Mustafa CİLASUN Şiirleri

[Anonim]

Vecdin ne vakit aşk olacak, ruhun ferahlayacak!

Nefesin firkatiyle anlamlaşmalısın
Yüreğinin derinliğinde ki hasrete aklın ve idrakinle kavuşmalısın
Ne kadar anlamsızlık varsa her fırsatta onun ikliminden uzaklaşmalısın
Gül-i nihalin kokusundan bir an bile ayrı kalmamalısın, lalenin asudeliğine kanmalısın

Tefekkür ruhunu dinlendirir, kalbini serinletir
İhsan ve ihlâsa kavuşmak için ne gerekmektedir, akıl etmek niyedir
Akıp giden zaman neler söylemektedir, ömür denilen kumaş ne çabuk eskimektedir
Edep halin, inşirah kalbin, idrak ruhun, izan aklın, iraden vuslatın olacaktır, istemektedir

Gökyüzünde neler var, hangi esrar kalbini anar
Zahir olmak, cezbeden halin emanetinde bulunmak, faniliği unutmak yakar
Bir lokma ekmeğe muhtaç nefes ne umar, safahat içinde yaşamak nasıl bir ar, aşkı boğar
Ülfetin, erdemin, nasib-i kanaatin, sabr-ı hakikatin feyzinden nasıl bir can korkarak kaçar

Kalbinin sahibine yabancı olmak, ne cehalettir
İlmin bir şubesi olan merak hangi maksudun derdindedir, insan aşk üzeredir
Hilkati ve mefkûresi bu minval üzre şekillenecektir, yoksa dosdoğru yol kimin içindir
Vasfi yet ve nitelik, azim ve öncelik nedenlere ulaşmaktır, saikleri aramaktır, tercihindir

Nazar etmek, temaşa etmekten çok farklıdır
Farkı fark ettiren ise muhakkak ki ruhun yetisi olan idraktir ve aşk-ı ihsandır
Her can ölümle bedellidir, her ne kadar dillendirmese de sinesinin derinliğinde ki nedir
Kayıp olan şahsiyet midir, yoksa kalbi ve ruhi esaret midir, zikretmeyen o gönül nicedir

Ahenk, aşktır, sevdadır, ram-ı esrardır
Dirlik ve birlik için kalbine ne lazımdır, yetim ve öksüzlere sahip çıkmak haktır
Ecir imanını bereketlendirir, fikir zikrini kenetlendirir, istişare aklın için ihtiyacındır
Kuvvetin banisi bellidir, emanetin sahibi kimdir, hesap nasıl bir günün aşk-ı eminidir

Kitab-ı celil akıl ve idraki olanlar içindir
Kul olabilmek, yaratan için secde etmek, iltica edip gönlünü aşkına erdirmek fevktir
Nedensiz bir ömür kim için gayedir, nihayetinde insan başıboş değildir, iraden senindir
Sual etmeyen, kıt kanat geçinen, tahkiki öncelemeyen, hukukunu önemsemeyen fakirdir

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Sukut ederim, sana neyleyim ey Yar!

Bir gün koparıp elemi bu kalbime attın
İkrarı ezelden sessizliğinde seyrederken
Sinende süzülen hüsranı, ayan etmeden
O hicranını kasidenin eşliğinde anlattın

Kalbime hüsranı doladın bıraktın öylece
Sen nasıl istersen kal, yeter ki bana söyle
Atma diyarı kalbimi, sitemle örme, görme
Yüreğim ellerinde mahkûm, bitap eyleme

Seyreyle dalgaları, uçan martıları, yatları
Yatır sende, yüreğinde sakladığın kalanları
Tenini okşasın, sana dokunsun bırak suları
Kavrasın seni, kuşatsın sendeki her hücreyi

Geceler, senin yalnızlığının en mümtaz şahidi
Yüreğinde korlaşan, o muazzam haşyet hasleti
Biçare kaldın, tanımadın sana âşık olan bir canı
Umarım diyorsun, beklediğin bir selamı yollayanı

Ne diyeyim ey yar, sen nasıl istiyorsan öyle kal
İster prangada, ister halatta, ister gecelerde sal
Eteklerinden süzülen efkâr, nağmeyle şakıyan sular
Bir selam göndermesen de gam değil sen öyle kal

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Suskunlaşan ruhum ahuzar içinde!

Her okunan ezanda

Kalbim hüzünle buluşuyor nedense

Annesiz olmak ne acı bir nağmeymiş hakkıyla bilinse

Evlatlarım nazar edince

Refikam kendi kavlince sessizliğinde

Tefekkür etmek hicranı gam oluyor işte ne hikmetse

Arkada kalanlar

Hatıra namına anlamlaşan sayfalar

Büyük bir ihtimamla sakladığın albümleşen her anılar

Teket teker

Gözlerimin önünde ve seninle

Bıraktığın nefeslerin dirliğinde ve kalbi silinmezlerde

Odalar anlamsız

Senden arta kalanlar haksız

Ruhum dirliğinde kararsız ve gönlüm şimdilerde yarsız

Nereye girsem

Hüzün hiç peşimi bırakmıyor

Kurutarak astığın patlıcanlar ve kesilen aş makarnalar

Yeni aldığın tavalar

Henüz kutusunu açmadığın bardaklar

Ocak üzerinde bırakılanlar, sahanlıkta ayaza kalanlar

Hepsini derledim

Evlatlarına hatıra olarak verdim

Torunlarını unutmadım onlara da aziz hatıranı bıraktım

Şimdi çayımı

Senin bardağınla içiyorum hüzünle

Sırların senin ikliminde kaldı vasiyet edemeden gidince

Yutkunmalarım

Boğazında elemle düğümlenince

Sökün ediyor yaşlar gözlerime kendi dirliği güzelliğinde

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

o an ve zamanda ki esrarın teneffüsündedir aşk!

Çark hızla yol almaya devam ediyor
Bir müdahale imkânımız bulunmuyor
Kaygılar olsa ne yazar ki zuhur ediyor
Seni içine çekiyor düşünmelidir diyor

Anlamak için anlamlı olmak gereklidir
İzan için tefekkür elzemdir öyle dilenir
Böyle almış başını gidiliyor ne beklenir
Zevk için sarf edilen gayret ah çektirir

Sende bir hardal tanesi misali öğütülen
Zaman katresinde şekillenip salıverilen
İnsan olarak lütuf bahşedilen beklenen
Nefsin konusunda hikâyelerle öğütlenen

Ezelden izleri merak ederek büyüyebilmek
Halin enginliğinde ahenk için nefeslenmek
Ey Hak diyebilmek ahın haşyetinde dilemek
Ahir nedir bilmek kabir için aidiyeti istemek

Aşk değilse aşikâr olan halden maada bulur
Aşk ki haldir melaldir dirilmek için sonuçtur
Canı cananı dünyayı ukbayı ihata için nurdur
Nefsi zevki mideyi bedeni nizam ettiren odur

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Gönlüme düşen katreleri ayan ederken!

İnsanız
Neyi ve nasıl
Anladıklarımızla bizler farklıyız

Şiiriler yazılır
O an hislerin dirliğinde
Neler saklıdır asla bilinmez

Her
Yazılan bir şiir
Nihayetinde kısa bir hikâyedir

Kim
Bu mısralardan etkilenir
Kim silinmezlerinde derlenir yazan için bilinmez

Eren olmak
Ruhi iklimde
Ahengi bulmakla ilintilidir

Veren olmak
Bahşedenin dirliğinde
Nefes almayı becermektir

Abit olmak,
Köleliğe kulluk
Ekseninde ram olmaktır

Zakir olmak
Uzvu azanın haşyete
Soyunarak uykuyu unutmasıdır

Ben
Kimliğimde derbeder olan
Hederlikte bir bent oluşturan

Abdi aciz olarak
Çalışmalarımı gönül dostlarına
Paylaşım olarak beyan ediyorum

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Suskundur geceler, uyku tutmuyor gözler!

Kalbim neler söyler
Lal olan bu halim nasıl söz söylemeye cüret eder
Neden umutlarıma hicran hayret eder, niyet nasıl bir vaktin ahını gözler
Kendi kimliğinde ne kadar garibim, sanki kimsesiz bir nefesim, bu halimi kim özler

Ömür lahzası esrarlı
Tercihlerim hangi akitlerin o muştusuyla orantılı
Neden kalbim yaralı, zihnim sancılı, ruhum sessizliğinde ne kadar manalı
Nefsim bir karabasan edalı, merakım neye sevdalı, idrakim neden sefillik adına yaralı

Gönül bir ummandır
Umut, niyetin halisliğinde gayedir, yoksa aşk nedir
Maşuk nasıl bir sevdanın bendidir, hasret kimedir, anlamak kalbin içindir
Aşk, ruhunun firkatine, aklın selimliğine, tercihin ihsan mertebesine ulaştıran tavdır

İnsan, edebiyle anlamlıdır
Talime hor bakan, nezaketi umursamayan evet, yabandır
Adab-ı muaşereti bilmeyen ve önemsemeyen, aklının estiğini yapan nasıldır
Hoyratlık cehaletten ve kalbin kemali yet esikliğinden sudur eden bir noksanlıktır

İnsanın mükellef olması nedir
Aklın ve izanın, kalbin ve vicdanın hakka ram olmasıdır
Arayışın, nedenlere varışın, merakı hakikate firkat kılışın aşk-ı nişanesidir
İnsan farkı fark eden candır, ilim en muteber azığıdır, edep vazgeçemeyeceği ardır

Cahil, bilmeden cüret edendir
Ukala bilmediğini bildiği halde çaka satandır, nar niye vardır
Aklını ve azmini, niyetini ve vecdini aidiyet hesabını anlamak adına insandır
Yoksa aşk ve vuslat nasıl bir nedendir, keyfiyet zül olan kalbin büyük talihsizliğidir

Merak ettiğin her şeyi deneme
Tecrübesizliğini de o naif kalbini lekeleyerek sakın giderme
Herkes yapıyor ve hiç ayıplamıyor tuhaflığına gitme, nefsini önceleyip erime
Nasibini umutla bekle, sabrın yorgunluğunu ah ederek giderme, kalbini ihmal etme

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Ahım aşkın firkatinde, an be an umut içinde!

Lütfeden, ne güzel ihya etmiş
Tanzim-i sanatını ruhumun didarına öğretmiş, ne ülfetle öğüt vermiş
Nakşettiği hikâyelerin ibret sahnelerini en bariz bir şekilde aklım için nakletmiş
Ürperten sahneleri, haşyet içinde kalan nefesleri, ders almayan o gönülleri işaret etmiş

Neden insana bu kadar önem vermiş
Nesiller boyu öğüt ve tavsiyeler muhafaza edilmiş, resulünü göndermiş
Akletmeyenler diye dikkat çekmiş, yükün ağırlığından aşikâr zamanda söz etmiş
Şer yuvalarından, ilga eden hezeyanlardan, münker olan meraklardan da sakının demiş

Kalbin nazar gah olduğunu söylemiş
Kuluma en yakınım demiş, niyetin ve amelin sarih olmasını öncelemiş
Sakın ha aldatan olma demiş, sadakati ne kadar güzel zikretmiş, ihlâsa önem vermiş
Desise ve entrikaları, nefsi zafiyetleri, şek ve şüphe içinde ki bulanıklığı ayan eylemiş

Rızkının o yegâne sahibi kimmiş
Neden emeller içinde boğulmamayı tavsiye etmiş, muttaki ol demiş
Helal kazancı fevkalade övmüş, haramlardan kaçınmamızı da özelikle işaret etmiş
Neden insan hesapsız dememiş, nefesin müddetine dikkati çekmiş, vakit öteyi dilemiş

Mükellef olana kadar esirgemiş
Aile sorumluluğunu ve nesil emniyetini fevkalade önemsemiş
Din ve vicdan emniyetini kime vermiş, akıl ve idrak sahipleri için ne hikâye etmiş
Kalbin ve ruhun farkını anlamak ve yaşamak adına aşk şarabından ne güzel bahsetmiş

İnşiraha ulaşan kalbe müjde vermiş
Hanif kullarım demiş, vecdine şahit olduğu tasattuklarını şad etmiş
Cennet ve cehennemden söz ederken niçin dikkatleri çekmiş, takvayı işaret etmiş
Zebaniler için nasıl kelam etmiş, yakacaklar için hangi ibretlikleri hiddetle söylemiş

Mizanı ne kadar zarif ifade etmiş
Mahşerin nasıl bir haşyet içinde zuhur edeceğine dikkatleri çekmiş
Kabirde yatan bedenler için nasıl bir andan bahsetmiş, kıyametin vaktini söylemiş
İnsan sahipsiz değildir, sırat-ı müstakim üzeredir, aşk ve sevda adına adanmıştır demiş

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Duyma hıçkırıklarımı ve hicran içinde ki yalnızlığımı!

Düşündükçe
Geliyor işte yaşlar
Gözlerimden boşalan hicrani yakarışlar

Şu hissiyatımda
Dinmeyen sancılar ve o samimi niyazlar

Sinemde dalgalanan ne
Hazzı aşklar yârin derdiyle
Sessizlikte dil-i hal haykırışlar kime

Asla isteyemem
Onu üzecek her hali ve melali hevesi

Sinemde durulmayan
Dalganın ahu figanını, yakan yalnızlığı
Sinemde kanayan sevdanın elim yarasını

Biçare olarak
Gizlerim her vakit yâri üzmesin diye
Bir mendil kokusunda duyulan nice yakarışları

Sessizlik içinde
Terennüm edilen haklı haykırışları
Muhayyilemi kuşatan o masum bakışlarını

Dileyemem artık
Yârim üzmesin naçarlığı yaşamasın diye

Bizarım artık
Elbette ki elhak hazanım hüzün içinde
Yaşamak zorundayım hem de ondan kaçanım

Sessiz aldığım nefesten
Hissiz kalan bu tenimdeki hareketten

Bilmelisin ki
Bir çaresizliğimi mecburen yaşarım
Kendi halimde ,dinmeyen acı kederimle

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Sensiz, ne kadar hissiz velhasıl süruru nefessiz!

Yine dalmıştım düşlerimin arasına
Baktım ki sen geliyorsun martıların uğultusuyla

Karanfilin hazzı deryasından
Bir ummanın o eşşizleşen sahnesinden

Silinmeyen kalan izlerinden
Halime işlenen nakışların hecesinden

Mağrur halinle sen süzülürken
Hayâ perden salınıyordu yanaklarından arın pervasıyla

Yere düşen her damla yaşı
Göz pınarların hicran ile öyle salıyor ki

Ezelde rahmetin
Naif mağfireti,eEdebi halinin şevkiyle

Senin gelmen demek yüreğindeki sızının
Bir çağlayan iştiyakıyla galeyana gelmesiydi

Mahzunlaşan sokak aralarından
Gecenin sinsi olan karanlığında sinede vuku bulan
Acının hissedilmesi ve sessiz iniltilerin kesilmemesiydi

Elbet dayanamazdım
Ne hazindir ki kendi halimeydi
Melalimde oluşan bu mevcut kahrım, dinmez sancılarım

Velhasıl sitemlerim
Acımasız hezeyanlarım
Sefilliğimde ki acizliğimin önünü alamadığım acı izleriydi

Sen gelemezdin
Çok kederliydin şu an
Dünyadan göçüp gitsem de bilmem ki hiç anacakmısın

Aşkın için reva görülen
Halimde yaşadığım divaneliğimi
Sensizliğin viranesinde hemhal olduğum garip sefilliğimi

Ruhu solgun
Bu bedende ki anlamsızlaşan teni
Günlerce bir müşkül canı, hicran firkatinde gezdirdiğimi

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Gül sinesini açamaz, aşka sessiz kalamaz!

Her zerresinde edebin aşkı nüfus etmiştir
Fevkalade sessiz, esir eden emelden habersiz, bir lisan-ı halin sahibidir
Nezaket ve naiflik mühim özelliğidir, kim nazar etse bilir, ahenksizliği sevmeyendir
Maraz bir halin elemindedir sabrı ve kanaati elhak aksettirdiği feragatiyle hasretmektedir

Raks eden bir asudedir, tebessüm içindedir
Ne gamı, ne de insanı çileden çıkartan bühtana yabancıdır, derde ramdır
Her halinde ihsan saklıdır, muarız olan her şeye yabancıdır, hakikat şadında namdır
Şehretmeye, esrarında ki ülfeti anlamaya, insanın melalini anlatmanın aşkına tavdır

Kim koparırsa ses çıkartmaz ve ağlamaz
Hak ve hakikatin ilhamında ki aşktan uzaklaşamaz, figanını anlatamaz
Nasibin mizanı aşktır, nizam edilmiş sevdadır, niyet ve azmin hicranında umut vardır
Her anında sahibiyledir, ne kadar çilenin müptelası olsa da ebette aşk-ı muhabbet ardır

Ötenin insicamından söz eder sessizce
Aşikâr eylediği kokuyu salar teklifsizce, bilme ki nasıl bir feyzin lehçesinde
Hangi vecdinden bahsetsem, asırlara sâri ülfetini zikretsem, kokladığımda aşk kimde
Ruhum fevkalade susuzluk içinde, esaret zincirleri neden irademin aciz zafiyetlerinde

Neden her gül kokmaz, aşkı yaşamaz
Şekli yet içinde nefeslenen zümrelerin kederinden kurtulamaz ve uzaklaşamaz
İnsan, kalbi ve ruhunun vecdiyle idrakiyle yaşayan, vakıaları yorumlayan aziz candır
Hesabın esrarında ki perdeleri aralayandır, tahkiki bu nispetle vardır, akıl şuura tavdır

Bitap olmuş bir ten kim için vuslattır
Arasat nasıl bir vaktin nizamıdır, aşkın ilhamına yaban olan gönül nasıl insandır
Hevesler muhakkak ki edebin tanzimine muhtaçtır, nefsin istek ve emelleri sonsuzdur
Ehl-i hal sahibi nefesler, ilmin sahihliğinde ki gayretler, elbette aşkın nazarına muhtaçtır

Gayesi hak olmayan, aşka yabandır
Nefsi telakkiler içinde zikredilen heveslerdir, tene nüfus eden bir çirkinliktir
Edep kalbin ve ruhun vazgeçemeyeceği zenginliktir, hak ve hakikat üzere ahenklidir
Farkı fark edemeyecek kadar ihsan ve inşirahtan yoksun bir nefes bu sevdayı nasıl bilir

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

O ulvi vecdi kırmak, farkını anlamadan hazan olmak!

İnsanı,

Her canı

Sadece yürekte kalmayan anı

Kalbin hükmünü anlayanı,

Sadece kan pompalayan yüreği,

Tüm canlılarda olduğu bilinmeli

Oysa

Kalp öyle mi?

Kulluğun öznesi,

Aklın zirvesi

Nazarın sahnesi

Aşkın yekparesi

Âlemlerin deşifresi,

Anlamanın gerekçesi,

Muhabbetin hazinesi,

Hamiyetin perdesi,

Edebin hal iksiri,

Dirliğin zaviyesi,

Birliğin adresi,

Husumetin reddiyesi,

Şefkatin davetçisi,

Arzın yaratılış sebebi

Sevginin müstesna yeri,

Halk edilen her şeyi,

Kulluğu ölçüsünde serdetmeyi nizam eden, iradeye yön veren erktir.

Onu kırmak;

Halden anlamamak,

Maksada bigane kalmak,

İşaret taşlarını okuyamamak,

Ötelerin sevdasıyla soluklanmadan yaşamaktır…

Acizliği,

Nefs iliğinde,

Zevkinin hükmünde,

Heveslerinin hadsizliğinde,

Enaniyetinin halinde ki yüzsüzlüğünde,

Görmeden,

Hırsı, hıncı nizam etmeden,

Nefesin müddetini hissetmeden,

Gideceğin adresin ürpertisiyle üşümeden,

Bir canı, kalbi taşıyan anlaşılmayanı kırmak,

Yozluğun, duyarsızlığın, vefasızlığın okunması,

Evrensel mesajın hiç anlaşılmadan okunması,

Gül kokusunun hasretine uzanılmaması demektir…

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Ah yar ne olur sen bizar olma, naif kalbini burkma!

Ey gökyüzünün alyansları siz duyun bu sesimi
Sinem harap, yürek bitap, bir ses etmiyor sevgili
Yalnız siz anlarsınız, biliyorum ki sessiz kalırsınız
Efkâr-ı halimizi, evet sizlerle suskun yâre anlatırız

Yıldırım aşkımı, yakan ar mı hangi anı yaşıyoruz
Ani bir vakitte olacak bir iş miydi mantığı anıyoruz
Direnmesinde ne haklıymış, öyle diyor aşkı tanıyan
Aşkın kıvamımdan bihaber olan o sevgili bir gülizar

Tacir değilim, sanatçı hiç değilim ki ben biçareyim
Açıkça haykırıyorum ey ahali bilin ki ne seviyorum
Küllenen ateşi kora dönüştüren anı merak ediyorum
Eğer bu aşk değilse, evet ben insan değilim diyorum

Bir final mi bu an, mantığın katresini elbet arayalım
Anılan mahlûkat-ı hayvaniye değil insan anlayayım
İnsanın kalbinde zuhur eden, sineyi fetheden bir aşkı
Kim bilir, nasıl bir tahayyülle esininden faydalanalım

Bırak zaten perişanım, ben kendi halinde bir insanım
Anlamam mantıktan, her türlü zanaattan, biçareyim
Ne yapar, yargılarsın ki hadsizlikti, yüreğime yanarım
Anlamam ki denizden, geceden, meşkten bir ahenkten

Ah yar sen bizar olma, yeter ki sen bari biraz solma
Bir dosttun, engin tavsiyelerine gark oldum, soldum
Yürek neymiş demeliyim, şiire süresiz ara vermeliyim
Çekilmeliyim melalime, kalbime çeki düzen vermeliyim

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Ruhumu Kuşatan, Ne Müthiş Bir Aşk!

Sevmek adına çıktığım seyri âlemde,
Yılların, alacaklı olduğu tüm zamanı,
Bir çırpıda ve hınçla geri almak adına,
Durmak bilmiyor ve seyrine dalıyordu…

Dalların bıraktığı yapraklar düşüyordu.
Esintinin serinliğine, kendini bırakarak,
Sanki salınıyordu, hala hazzın meşkini,
Kahırdan uzak bir mertlikle, yaşıyordu.

Durakladım, bakakaldım o an mekânda,
Ruhumu kuşattığı o aşkın, ayak izleriydi.
Tamamen kendi halinde, aşkı divanelerdi.
O kadar muazzam bir vecdi teslimiyetti ki,

Nutkum durmuştu o an nebatat karşısında.
Onlarda bir candı, ayrılmaz can cananlardı
Vefa onlarda, hakkaniyetin hassasiyeti vardı.
Toprak olsa, kaybolsa da asla gam kalmazdı.

Yetmişti artık sevgi uğruna seyri bu âlemim,
Kimselerde görmüyordum evet, namerdim
Aşkı anlamayan o biçare, yaşadığını zikreder,
Böyle asılsız teraneye, söyle kimler iltifat eder…

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Bizzat efendim talim ettirmiş ve öğretmişti!

En yakınları hemen yanındaydı
Günlerce mefkûresini anlatmıştı, hiç yılmadan şefkatini gönüllere yansıttı
İbretin, ihsanın, ihlâs didarında ki farkını bizzat kendi yaşadı ve yılmadan anlattı
Kasten gönül kırmadı, sabrı direniş saydı, kanaat etmeyi kalbin sahibinin aşkında anladı

Hem yetim ve hem de öksüzdü
Kalbi nazarın, lisan-ı halin, umud-u azmin, feday-ı gayretin eşiz sahibiydi
Kırmadan, incitmeden hasretmeyi, tebessüm zenginliğini, dirayet kadirliğini öğütledi
Kim kapısını çalsa, bir sual sormak için gözlerine baksa, nefsim demedi, vakti ödevi bildi

Çilenin rengiydi, aşkın sezgisiydi
Fevkalade sade ve tevazuu ehliydi, ne kadar eza edilirse şikâyet etmezdi
Hamiyetin ve rahmetin bereketini ruhunun derinliğinden aksettiren bir aşk-ı nefesti
Sizler gibiyim derdi, ten ve cismani olarak bedelli olduğunu ayan ederdi, ne ulvi rehberdi

Güç ve kuvvet bizzat verilmişken
Her türlü şer ahvale karşı korunmuşken, edep telakki etti, sahibim sen bilirsin dedi
Ümmeti için ömür verdi, her halin ve vaktin esrar perdesini aşikâr eyledi, sevgi zerk etti
Açlığın hamiyetli olduğunu gösterdi, nefsi hastalıkları işaret edip kalbinizi koruyun dedi

Ruhun ihtiyacını, kalbi inşirahı anlattı
Ecir ve ihsanın, vuslat adına takvanın, insanı yaşatmanın gayesiyle hep çırpındı
Sinelere suskun nazarıyla taht kurdu, talim ve terbiye için hiç durmadı, sabırla okşadı
Refikaları için rikkatini esirgemedi, her haliyle kefildi, sadelik namına bedelliydi, yaşattı

Beşerin banisi, ümmetinin hamisiydi
Hayvanat âleminin şefkat ve zarafet elçisiydi, mütemadiyen gözetirdi, esirgemedi
İnsanlık adına ne muazzam bir müjdenin sahibiydi ve aşkın hakikat elçisi olarak ülfetti
Nefsimizden daha ziyade seveceğimizi tembih etti, o nispette iman etmiş olacaksınız dedi

Dilim söylerken, kalbim sukut etti
Nefsi hastalıklarım irademe hücum ederek, kalbime neden takiye içindesin diye seslendi
Aklım ve izanım bu vakitte neden sensizliğine çekildi, ruhumun figanı firkatime yetmedi
Hangi lahzada hıçkırsam, uzlete çekilerek gözyaşlarımı umutla bıraksam sinem gülmedi

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Solmayan bir gül-i nihal misali
Umut açmalı sinemde, vecdimi cezp edecek kuvvet ve önemle
Yeis ve nedamet zaten etrafımda ziyadesiyle, hevesler nizam edilmedikçe
Akıl kemale ermedikçe, lisan-ı hal edebe bürünmedikçe, kalbim farkı fark etmedikçe

Rahmetin sahibi ruhuna aşikâr
Nasıl bir mefkûre olmalı ki hakikate yabancı olsun, neden şikâr
Vakti gelince, toprak hasretini çekince, nevi şahsına münhasır o an gelince yağar kar
Aşkın firkatine nail olmayan, mukallit halinden kurtulamayan can, şaşıp etrafına bakar

Beyni kan besler, yürek pompalar
Kan yerine su ikame edilince, o nefes nasıl bir suskunluk yaşar
İnsan ne kadar yabancıysa ölüme bir taaccüp içinde bakar, daha sonra üzülür ağlar
Hangi vaktin eşiğindedir anlamaktan korkar, haline değil, giden için kahrından yanar

Bir boşluğun sarhoşluğunda acınır
O an ve akan zamanda ne umut kalır ne tefekkür etmek yaklaşır
Nasıl bir idrakin meylinde nefeslendiği amel ve ifadeleriyle yakından anlaşılır
Etrafına bakınır, aczi yeti bariz bir şekilde sırtarır, akıl ve izan lal olmak adına hızlanır

Taziye için gelenler tuhaflaşırlar
Bir birinden farksız suallerle mahzunlaşan o nefesin acısını tazelerler
Vah, tüh demeyi asla esirgemezler, biraz zaman geçince de işgaliyelerini serde terler
Nasıl bir iman ve itikat üzere bulunduklarını pek önemsemezler, nasılsa vakit var derler

Her nedense asabiyet içindedirler
Kalp kırmayı sanki marifetmiş gibi zikrederler, gönlün naifliğini bilmezler
Sahip oldukları ne varsa, hırs ve tamahkârlık ruhunu boğunca, tekebbür hasrederler
Kabir ziyareti hiç cazip gelmez, mevtayı defnetmek işlerinden alıkoyar hiç ilgilenmez

Oysa insan ibret zarifliğinde candır
Aklı ve aşkı söz konusu olunca iradesinden vazgeçecek nispette adaydır
Yoksa İsmailler, Hasanlar ve Hüseyinler niye iman vecdinde sevdadır, şehit tacıdır
Feda olmak, hakikat adına ruhunu ve kalbini ortaya koymak insan için ne büyük aşktır

Mustafa CİLASUN

[Yazar]

Yazılar