Mustafa CİLASUN Şiirleri

[Anonim]

Nerdeyim, söyle hangi izlerin merakı içindeyim!

Hayatımın
Sayfaları arasında salınırken
Hazanın katları hicran sızıları fazlaydı

Ağlamayı
Asla arzu etmediğim halde
Göz pınarlarım sessizce süzülüyordu

Israren
Sol yanımda başlayan
Dinmeyen bir sızı durmadan sarsarken

Çaresiz
Dişlerim sıkılmaktan
Un ufak olup erimeye başlamıştı birden

O an
Hiddet kasırgam
Met cezir hazzına doğru uzanmıştı

Serinliğinde
Tenime serpilen dalgalarla
Halimde açılan silinmeyen hatıralar

Durmayan
Martıların dinmez figanı
Kadırganın oldukça vakur nisyanı vardı

Fersiz
Senden arta kalan
Zavallı kaldırımlar ardı, halimle utandı

Sendeleyen
Sensizliğin serencamında
Şaşkın kalan birlikteliğimizdeki mekân

Benim
En yakınlarım olmuşlardı
Onlarla teselli buluyor hissimi anlıyordu

Uzaklardan
Senden kokular salan
Her bir şeye çoktan razıyım elbette

Sen
Hiç yanımda olmasan da
Beni bir daha kesinlikle aramasan da

Senin
İzlerinin şevkinde yaşasam da
Yeterdi bana yeter ki sen rahatsız olma

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Kalbi olmayan niyet bahane, dil işte o vakit avane!

Geçsin kalmışsa geçecek zamanlar
Sine-i halimde tatmadığım baharlar

Aşk zuhur etmeyince beni kim anlar
Bugün yine çok sessiz ibreti mezarlar

Ne şehirler ne işveler melali sarmıştı
Ruhtan arta kalan zamansız mekândı

Can anlamalı, hissederek yaşamalıydı
Kan manasızlaştı sevdalar kimde kaldı

Kalmadı yüreklerde bir mefkûreyi eda
Fikreden insan böyle mi söylüyor Huda

Gün geçmiyor ki olmasın kanlarda heba
Bir veba bulaştı o hislere sabreder cüda

Ne yeşil, ne kefil emanetindedir ey sefil
Bizzat ihmal eylediğin o ruhunla bir seril

Ezaların kime olacak delil zevkinde rezil
Tefekkürsüz heveslerinin uşağı oldun eğil

Bu manada senden zuhur edecek devalar
Fayda etmez sineyi senin vereceğin şifalar

Senin halinde anılacak aşklar, atılır naralar
Mezbelelikte bulunur, senin misali ahmaklar

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Niçin mahrum bıraktın, bir kez olsun halimi anlamadın!

Ne olurdu ki
Bir kezde olsa aynı hislerle yaşasa ve aşkla ansa

Nefes alırken
Hiç unutmasa ve dalgaların sukuneyiyle haykırsa

Şarkıların
Hazan kokan nağmeleriyle hicranını anlatıp ağlasa

Sirtolarını
Çalan o gemilerin güvertesinde hasretine kavuşsa

Emirganın
Güzelliğinde serpilen çiçeklerle umut içinde bulunsa

Şevkle
Ötüp, şakıyan kuşların seslerinde hiç nacar kalmasa

Şevkle uçan
Kelebeklerin kanatlarında ki renklerin kalbinde yaşasa

Çocukların
Umut saçarak nazar eden buseleriyle coşsa ve şakısa

Simitçinin
Son sattığı simidin sürurunu iliklerinde duysa ve anlasa

Kuşların
Yavrusuna götürdüğü rızk sevinciyle anlamlaşarak uçsa

Martıların
Yılmadan arandığı tutkunun şevkiyle arınsa ve aşka konsa

Bestelerin
Mazi derinliğinde ki derinliği ve sazendenin nefesinde anılsa

Hissetmek İstiyorum
Öyle diliyorum, geceleri gün gibi yaşayan bir inşiraha adansa

Hal ehli gibi
Nihayetin merakında demlenen abit gibi sabırla ve arla yıkansa

Aşkın o kuşatan
Harında solmaktan yılmayan bir arif gibi, maşukuna sevdalansa

Gittiğimiz
Yol belli kurban olmak için can kimin derdi diyerek irasinden geçse

Davaların
Hazzıyla şevk bahşeden vecdin aşkı ne güzel terennümüyle anılaşsa

Yalnızca
Onun için can verilir,vakfedilir,candan geçilir diyebilecek hanif olsa

Zaten gelemezdi
Ne isterdim, yalnız sevdiğini söylemesi yeterliydi derken, ahımı duysa

Ömrüm boyunca
Hiç bir an görünmeseydi ,yazdığı mısralar dışında ağlamayı unutsaydı

Birkez olsun
Meramını beyan etseydi
Firakatiyle nefesimi acziliğin hüzün ellerine vermeseydi, nazar etseydi

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Hiç anlamadın, kaygılarınla yaşamayı bir marifet saydın!

Sana
Ne söyledimse
Asla derdimi anlatamadım
Var olan muradımın
Bir tutam salkımını sunamadım

Yokluğunla yandım
Ne kadar çok yakardım
Ama sen halimi hiç anlatamadım
Sevgimi sunamam için yaklaşmadın
Aşkın ahıyla yıllarca ağlatın, hiç kanamadım

Kuşku bazen
Elbette ki güzeldir
İman bunun içindir ve serdir
Yüreğinin serinliğinde seyrederken
Söyler misin hangi iklimdeydin ve nerdeydin

Neden açtın yüreğini
Dinmeyen derdinle o vakit
Ne müşkül olan bir kederdin hasrederken
Sineme tohumlar serptin hiç düşünmeden
Ve bir anda aşkın esinini yeşerttin, halimi anlamadan

Şimdi bir kesim
Kesiyorsun öyle mi
Bir gün göndereceğim inanın diye
Yorulma sen ey güzel dilber, uğraşma
Biz nerede durmasını bilenlerdeniz, zaviyeti neyleriz

Dil senin
Sahibi olduğun yürek senin,
Geceleri yazdığın şiirlerinde senin
Muhakkak ki her bir zevk ve heves senindir
Neyleyim ki senin gibi üst perdelerden nazar eden
Ve nefeslenen tenleri ve hala güvenmeyenleri anlayamam

Bilmeliydin
Bizde de bir gönül var
Ondan daha öte bir onur kim için intizar
Katlanmadım vehimlere ve kimseye şimdiye kadar
Ne cana ve hatta bir canana yazmadım anla, senin kadar

Kalbine
Elbette ki giremem
Sen dilemedikçe erişemem
Ama bilmeliydin ki bizde de bir akide var
Ey bekleyen yar, akıbetin muhakkak ki kovalar
Sen elbette ki serbestsin ey nazlı olan yar, yakinen bilesin

Artık
Sen neylersen
Onu eylersin, ister bir kelam etmeyi istersen
Ondan da mahrum etmeyi gönlünden geçirirsen, vazgeçme
Verme bana bir selam dilediğinle selamlaşırsın, için için ağlarsın

Sen müsterih ol
Kaygılardan elbette ki emin ol
Biliyorsun ki melalimle nazar eyledim
Zaten kendimle uğraşan bir gafilim, ne yaparım
Sen sazende ve şairane hayalinle neylersen eyle, iraden senindir

Senin güvenini
Hak etmediğim müddetçe
Asla var olan nefsimi tanımam ve anlamam
İradem asıldır, adamlığımın öznesidir, kul olmak adına
Heveslerin seline katiyen kapılamam, akıl nimetini hiç yok saymadım

Aşk mı
Sevda mı, yoksa rüya mı
Bir güven sadır olmadıkça asla bakmam
Ona bir kapı aralamam, gereksiz hayallerin peşinde değilim
Etkiyle bir tuğyanı muhakkak ki yaşayamam, acziyetim olarak görürüm

Sen hiç anlamadın
Manasın da yaşamaya katlanmadın
Nedense sürekli korktun, korkuttun peki neden yakınlaştın
Sanki hayali unuttun, umudun enginliğini ruhunda hiç yaşamadın

Kaygıların
Evet, o hislerine galebe çaldı
Sevginin önüne geçti aldırmadın, merak saldın
Şimdi sen yine kendinle baş başa kaldın ve yalnızdın
Gizemlerinde mevcut zenginliği neden umursamadın ve anlamadın

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Nasıl bir gölgeydi halimi ürperten latif bir şaheserdi!

Bir göz ağrısıydı çektiğim hasretin sancıları
Senden uzakta günlerim inanki bir zindan hali
Hasretin ve kederin ne sancılar çektirmedi ki
Gönlümde açan o derin dalgalar anlatır ülfetini

Sen ki bir hayattın demi, şevkin ilkbaharıydın
Bir demet çiçekler saldın ve kokunla şakıyandın
Sinemin yalnız ve suskunluğunda huzur şadıydın
Hazan anılarda kalan en mübariz aşk baharıydın

Sen ki nevi şahsıyla, mana enginliğinde kalandın
İdrakte, aşkın letafetini sunan bariz sevdaydın
Sen ki sineyi saadetinde derin izler harmanıydın
Farklıydın, bir başkaydın, alıp götüren şarkıydın

Halinin derinliğinde bir baharı hazanın muştususun
Rahman engin hasretiyle seyri seferde yolcususun
Ruhun hilkati, canın naibi, ahirin saadet olgusu sun
Hale bahşedilen, kalbi nazar eden sahibinde kulusun

Beklemektesin, elhak görünmezler seyr-i âlemin de
Nağmelerin dilinde, yanlılığımın kalan şu hecelerinde
Ne özlemdi ki hayat bıraktı halimi, aşkın hasretinde
Kuraklığın pençesinde, çölün derinliğinde ki o zahire

Bu öyle bir hakikat ki aşk ki tutkunun en nadir halidir
Sinelerden figan duyulmaz gayri elem ki hani nerdedir
Hicranı saadet öyle bir hazzı endam ki sanki halin demi
Melalin hamd serinliği, sabrın güzelliği aşkın meali vecdi

Mustafa CVİLASUN

[Anonim]

Sineyi burkan o umutlardan başka geriye söyle ne lkaldı!

Olmasaydı
Neşe-i muhabbet
Gülmek niye ki doğrusu merak ederim

Simanın envayı
Çeşidine bürünmek ve
Böyle dilemek, hala cazip gelen mi değil mi

Hiç göçmeyen
Ve geçmeyen ne ki,baki kalan gök kubbede

Mazi
Derinliğinden gelen
Ayak seslerinde inlemek ruh-i idrak ile mümkün

Sen
Ne bahtiyarsın ki
Ahiri görebiliyor ve ayan ediyorsun, gizlemiyorsun

Neme lazım
Deyip vazgeçmiyorsun
Nefsi vesveseleri yakinen biliyor ve öngörüyorsun

Yegâne
Bir yol olduğunu
İçtenlikle ve samimiyetle, her vakit itiraf ediyorsun

Duyulmayan
Çığlıkları dahi sen
Bir bir usanmadan şehrediyor ve tefekkür ediyorsun

Yaşın ve hesabın
Serinliğine sessizce dalarak
Seyri hal ediyorsun, ibret ve izanı ruhunda derlitorsun

Yalnız
Beklemek ve umut etmek
Ne kadar kifayet edecek, azim ne vakit ses getirecek

Hani nerede
Sana umut ilga eden
Ve tenini okşayan yağmurlar, anılası baharlar ve hazanlar

Eteklerin
Uçuştuğu o karanlık gecelerin
Eşsiz sakinliğinde terennüm ederken, haşyetten iz vardı

İçilen meylerin
Kalan kadeh izlerinde
Sinelerin derinliğinde ki gizemlerinde yadedilecek ne kaldı

Sana bahşedilen
Her emanetin, nefesine tanınan müddetin
Hiç bilmediğin mevsdimlerin ve senden habersiz gelişmelerin

O merakın
Ummanın da kalan
Umutların bıraktığın bir aşkın firkatiyle şad olmalı ve yaşanmalı

Yaşanayan ne varsa
Ükdelerin yelpazesinde bir dram kalacaksa
Dillenen metanetin, sadır olan onca çaresizliğin eşiğinde ağlarsın

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Yadınla figan eden düşlerimin sürgün yaprağı!

Mor hüzünler ki akşamın ilk adımlarında
Penceremin pervazlarında yerini alırlar
Çırpınan kuşun kanatlarında uzaklaşırken
Umutlarım başka bir günün avuçlarındadır

Öfkemin kızıllığının çare olamadığını bilirdim
Kanayan aşk yaramı hiç dindirmeyeceğini de
Al düşlerimin kopan gül yaprağı misali sızısını
Terennüm ederdim, akşamın hicran şarkısıyla

Divaneliğim nüksederdi atardım kendimi yere
Köşelerin en sefiline ve derinliğin hengâmesine
Bırakrım melalimi, serkeşliğin ağlatan eşliğinde
Derinlerden hisseder, yadıma figanlaseslenirim

Kara bir geceye, al müjdeler sunan her heceye
Gönlümün kararan penceresinde ki o bilmeceye
Tozlu yollardan, murat için gelen an sezsizliğine
El sallamak istiyorum, yolunuz açık olsun diyorum

Şu akan damlalar ki iyi ki yakar yağar yağmurlar
Alır çıkarırdı beni kuytu kimliğimde ki korkumdan
Sevinç tohumlarını akıtırken yüreğime o şadından
Umut kollarına ulaştırır, ruhumu tutkudan arındırır

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Hasretin o korunu simene sessizce bırakan ey sevgili!

Bugün hüzünlüyüm şehir çok suskun
Sanki naçar kalmış ayaz eşiğindeyim
Yanağıma dokunan ağlamaklı esinti
Gözlerimde can çekiştiren bir an sanki

Tutsaklığın girdabını yaşatıyor sevdam
Gecenin hayıflığında bir duruş sergiledi
Korku bu amansız kuşatmada hiç yoktu
Şehir yorgun düşmüştü akşamın izinden

Nemli duvarlardan tuğyan ediyordu kokular
Hangi umudun namesinden dem vuruyordu
Rüzgâr yanığı yüzümün bir umudu kalmadı
Bir tebessüm hasretidir umudum köz olmuştu

Bıçkın hayallerim alabora olmuş kaybolmuştu
Yüreğime dokunacak ah u gözlerin sefilliğinde
Uykularım demsiz ve sokaklar kıdemsiz kordu
Gül kokusu mısraları yazan o nefesi anmışlardı

Şehir katledilmiş, adeta sersefilliği yaşarken niye
Zamana direnç gösteren gözler kime yorulmuştu
Teselli edecek kimvar elbet diyecek halim kalmadı
İçimin yangınından geriye kalan bir hayat acıydı

Ey sevmeyen sevgili, sen uzaklardan el sallasan da
Martılara baksan da, eteklerin ıslansa da inan yetti
Zindan karanlığında gecenin zifirini yaşattın bana
Şehir buruk olsa da, sen yine kendinle kalsan da anla

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Nasıl bir lahzanın tesirinde kaldım ve ağladım!

Ruhuma o gecenin matemi doldu sanki
Nice geçmiş zamanlardan kalan iz gibi
Ezeli merhalelerin ebede giderken seyri
Bircan içinde soluyan nerede hal ahengi

Üryan gelinmişti neler silindi şimdi tenden
Kalacaktı izler ibretli nefesten her işitilen
Kefenlenecek her beden sevda için gelinen
Maksut için bir aşkın nihayeti beklenirken

Eneyi önceleyen nefesi sevdayı beceremem
Zevkim için halimden zahire adına geçemem
Manasız yaşamayı ruhumu asla ikna edemem
Hadsizliği sevemem, vefayı hiç kaybedemem

Bir kez sevdim aşkın baharında ki anı seçtim
Görmesem de esintisiyle yetindim, şükrettim
Manamın şevkidir dedim hazzı ile endam ettim
Neler hazandır hüzün ramına hiç meyletmedim

Şimdilerde çaresizim niye zindan içinde soludum
Gün güneş ki zevalde ışığın hasretiyle yoruldum
Umutlar besteleyip güfteler derledim unutmadım
Ey hak dedim, sadece iltica ederek sabır diledim

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Kalp edebe malik olmazsa, aşk havesin umurunda!

Diledim ki ehli diller arasında bir haz alayım
Kimi kimden sorayım neden vehim taşıyayım
Her hüner makbul müdür, bir tasada kalayım
Edebi hal bulunmayınca kime derdi anlatayım

Ceddim ki ruhu şad olsun, ne ülfetler bırakmış
Kime ne yapmış dek durunca himayesine almış
Şan katmış, kıtalara uzanmış hak ile haykırmış
Edebi hal ile salınmış, edebiyat ki tarihi yazmış

Ne canları, ne cananları yaşanan mana aşklarını
Hayâ içindeki salınmaları, arınan aşk sevdalarını
Takvanın hasletini, ihsanın mürüvvetin saadetini
Meşhur sazendeleri, dede efendileri, Hacı Arifleri

Asırlar geçse ki ne olacak, hoş seda olarak kalacak
Şevkin, meşkin ve muhabbetin de mihengleri olacak
İdrak sahibi anlayacak aşk hicran sayfası okunacak
Hazan unutulanla haz yaşanacak hüzün sine saracak

Canı veren, tevdi edilen kim, kalan nefes neyi bekler
Aşk hak ramında manalaşmazsa eğer, şeklit kasbeder
Bir vefadır, kalp sevilince serilir, ar içinde asudeliktir
Firkate erişmeyen nefes beklemekte ve ah etmektedir

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Sabırla dinlemeliyim, ah u figan etmemeliyim!

Siz ağlamayın
Yeter ki

Artık
Serencamında
Var olan hicrana
Şahitlik yapmayınız

Bir sabır ile
Hüznü yudumlamanız

O kadar
Anlam yüklüydü ki
Adeta sizde bizzat
O yolu tanıyanlardanız.

Bilmeyenler
İçin meşakkat
Ne ifade edecek ki

Çekildikçe çileler
Gelmeyen sabahların
Umut içinde
Beklenen baharlarında

Olsaydı
Eğer gönlümüzün
Yalnızlığına anlam katan

Kuşların
Kanatlarını çırptıran

Arılarca
Yılmadan aranan
İlkbaharlarla
Umutlar için kuşatan

selviler altında
Hicran ile merakı aydınlatan

Gönüllerin
Dilediği güzellik olsaydı

Zerresinde
Buharlaşarak bulutlar
Arasında

O gün için
Sevdalansaydık
Ne olurdu sanki

Gönlün bahçesinde
Bu kadar çaresizlik niye

Ötelerin
Saldığı hasreti ayanı
Hal ile yudumlayamadan

Yeşeren,
Açan, kokan kucaklanan

Anlaşılan
Olmak için
Ne kadar önemli ki

Yeryüzünün
Evrenselliğinde
Vakfedilen sevgiye
Haiz olamadan

Fedakârlığın
Her aşamasında
Sorgulamadan

Hizmete
Müteallik olarak
Hayatın
Deminde yürüyebilmek

Anlıyorum
Ki aşk sabırdadır

Çilenin
Bir nimet olarak
Aşinasında yol almaktır

Müşahhas
Olan işaretlerin

Manasına
Müdrik olarak
Vuslat için koşmaktır

Halini
Vakfetmeden
İnsan için sarf etmeden

Zorluklar
Karşısında nasibi anmadan

Bir mefkûre
İçin yoğrulmadan
Aşk ne kadar anlamı kalır ki

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Niçin korku duyarsın a gönül, aşkı anlamazsın!

Hasretin dirliğinde sabırla nefeslenmek
Meçhulün adresinde gülü temaşa etmek
Ruhun serencamında kalbi hazza ermek
Yaşamak için kanaat serinliğine erişmek

Her can kendi ikliminde nefesi alacaktır
Nihayet hesaplamayan ruh ne yapacaktır
Fırsatçı kalbin toprağında aciz kalacaktır
Ruhi zavallılığı soluyup haşyeti anacaktır

Bir kez dön halin solgunluğuna çare tara
Akli zaviyesinden ziyade meramı sorgula
İdrakin için muhakkak istişare için çabala
Vehimlere yaslanarak, teslimiyette kalma

Düşün ama bilerek ve bilmeni gerektirenle
Mazi toprağında ulvileşen dirlik sayfalarda
Karanlık bilinçsizliğin girdabında ki sahada
Korkular eminlikten azade olan zafiyetlerde

En ulvi emanetin sabi akideden uzaklaşıyor
Heveslerin renklerinde çabucak kayboluyor
Nizam edilmeyince, bir bak ne kadar anlıyor
Mana buharlaşıyor zahir cezbi hep kuşatıyor

Özlemle hasreti yaşıyorum aşkların hazzında
Bahse konu olan hatıraların süruru refahında
Zarafetin diyarında edebin kuşattığı çardakta
Terennüm ettiğim mazi sayfalarında ağlayınca

Nesiller sessizliğini koruyor hala ne hikmetse
Fetretin dillendirildiği sahifelerde hükümsüzce
Ömür tükeniyor zamanın aşk sahnesi nezdinde
Sen hiç merak etmesen de maraz senin halinde

Durmadan sığınak arayan kalbinden uzaklaşıyor
Sığındıkları insanında fakirliğinde dirlik aranıyor
İhsanı öncelemeden ihlâsı idrak etmeden okuyor
Anlamadan soluyor korkarak Hakka yakın oluyor

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Söyle kim sebebim evet, bir zafiyet içindeyim!

Kanıyor işte içim sessizliğinde
Karabulutlar her vakit benimle
Sen kendi seyrinde zevklerinle
Kader nasip olacak tercihlerine

Yağan yağmurda ferahlayanım
Kalbimin lekelerinde ağlayanım
Muğlâk düşleri sağanağındayım
Ötelerin hülyalarına haykıranım

Yoktur işte cazip olacak varlığım
Kendi serencamımda isyandayım
Varlık adına yorgunluğun tadıyım
Mütemadiyen avuntulara dalanım

Oysa hakikat belli, nefesler süreli
Ölüm gözlerimin önüne sergilendi
Düşünmek nafile idrakte keder mi
İnsan kimliğinde akıl yolun nedeni

Nereye baksam hangi yöne sapsam
Ayetlerin nefslerinde ağıtlar yaksam
Bir de nefsimin fakirliğinde ağlasam
İrademle hiç dağılmadan güle aksam

Biliyorum dünya fani ruhum ise baki
Nefsimin hadsizliğinde irfan ne sancı
Hancı olsan ne yazar zaman kervancı
Edeb asudeliğinde ihsan kaygısı saklı

Ermek erliğin şiarından asla sayılmaz
Aşkın dirliğinde isyan kalbe yakışmaz
Hizmet güzelliğine çileden kaçınılmaz
Feda karşısında, kaya bile dayanamaz

Varlığını ihtiyaçlıya adamadan yanma
Aşkı, hevesler hurdalığında hiç arama
Zevklerine yaslanmayı adamlık sanma
Feda olmak için rızanın peşine koşsana

Bak benim halimi görerek idraki kuşan
Ömrün sayfalarında hedefsizlik hüsran
Yalnızlaşınca nedamet bir bühtan utan
Sen hiç durma sevgiyle pastan soyutlan

Hiç sevemedim, bilmeğimden ürperdim
Bahşedilen sevgiye hasrolmaktı nefsim
Ben bilirimde ısrar ederek hep direndim
Bildiğimle cahilleştim ben şimdide hiçim

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Hangi lahzada bir çare oldu ifrat, idrak neyapacak!

Dilediğin kadar
Hissettiğin ne kadarsa
Hiç durma işte o kadar hiddete sarıl

Nemelazım
İşime gelmez kahır
Marazlar hengâmesinde aşk uzaklaşır

Bir anca avazınla
Nara atarak sen kavrulma
Suhuleti bir kenara atarak ta kandırma

Hissiz akanlar
Rollerinde mukallit olanlar
Kalbi olmayınca neye yarar o yakarışlar

Usandım artık
Seni sana anlatmaktan
Avuntularını derleyip bir kenara atmaktan

O halini
Uyandırmaktan
Samimiyetle hıçkırıklarda boğulmaktan

Acizliğimde
Hicranı solumaktan
Kalbin sahibinde kalarak umuda açılmaktan

İşte ancak
O zaman sükûna eriyorum
Derlenip dirlikte nefeslenerek şevkleniyorum

Ne olur sevsen
Serilmeden feyze ümitlensen
Teninden arî olarak ruhi iklimde serinlensen

Bir kez
Benim hezeyanlarımı dinlesen
Nidalarıma kulak versen, aşk için nefeslensen

Meşk ederek
Ötelerin idrakine ererek
Kitabı Celile meylederek gül kokusunu zikrederek

Kanaati
Önceleyip tebessümle
Hoş görü ikliminin bereketiyle muhabbet birliğinde

Hazzın ahengiyle
İfratın reddiyle tefritten arî kimlikle
Meşveretin güzelliğinde, vakti nihayetin haşyetiyle

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Bilmem ki meramım sualiniz için ne kadar kifayet edecek!

Kalbinden
Haberdar olan,
Sessizliğini içine akıtan
Anlamında olmakla birlikte,

Bir
Serzenişin
Hal dilinde ki
Sitemini dillendiriyor…

Bu
Kadar
Duyarsız
Kalma, halimi anla,

Kalp
Yalnızca
Sense var sanma,

Aşkı,
Sevdayı
Masumluğu içinde
Sorgula manasına gelmektedir…

Kalp
Hissedendir,
Batını da, zahiride
Sahibinin nasibiyledir…

Nefesler
Sadece bulunduğu
Sosyal koşullar ikliminde
Serzenişleri dile getirmektedir…

Kalp
O kadar
Muhkem bir değerdir ki,

Takiyyeyi
Reddeden ve
Ruhsatları öteleyen
Ötelerden şevke eren bir erktir…

Hisler aktır,
Pak damlalardır…

Hilkati
Seyrinde izleri
Süren bir devrandır…

İnsan
Kimliğinde
Fevkalade muazzam
Bir sanattır… Ayanı haktır…

Kalbi
Duygular
Direkt sorgulamaktadır,
Daraldığında akmaktadır…

Muvazene;
Aklın,
Bilginin,
İradenin,
Tecrübenin
Koşulların dirliğinde
Oluşan tabii bir hakikattir…

Aşk
Ve sevda
Ölçüler üzerinde

Ve ruhi
İklimde filizlenen
Damarlardır, kalp topraktır…

Mustafa CİLASUN

[Yazar]

Yazılar