir ki, bütün kâinatta –fakat başka şekillerde– hakiki aşk ve muhabbet bulunuyor.

Öyle ise, kalb-i kâinattaki şu hakiki muhabbet ve aşk, bir mahbub-u ezelîyi gösterir.

Hem kâinatın sinesinde çok suretlerde tezahür eden incizaplar, cezbeler, cazibeler, ezelî bir hakikat-i cazibedarın cezbiyle olduğunuhüşyar kalblere gösterir.

Hem mahlûkatın en hassas ve nuranî taifesi olan ehl-i keşf ve velâyetin ittifakıyla,
zevk ve şuhuda istinad ederek,
bir cemîl-i zülcelâlin cilvesine,
tecellisine mazhar olduklarını
ve O celîl-i zülcemalin (kendini) tanıttırılmasına ve sevdirilmesine zevk ile muttali olduklarını

müttefikan haber vermeleri,

yine bir Zat-ı Vâcibü’l-Vücudun, bir cemîl-i zülcelâlin vücuduna ve insanlara kendini tanıttırmasına kat’iyen şehadet eder.

Burada çok anahtar kelime var… Bunların üzerinde durursak çok güzel manalar çıkabilir…

(nur-mütefekkiri kardeşden)