Mustafa CİLASUN Şiirleri

[Anonim]

Var olmanın sessiz çığlıkları, boyun büktüren acıları!

Bir ömürdü geçen suskun zaman
Kalbin lisanıyla anlaşan, ruhun hasretiyle yanıp tutşan geçen an
Yorgun düşmüştü vicdan,sabırdı umudu soğutan, kanaatti vecdin içine sokan
Vasıl olmak için yıllarca kıvranan, sancılar içinde yalnızlığına figan edip ağlayan

İrşat ediyordu,nefesi aralıyordu
İnsan olmanın, zafiyetleriyle müşterekliği bulunmanın feryadıydı
Söylemiyordu, susuyordu, her vaktin demi için halin sahifesini sabırla açıyordu
Aşk,üç harf, bir hece düşündükçe içinden çıkamıyordu,ilhamına ömrünü veriyordu

Düşmeli gönle,yıkarak zanları
İçinde yıllarca boğulduğu korkuları, afaki şecaatları,burkan acıları
Var olmanın sessiz çığlıkları, boyun büktüren güne hasret umutları ve gamları
Bir bir sual edip araştırmalı ve vaktin şahitliğini,tahkik etmeden kuşanmamalıydı

Bir kerimenin saflığında ki arda
Suskunlaştığı nazarda,sabrın içinde ki sancılarında, kanaat tacında
Uyku halinde ki melalinde,umut ederken sevda şadında,gözyaşları nar olunca
Anlamalıydı insanlar,itip kalkan canlar, hor ve hakir gören zavallılığı soluyanlar

Aş, kimi vakit taş, kimi vakit azdır
İnsan, kul olmak için yakardıkça,hakikati için çırpındıkça itibarlıdır
Yaratan Rabbine yakın oldukça, emir ve nehiylerini hakkıyla anladıkça sadıktır
Akıl ve idrakiyle farktır azim ve ecriyle zamandır imtihanı adına da büyük adaktır

Kız evladı ne kadar zarif ve naifse
Edebin içinde şekillenen bir mürvetse,kefeni giymeye hazır olan arifeyse
Ehliyetin sahibi ve bu nispette de özgürlüğün naibidir, akıl ve izanda fark edecektir
Sosyal sebepler ötelenmeden, hor ve hakir olarak addetmeden, hal nizama ihtiyaçlıdır

Baba ve anne hadli melüliyetlidir
Akıl ve ehliyet sahibi olduktan sonra, tercihi sebebiyle dışlanmamalıdır
Her nefes için hesap mutlaktır, huhukunu bilmeyene eza eden ne kadar melundür
İnsan,ihsan ve fedakarlığıyla,akıl ve hakikat lehine aldığı kararla ancak furkandır

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Hangi mısrayı yazsam, kalbimi titreten hıçkırığa kansam!

Orjinal boyutu icin tiklayin 720x475px and 80KB.

Ne olur acımasız olma
Sabahlara denk kalbimi hüzünle soldurma
Ruhumdan sadır olacak acıları hicrana muhtaç bırakma

Gözlerim nehir olsa
Gönlüm acılar içinde kavrularak yansa
Kalbimin sahibi yalnızlığımda mütemadiyen anı soracaksa

Ne vakit ayılacağım
Ruhumun ikmalinden neleri bulacağım
Kalbimin perdelerinden sıyrılıp aşka mı bağlı kalacağım

Nedir sürükleyen umutlar
Baharın bereketinden sadır olan salkımlar
Hazanı anlatan bahtı karalar anlaşılmak için ağlayanlar

Sımsıcak nağmeler karşımda
Gönül seviyorsa neyleyim sever her yaşta
Tambura vurduran aşkta ve güfteyi yaptıran o cenahta

Gel ne olur yargısız gel
Tarumar olan saçlarının hicranıyla okşuyor yel
Gönül yelpazende bitsin artık kalbini solduran her keder

Benim gibi özlesen bilirdin
Hasretin dirliğinden sökün eden hüznü çekerdin
Kuruyan yüreğime bir damla süruru çok görmez gelirdin

Bilirim an ve zaman çağırır
Davetin bağrından hicrani şarkılarla eleme erişir
Kim idrake gebedir ve anlamak için çileleri güfteleştirir

Ne kadar mısralar yazsam da
Şiir yanıklığında buğulanıp akan yaşlara bulansam da
Sen olmayacaksın karşımda ve kalbimi titreten hıçkırıkla

Dinleme olsun boş ver
Birliğin nağmelerinde sen mütemadiyen bir dostol
Kalbi serencamımdaki serzenişlerime artık durma yol ver

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Hissediş hiç dinmedi,çaresiz sukut etti!

Orjinal boyutu icin tiklayin 698x720px and 72KB.

Senden sonra
Ne baharlar geçti gitti
Solgun hazanlar yüreğimi tüketti

Gözlere
Yaşlar sökün etti
Ten titredi, kalp serzenişlerdeydi

Hissiyat
Başaklar misali
Rüzgârlara çok direndi ama dinmedi

Ayazlar
Nefesleri kesti
Çaresiz sukut etti sabırla hep bekledi

Ser verdi
Sır vermedi duyana
Aşkı anlamadan anlatan ve yazanlara

Hali tanımadan
Nefesin kokusunu almadan
Hiçbir vakit hüzün solumadan anlatan

Haykırışları
Solgunlaş an yaprakları
Sessiz çığlıkları duyamamak ne hazin

Yüreğin
Sancısını hissetmemek
Ruhu şekliyete her nedense gark etmek

Derdi halk edeni
Nasip içinde ki vesileleri
Hikmetinde ki ahir hasretini anlamamak

Silik duvarlara
Soysuz nakaratlara
Ruhsuz vicdanlara karalar sürekli aksa da

Nidanın kavlin
Niyaz için liyakat hakkını
Kimlik içine serpilen marazı azat etmeden

Suhuleti bilmeden
Ülfetle nefeslenerek şükretmeden
Hilkatin asudeliğinde seyretmeden gitmek

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Yanmaktır, kanmahtır, adanmaktır çaresi aşkın!

Orjinal boyutu icin tiklayin 720x540px and 91KB.

Kelamın bir ahengi vardır
Kalbin tellerini titretecek kadar deruni ve iştiyaklıdır
Berzah ‘tan kal eden feryattır, ruhuma temaşa eyleyen inşirahtır
Aklımı ve izanımı celbeden figandır, yaratılış hilkatine hasret tiren ne müthiş firkattir

Ey Yarat’an, muhatap alan
En yakımında bulunan ve beni bana bırakmayan
Rahmet sıfatıyla varlığımı kuşatan, hiç bir lahzada kalpten uzaklaşmayan
Seni nasıl daha ziyade anlarım, el açar yakarırım, riyadan sakınır, ihlasla yıkanır ağlarım

Biliyorum, hakkıyla azmetmiyorum
Nedense hala bahanelere sığınmaktan sıkılmıyorum
Ve fakat bu hal üzere bulunmaktan bunalıyorum, seni anınca hayıflanıyorum
Zafiyetlerim ve hata yapmakta ısrar eden izanım ruhumu daraltıyor, kalbimi karartıyor

Ne vakit Efendim aklıma gelse
Asla layık olmadığım hakikat yüzüme bir şamar gibi inse
Her zaman öldüğüm ve ruhumun çırpınışları halimi harap ederek inletse
Bir nebze olsun kalbim için çare değil, iradem için tercihler akli ve irfani olmadığı bilinse

İnsan olmak, kemaliyetle haktır
Her doğuşun bir ibret ve hakikate duçar eden sahnesi vardır
Aşk mecazi olmaktan uzaktır, nefs adına zaaftır, kalbi inşiraha ram ettiren ilhamdır
Sevdasıyla yanmak haktır, hak ve hakikatin sahibine adanmak ubudiyet nezninde ihsandır

Arif ve derviş tevazunun aynasıdır
Her türlü gösteriş ve nümayüşten ari olan farktır
Ne kutbu cihan olmak için yanandır ve ne de kul köle yapmak için ağlayandır
Rabbine kul olmak sevdasında olan bir sabırdır, keramete bel bağlamayan firkati ihsandır

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Aşk; kalbi ve aklı kemale eriştiren nasibi şiardır!

Orjinal boyutu icin tiklayin 720x540px and 85KB.

Sırlar, esrarın cüzlerindendir
Hakikate mepni olmazsa nefsin lahza fırsatıdır
Kul, akleden, iştişareye önem veren, hassasiyetle düşünen muhataptır
Beşer, henüz bu mertebeye erişmeyen candır, emmare içinde bulunan hazin zaaftır

Aklın dereceleri niye vardır
Kalbin telleri her zaman berzaha ram olan meyandır
Ruh yüceldikçe, kalp inkişafa eriştikçe,ihsan hali bürümüşse ne aladır
Ölmeden ölebilmenin, sevdasıyla farka gidilmenin, inayette yarış edilmenin edasıdır

Kul, Hakk’ın rızası için yaşamalı
Her amelinde nedenler bulunmalı,taklit üzere olmaktan kaçınmalı
Tahkikin ehemmiyetine inanarak yol almalı, anlamadan ve bilmeden kanmamalı
Bahane nefsin hevasıdır, gerekçesiz yaşamak ne tuhaftır, insan hakikatine yabancı olmamalı, anlamalı

Evrensel bir dinin müntesibi olmak
Şek ve şüpheyi itidal üzere ayırmak, endişe içinde bulunmak
Merak ve kalbi hassasiyeti muvazene içinde korumak ve azimetle yol almak
Aklına ve kalbine olan özgüvenini, hareket ve kuvvetein sahibine ait olduğunu unutmamak zarurettir

Her kim olursa olsun, asla unutmasın
Kalbi umutların bir vakti vardır, bahtın kalem mizanıdır
Sabır kat a hor görülmeyecek değerdedir, kanaat kalbi inşirahın ikmalidir
Nasip olmayan, gönlümüzde ukde bırakan, ah u zar etmek için sine yakan her neyse rahmet değildir

Rabbibiz bizlere eza etmek için yaratmadı
Akıl ve iradeyi her zaman Kitab’ıCelil’inde ve Efendim’izle hatırlattı
Her ne hikmetse sosyolojik olarak bir fedret devri yaşandı, insan yaşamak adına adandı
Kıta’larda ruhu ve aklı esireden, iradeyi hiçe sayan, modern köleliği alalayan bir dönem başladı

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Ne vakit maziyi ansam,nedense içim burkulur!

Orjinal boyutu icin tiklayin 720x540px and 120KB.

Bilmem ki kime sorayım,
Kalbini şehre dip huzur bulayım
Hangi ilham-ı lahzasında ki tesiriyle yol alayım,
Ruhumun ah u zarını bir nebze olsun anlatayım

Sine-i tarumarlığımı
Ummana bırakayım, titreten bir aşkın
Sahrasında uyuyayım

Yol ver dedim dağlara,
kalbimde kümeleşen bayırlara
Kurumuş ovalara bakıp, içimin yangınlığıyla kalayım

Sanki bulutlar
Baskın yapıyor, geceler niye sızlatıyor
Sabrım ah ediyor, kanaat hangi vaktin
Şafağını bekliyor, umutlarım feryat ediyor

Firkatiyle şad olduğum sürür
Sanki alay ederek bakıyor, muhtaçlığımı kim anlıyor
Yâd ellerden selam gelmiyor, nameler
Niye yazılmıyor kalbimden yalnızlık çıkmıyor

Bazen Üsküdar da,
Kimi zaman Adalarda, Beylerbeyi niye
Temaşa ediyor hicranla

Bir zamanlar ne sakindi Çamlıca,
Boğazın suskun çığlığı sinem de nasıl bir acıysa

Göçüp giden feryatlar kahkaha atarak
Şakıyan canlar kendi canına kıyan insanlar
Neden figan eder martılar, tebessüm eden erguvanlar,
Salınıyor suskunlaşan yalılar

Hani nerdesin ey
Hasret kaldığım zamanlar,

Yâriyle kalbi sürur yaşayan manayı figanlar
Niçin bu kadar perişanlaştı insanlar,
Edebi terk eden hazlar, o aşktan uzaklaşanlar

Ruhuna bigâne kalanlar,
Kalbi letaifleri ihmal eden soluklar,
Fırsat için yarışanlar

Hiç acımadan,
Vicdanın sesini duymadan,
Nefsi hergeleliği bırakmadan yaşayanlar

Neden ölümden medet umar olduk,
Sanki maverayı unuttuk, niye savrulmuşluk
Neden telakkiler, dinmeyen asabiyetler, şuur
Adına dile gelenler, nerden kovulduk

Nerde kaldı kalbi muhabbetler,
Hoşgörüyle kavilleşen akitler, sevgi adına gayretler
Ayrık otu gibi salınıyor kepazelikler,
Ruhunu ve kalbini ihmal ettiren nefsanîlikler

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Ser vermesen, renkten renge girsen de suçlusun!

Orjinal boyutu icin tiklayin 720x540px and 42KB.

Sebep olduğum halin
Telafisi için her ne yaptımsa durulmadım
İhmalkârlığın ne kadar bizar bıraktığını geçte olsa,
Derinden hissederek anlamıştım

Sinemin
Tarumarlığına hiç aldırmadım,
Çünkü sebebi hakikatin bağrında bizzat vardım

Çaresiz fevkalade
Bir hicran içinde sancılarla baş
Başa kaldım ve hüzünle ağladım

Kuytu mekânları
Zihnimde yoklayarak,
Bir nebze stresten sıyrılmak istedim

Her ağacın dallarından
Süzülen yaprakları kokladım,
Neden böyle bir garabet yaşamıştım

İçimde ki dürtüyle
Şimdi baş başa kalmıştım,
Vicdanım için ıstırabı acıyla yudumladım

Kim vardı içimde,
Neden ben odaklı bir halin
Sofrasında sabahladım diye hayıflandım

Hani fikretmek ve bu minval
Üzere hali serdetmek kul için kamalattı
Ne olmuştu da yanılgılar bir bir kalbimi
Harap etmek için sıralanmış ve yanıltmıştı

Artık nedamet içinde nefeslenmek,
Ne kadar bir izzeti nefesti, edep kim içindi
Şimdi dirlik izanımı terk etti, ülfet bağrımı
Dağlayıp hıçkırıklar eşliğinde ağlatmıştı

Anladım ki sonbaharın
Bizi daldırdığı rüya geçici bir hevesmiş
Renklerin sesi ne kadar duyulsa da, şevksiz
Bir ahu serzenişmiş, yürekten azade değilmiş

Hissettiğin kadar,
Fikretliğin aşikâr olmayınca
Duygusallık salıncağı sabahlara denk
Sallasın hali melalini ne çıkacak düşün edebi ruha

Ellerin bom boş kalınca, yalnızlık
Vurgunu kalbine haşyetiyle şöyle bir dokununca
Gözler ne kadar ağlasa, söz yüreğin tınısında
Hakikatle buluşmayınca, çırpınarak uyukla

Ne gördüğün düşlerin
İnhisarından serdedilen anlamı,
Halin için bir geçit asla sanma
Aklın yolu birdir, muhtaç olduğu tek şey ilimdir,
Hakikattir, selimlik tefekkürle elde edilir

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Dinlerken sanki bir rüya halindeydim, öylece dalıp gitmiştim!

Orjinal boyutu icin tiklayin 720x540px and 36KB.

Gözlerimin açıldığı,yüreğin dağlandığı andı
İlk evreler batmaya ramak kalmış bir yelkenli andırıyordu hali
Merakın her lehçesi şehre dilmişti, dertlerin ve elemin esrar perdesiaralandığında
Efkârın busesini dile getirmek harap olmuş bir kalbi yeniden imar etmek haylizordu

Bakışları içimi delercesine ötelere gidiyordu
Zikrettiği ne varsa, hüzzam mahzunluğunda olsa da çok hoştu
Kelimelerin hülasasından başlayarak, mazi sayfalarını şad ederek nefesleniyordu
Bir bir açtığı sayfaların arasına dalarak ve mütebessim bakarak coşkuyuyaşıyordu

Bahsettiği konuların içine alarak götürüyordu
Nihayetinde bir yolculuğa başlamıştık, kalbin ne kadar hali varmış
Umman misali sessiz kalsa da, ülfetine ram olduğu aşkı yaşadıkça bir başkaymış
Nefsin iki şubesinden, nizamsız eleminden, idraksiz kavlinden, zafiyetiiradeden aktı

Ölümle alakalı ne kadar çok ibretler anlattı
Hiçbir korkulacak an bırakmadı ve hatta medarı iftiharla açıkladı
Bizler ne kadar farklı şeylere inanıyorduk, korkuyla uzaklaşıpyabancılaşıyorduk
Kime sorsak, hangi sohbete rastlasak, ehli denen kulla konuşsak, bıkkınlıkbaşlardı

Defin edilen mahalde dahi edepsizlik sardı
Musalla taşının suskunluğundan dem vurarak aşkı edebi açıkladı
Sevdanın telinden, nefesin zerresindeki kederden, çilenin asudeliğinden sözühaktı
Günün her saati, ecelin fetreti, ömrün suhuleti, Abidin niyeti asliyesindenkelam etti

Bir avuç toprağı alıp koklayıp bana uzattı
Gözyaşları akmaya başlamıştı, kalbim niye bu kadar burukluk yaşadı
Tahkikin zaruretinden, ilmin hüccetinden, kitabı celilin evrenselliğindekidemden
Bahsederken ne kadar yabancı kaldığımı, şimdiye kadar anlattıklarımınhülasasını

Ne kadar zarif ve o kadarda arifçe anlattı
Arzın tasnifindeki hikmetten, nefesin müddeti halinden, edebin efendisinden
Gülün efsun zerk eden kutsiyetinden ve hatta dikenin ülfetindeki özneden alıpgitti
Sanki bir rüya halindeydim, öylece dalıp gitmiştim, ikram ettiği çaylairkilmiştim

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Ey sabreden, kalbini dinleyen suhuletli nefes!

Biliyorum ki sukut edersin
Her hikmet ve nimeti kalbinin sahibinden beklersin
Bela ve şer konusunda ne kadar dikkatlisin, hassasiyeti sanki öğretensin
Niçin bu kadar muvazene içindesin, hiç rahat yüzü görmeyecek misin
Yoksa bu hal üzere yaşamaya mefkuren için bedel misin

Nefes vaktine duçar olan erktir
Kalp ancak Nazargah olursa makbul ve muteberdir
Beşer olmak yaratılış hilkatidir, tekamül insan olmak için gerekçedir
İnsan ikinci kez doğumun namzedi ve merak, azim, irade, akıl mertebesinde seçimdir
Anlamadan, bilmeden, azmetmeden,tahkike yönelmeden hidayet nasıl istenir

Umut insanı var eden şevktir
Her halin ve hikmetin gerekçeleriyle yakarmak ülfettir
Zikrin ve ibadetin hassasiyete bürünmüş ve allanmamış icmali ne latiftir
Ruhun ve kalbin sahibi her vakit kiminledir, bilinmeyen yer ve sır hakikat midir
Gönül ne söyler, iradenden nebekler, aklın kemali yet için hangi kazayı talep eder

İnsan yaşlanınca bir hal olur
Her ne kadar dilemezse de muvazenesi ve beden ritmi bozulur
Her ne hikmetse bildiği halde kabullenmeyi unutur, farklı farklı bahane bulur
Yaşlanmanın bir hürmeti vardır,lakin vakar ve edebe nispet edilecek kadarı az bulunur
İnsanın kimliği ve niteliği hassasiyeti, edebi, bilgisi, aksettirdiği ölçüde farkı olur

Ey gönlünü ecre hasretmiş nefes
Bilme ki nerede yetiştin, nasıl biredeple eğitilip kemale eriştin
Hissiyatını ve azmini hasrettiğin melalin kendi adıma hayıflanmama yetiyor
Ne kadar bedbin ve miskin olduğum kanaati hissiyatıma hükmediyor
Bir nefes al, rahatlamayı beyhude sanma, umudu böyle anlama, yaşa

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Hissiyatın alıp götürdüğü sokaklar!

Hisler ne kadar diri ve işveli
Hangi lahzayı ansam, üşüten vakti hatırlatsam
Kalbime sürur zerkeden hülyalar sayfasını şöyle bir açsam
Bir sevinç, bir neşe nüksediyor, mütebessim bir eda ile başını öne eğiyor

Suskun olan mekanlar cezbediyor
Yüreğinde hiç eksilmeyen hüzün yine bakir bir mekan istiyor
O vakit duygular bereketleniyor, ilham esintisi bir başka sesleniyor
Alıp götüren hicran, ne hece dinliyor ve ne de vezin için dikkat kesiliyor

Hicaz makanımda bir taksim istiyorum
Tanburun dilinden, kendine özgü vakar halinden
Hislerimi ağlatsın, beni bana bırakmasın, ne kadar ah u zarım varsa
Bir başka lehçenin dilinden ruhuma meşk versin, ötelerin kal ‘inden hissettirsin

Sevgililer aklıma geliyor, halim değişiyor
Can, nefesi müddetli olan, bir söz üzere yaratılmış bulunan insan
Niçin bu kadar edebi ve hayayı hiçe sayıyor, sarmaş dolaş olmayı hadsizleştiriyor
Kime lazım böylesi alalanmış ve bahanelerle abartılmış birliktelikler,perişan ediyor

Ey zülfüne turap olduğum yar diyen can
O’nun edebi, naifliği, nezaketi, suhuleti için kıymet biçiyor
O’nun halinden nükseden melalin feyziyle kendini buluyor ve gönül veriyor
Vefa ve sadakati, hak ve hakkaniyeti,Cenabı Hakkın kendisine emaneti olarak görüyor

Sesine aşina olduğum suyun başındayım
Ne kadar büyük bir şevkle muhabbetini izhar ediyor
Tayin edildiği istikamete doğru hiç gocunmadan yol alıyor, niçin yapıyor
Nereye baksam, temaşa etmek için hassaten aransam her yanım ayetlerle kuşanmış oluyor

Nazar ettiğim ve işittiği senfoni anlatıyor
Vaktin ve nefesin aşkı ve iştiyakı, ancak hakikat ilimiyle farktır
Meşayıh ve arifler bu hal üzere adanmış canlardır, O’na kul olmak, ne muazzam bahtiyarlıktır
Ruhumu ve kalbimi dinlenmiş bularak ve ibretin her senasına haşyetle bakarak ayrılıyorum sokaklardan

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Ruhumun Hicran Damlaları….

Orjinal boyutu icin tiklayin 800x601px.

Henüz nasıl anlatacağımı bilemiyorum
Edebin feyzinde kalbimin fakirliğinde yalın halini özlüyorum
Hasretin kadrinde ve halsiz kalan dirliğinde mahcubiyetime yöneliyorum

Oysa çok haklıydın çok geç kalınsa bile
Hakkaniyet teslim edilmelidir ruhum hicran içinde inlese de
Lakin ömrü yelpazemde mütemadiyen edebine imrensem de yapamıyorum

Hasrettiğin fedakârlığa ve sabır ağına
Müsavi olacak kadar kanaati solumak nefsimi korkutuyor
Sevginin karşısında, teslim ettiğin dostluğun ferahlığıyla sana gelemedim

Utancımdan söyleyemedim ve gizlendim
Bahaneler beyan etmeyeyim diye nefesimi serdetmedim
Lakin muhtaçlığımla sessizce halinin zarafetini takip ederek hazza eriştim

Biliyorum, yüzleşmekten korkuyorum
Neye çare olacak hüzün, ruhumdan imtina ediyorum
Kalbimdeki muhabbetini bilerek her ne hikmetse işte tevessül edemiyorum

Latif şiirini sürurla teneffüs ediyorum
Hasrettiğin enginliğin karşısında şiddetle üşüyorum
Zafiyetlerime nazar edip kalbini hiç hak etmediğimi hazin içinde biliyorum

Bilemiyorum affedecek misin acizliğimi
Halinden gizlediğim melalimdeki sancıların kirliliğini
Ruhumla baş başa kalan acı lekelerimi ve umut sağanağındaki hadsizliğimi

Bağışlayacağını biliyorum ama çekiniyorum
Huzuruna gelmekten imtina ederek sessizliğe giriyorum
Yanıklığımı mısralara deşifre ederek muhabbetinin kadrinde nefesleniyorum

Nelere ve asilzade kişiliğinle gül ikliminde
Diken için kalbim varlığıma meylederek ruhuma hükmetse
Edep birliğinde ve niyazın bereketiyle naif kalbinle asla hüsrana tevessül etme

İtiraf ediyorum acizlik fakir benliğimde
Her ne kadar kalbimden söz ederek hakikati teslim etsem de
Olmuyor işte heveslerim mütemadiyen hissiyatını deruhte ederek ömrü bitirse

Ey hak sen halimin bendinde nesihsin
Kimsenin şahit olmadığı hakikatlere yakın olan bir rahimsin
Bahtımın badiresinde ve nasibin katresinde vuslat için en güzide bir reçetesin

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Kalbin esrarımücibinden kal ederken…

Resimi Büyüt
Orjinal boyutu icin tiklayin 821x559px and 57KB.

Elbette ki insan seviyesini bilmeli
Kalpten söz ederken tefekkür ve tahayyül ile biçimlenmeli
Akıl ve izan adına seviye kat etmeli ruhun zümrüt tepelerinden vazgeçmemeli
Her halin ve varkıl adına tevdi edilen kuvveti hakikatin O’ na ait olduğu şüphe götürmemeli

Kalbin solukları harfsiz kelimesizdir
Ve fakat en tesirli ve en büyüleyici müsikiyi de ondan dinleriz
Henüz dillere düşmemiş gelip kulaklara ulaşmamış nefis bir şivasi vardır bekleriz
Eğer fesahat ve belagatta kendilerini ifade etmeye çalışanlar bilseydi sinelerine yönelirlerdi

Fakat çağ gürültü çağıydı
Adeta insanlarda onun diliyle kendilerini ifade etmeye çalışıyorlardı
Medeniyet harikaları dediğimiz ne varsa atmosferi kirletip huzur ve sükunu bozuyorlardı
Biliriz ki bügün itibarıyla dilimiz kalplarimizin önünde seslerimiz ise makinaları aratmayacak şekildeydi

Bir zamanlar sukut ve sessizlik
Bizim en tabii halimiz ve her zamanki iklimimizdi
Belki çokları farkında değildi bu sessizlik musikisinin şimdilerde sezemedikleri gibi
O vakitler bu sukunet ikliminde sedece seslerin en tabiiri duyulur bir şiir musiki gibi dinlenirdi

O zamanlar insanlar henüz
Medeniyet harikalarıyla tanışmamışlardı
Bu geveze varlıkların marifetlerinden haberdar değillerdi her taraf sessizdi
Ömürleri her türlü münasebetsizliğe kapalı bir ledünnilik içinde geçireler ayrı bir hava ve sükütilik sergilerlerdi

Konuşmaları icap ettiği yerde
Söz ve beyanları daha ziyade hallerinden süzülen manaları
Açmaya matuf müphem hisleri şerh etme istikametinde hakikatleri avamileştirme yönünde olurdu
Ağzlarını sık sık açmazlardı açtıklarında da süküti durumlarında örgüledikleri hikmet cevherlerini sunarlardı

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Gönül dili hal şivesi ve aşk nişanesidir…

Diyor ki Sayın Cilasun Ağabey;

”Yazmaktan maksadım şimdiye kadar gönül hücremde hapsolan duygularımın
dostlarla paylaşım esasına dayanmaktadır.”

Eğer beyan bir anahtarsa
O anahtarla açılan ışıktan görülen dünyanın adı gönüldür
Her kelamın kıymeti onun gönül ile irtibatı ölçüsündedir bu bir hakikattir
Bence dil ve dudaktan ifade edilen şeyler sadece gönül beyanının bir gölgesinden ibarettir

Ne var ki hak kelamının
Bir izdüşümü sayılan gönül dilini de ancak ona açık duranlar anlar
Mantık muhakeme üslup meani mecaz teşbih istiare gibi esaslar söze derinlik katar
Her biri ayrı süsleme sanatı sayılan hüsn-ü ta’lil türünden unsurların bedii bir derinliğe katkısıdır

Aksine vicdan mekanızmasına
Mal edilmemiş gönül diliyle seslendirilmemiş ve hal şivasiyle
Renklendirilmemiş bütün söz ve beyanlar ne kadar yıldızlı olurlarsa olsunlar
Yinede ruhlar üzerinde mütemadi tesir icra edemezler insanın iç dünyası her zaman açık bulunmalıdır

Çünkü her vakit mamur mabetler gibi
Pırıl pırıl arş-ı rahmete açık ve hep O’nunla münasebet içinde bulunmalı
Zira gönül gözleri kapalı ruhu bedeni ve cismani ihtirasların baskısı altında bir şey edeceği yoktur
Hayatlarını her faslında O’nu görüyor gibi davrananO’nun tarafından görülüyor olduğuna inanır

Kendi özünden habersiz
Mahiyetindeki derinliklere karşı bigae hak’la münasebetlerinde
Gerilerin gerisinde birisi oturup kalkıp bülbüller gibi şakısadil döküp çevresine
Destanvari şeyler sunsa da kat’iyen hiçbir gönüle giremez hiç kimse üzerinde müessir olamaz

Bugüne kadar ruh ve gönülden
Yükselmeyen ve insan ledünniyatına ulaşamayan kuru bilgiler
Veya söz ebelikleri heva ve hevesleri şahlandıran dil ve akıl oyunlarıyla birşeyler
Yaptıklarını sananlar kendilerini avutmuş başkalarınıda aldatmışlardır sinede ses ve soluk olamamışlardır

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Hüzün vadisinden geçerken hal başkalaşıyor!

Orjinal boyutu icin tiklayin 960x600px and 68KB.

Sanki bitap düşmüştüm
Ruhumu sıkan zihnimi zorlayan sinemi daraltan anlardı
Başımı alıp gitmek serin ve sakin bir yerde nefeslenmek hakkıyla düşünmek istiyordum
Bir çare adına ne kadar kıvranıyordum vesilelerin neler olabileceğini sıralıyor dalıyordum

İstiyordum ki yılgın yüzler
Hasmane ameller bahane içinde ki kinayeler bitsin diliyordum
İnsan kalbi ve aklıyla hüsn-ü zan içinde bulunmalı hak ve hukuku iyi anlamalı
Kim olduğunun farkda olup erdem ve fazilet için farkındalık adına azme adanmalıydı

Ne vakit insandan ziyade
Taşa toprağa kurumuş yaprağa baksam zindeleşirim
Tefekkür etmenin hazzıyla dinlenirim ötelerin kuşatan suhuletiyle irkilirim
Nefesin vaktini düşünürüm kalbin ahenk içinde ki gayretini tahayyül eder O’na hamt eylerim

Bir vakitler şahit olduğum
Zavallı kurbağa’nın can havliyle feryadını dumuştum
Samırsaklı ırmağının kenarıydı yılan bir bacağından yakalamış dışarıya çekiyordu
Bir çare bulmalıydım ve onu o halden kurtalmalıydım düşüncesiyle bir taş attım ve yılanın beline değince kurtuldu kurbağa

Fakat ne kadar doğru yapmıştım
Bir hayvanı kurtarırken birinin rızgına mani olmuş ve yaralamıştım
Bir bakıma hayıflandım ve bazende kurbağanın halini düşününce nasılsa haz duydum
İnsan her halin ve amelin şuur ve erkanıyla hareket etmek durumundadır yokda keşkeler her zaman yanındadır

Kalpten aşk hiç çıkar gider mi
Akıl ve izan muvazeneden vazgeçer mi zaaf kul için edep mi
Huşu insanın hem kalbi hem de kalıbı ile Allah’ın huzurunda tevazuu ile eğilmesidir
İnsan dinle hayat bulur irfanla hayat olur medeniyetle hayat sunar özün sözü söze gelişidir

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Beklemek, umut içinde boyun bükmek!

Artık ne sabır var
ne mecalden kaldı bir hal
Hazan her bir yanımı kuşattı
nerdesin hala niye habersizsin yar

Umutlarıma sessizce
karlar yağar yüreğimi yakar
Nefesim olsa ne yazar sinem
sancılar içinde ıstırapla yaşar ve ağlar


Yıllar alıp götürdü
hevesimi şevkimi ümitlerimi
Beklemek kar etmedi sükût ettirdi
bu bitap melalimi yalnız kalbimi

Ne teselli
şerhetti sürur zerketti
ne sabır har eğledi kanaate yetti
Yüreğime güz sökün etti
gözlerimin yaşı vefa için şikâyet etti

Vurmayın yüreğime
suskun melali ahvalime
Aldırmayın çaresizliğime alay
etmeyin kimsesiz kalbimin sezgisiyle

Hamiyete
boş vermişliğime aşk için
elemle hemhal olduğum kaderimle
Ne dumanım kaldı ne korum hüzün
bir başka seslendi boşlukta kalan gözlerime

Ey sevgili artık
neyleyim sessizce çekileyim
Bahtım için sabırda ikamet
ederek kalbin için selametler dileyim

Bu yorgun yüreğime
nazarın dokunmadan göçüp gideyim
Umutla filizleneyim sürurla vuslatı
terennüm edeyim kısmet değilmiş neyleyim

Bir zamanlar ışıktın
pervaneydin halin dilinde
Esini şad eden nefesin azizliğinde
hülyaların açılmış haz mümbitliğinde

Her nefesin
eşiğinde titreyen kalbin
ümide abat olan filizlerinde
Renklerin asudeliğinde
şevkin heyecan bahşeden iksirinde

Tutkumuydu alıp
götüren şimdi hicrana sevk eden
Nasıl bir yakarıştı suskun duvarlardan
öteye geçmeyen gözyaşı döktüren

Yalnızlığın busesinde
hüzünle nefesi bitiren mecali yok eden
Hıçkırıklar içinde inleten gönül lehçesini
şerh edemeden öteye göçüren elem

Mustafa CİLASUN

[Yazar]

Yazılar