Mustafa CİLASUN Şiirleri

[Anonim]

Ağlama kalbim, hicranın ahıyla burkulma!

Her lahza geçip gidiyor seslenmeden
Simende bir iz bırakıyor lal olmuş halinden, mütrebessim çehresinden
İdrakinm bu ahval üzere hayli fakirken, bilmem ki ne gelir hala şikayet etmekten
Bir ömür nedamet bu sinemdeyken, sürurun o izleri yüreğimden sessizce kaybolmuşken

Kime ne söylerim,kuytu köşemdeyim
Gelenin halinden ,geçip gidenin melalinden ne anlarım, kanadı kırılmış azadeyim
Hazanın rengiyim, hüznün müdavimiyim, toprağın yadettiği yalnız kalan bir nefesim
Nerdeyim, hangi hal üzereyim, kıt aklımla sanki sarhoş olmuş zavallı bir can-ı avareyim

Sığınırım efkarıma ve derd-i gamıma
Aman vermeyen her bir sızıya, yüreğimin dinmeyen sancısıyla, sukut ettiren ahuzarımla
Umut besledim yıllarca, hülyalar derledim yalnızlığımla, yadına eriştiğim yarin nazıyla
Başbaşa kaldım anılarla, okumaya çekindiğim mektuplarıyla,hasret kaldığım o kelamına

Artık bir çare olmadığına kani geldim
Şikayetlenmek ve nedamet içinde nefeslenmekten badirelerin sahraya anbean eriştim
Hangi devanın adresinde nefeslendim ve gönlümün şehredilmesine ırsat verdim, inledim
Yıllarca kime ne söyledim, en yakınlarımdan gizledim o sessizliğin yalnız müdavimiydim

Yıllara ne istiyorsunuz benden dedim
Figan eden halimi aşikar eyledim, bahtıma çaresiz kanaat ederek susmayı öğrendim
Kuytu köşelere meylettim, kanadı kırılım bir kuş misaliydim, gözyaşalarımla yürüdüm
Lafazanlığı hiç sevmezdim, ne derlerin furyasında kefilsizdim,dramatik bir hal üzereydim

Dinlediğim şarkılar içimi açıyordu
Sanki yıllara sari suskunluğumu şehreden birer tanıktı,içinde saklanılan bir zamandı
Kiminin derdi, kiminin emeli, kiminin tükenmeyen hevesi vardı,bir an içinde ki harmandı
Giden ahıyla gitti, kalan umudun prangalarında tutulu kaldı, kalp neden hiç anlaşılmadı

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Geriye ne kaldı, ruhumun hicranı niye farktı!

Artık silmek istiyorum bu gözyaşlarımı
İçinden çıkamadığım bin bir sıkıntıları, yüreğimi sağlayan derin acıyı
Susmak kifayet etmiyor, direnmek alıp uzaklara götürüyor, sabır imdadıma yetişiyor
Meşkaleye dalsam, herşeyi unutmak için uğraşsam, düşlerin furyası peşimi bırakmıyor

Yoksa ben kendimle barışık mı değilim
Hala bin hüzün ile suallerin takibindeyim, sanki bir hafiye misali yalnılaşan nefesim
Muhakemem ne kadar istikaemetimi belirler, istişarem hangi vadinin izlerini işaret eder
Gönül neye meyleder, ukteleşen feryatlar neden kemaliyet için derdest olmayı elan öteler

Nefesin sahibi bu fakir halimden ne bekler
Tevdi edilen emanetler ihmalkarlığıma şahitlik eder, kalbi lekelerim arileşmeyi bekler
Hangi nefen halime kefil olmayı teyit eder, bu kadar viranelik ahuzarlığıma elbette yeter
Nereye baksam, içinden çıkılmaz zamana dinmeyen figanımı anlatsam, dinecek bu keder

Gözlerim günlerdir neden uykuya hasret
Vecdiyle felaha erişeceğim, ümidiyle beslendiğim, sabrıyla filizlendiğim hangi fedret
Sanki içimde yaşıyorum medceziri, sinsice esaretiyle nefeslendiğim hevesleri ve o ukteleri
Nizama nuhtaç ahvalimi, fikretmeye fevki yetişmeyen kıt aklımı, korkutan elem sancıları

Bir aziklik var içimde, yılların hamasetiyle
Dile gelen kelamın ahıyla, medet uman serabıyla, hikayeleşen ayetlerin ibretli yadıyla
Hangi lisanı öğrenmeliyim, hal dilini mi talim etmeliyim ve gönül kırmamanın umuduyla
Çaresizlik ne kadar bedbah bir bedelmiş, ihmal edilenlerin beklediği umut turabı namıyla

Aklım çok karışık, izanım evet, bulanık
Niçin hesabım bu kadar açık, mizan mefkuresi içimden çıkmayan uyanık ve tanıdık
Bir söz vermiştik, sanki bedelsiz bir ömür tükettik, mağfireti hangi manada nefeslendik
Müddetin aşkıyla neye şahitlik ettik, ecrin harıyla nevakit vicdanımızla yüzleştikmiştik

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Sinemde bir sersin, hasretin payasinde ülfetsin!

Gün gelir unutursun demiştim
Sana halin çetrefilliğinden hazinle bahsetmiştim
Kalbimin ikliminde sevginle serinleyerek seni tembihlemiştim

Lakin akan zaman harmanında
Ve hasadın cenahında yalnızlığımla yine andım
Senden kalan an ve hazları terennüm ederek öyle sabahladım

Yalan desem de içim el vermiyor
Mütemadiyen vefayı sorgulayarak seni yad ediyor
Muhabbet dirliğinde ve kalbin erdemliğinde seni hiç bulamıyor

Öyle zor ki bu anı ve hali yaşamak
Ummanın dehlizlerinde kulaç atmak misali bir kor
İçimden atmak ve ruhumun sancılarından çıkartmak kolay mı

Ah titremelerimle ateşte yanıyorum
Ürpertiler zerresinde kalbimin hicranına kanıyorum
Öylece savruluyorum ve umutlarımla hazanı haz ile kokluyorum

Umut işte dinmek bilmiyor ve arıyor
Aşkın türabında ve gönlün cenahında sürurla anıyor
Gıyabında yüreğim ah çekerek, halinin ikliminde bahtını diliyor

Şimdi ne yaparım, hüzün için varım
Sevdanın harında sayıklarım ve sevileni aşkla anarım
Kimliğimin pervazlarında ve hasretin dergahında vefayı sorarım

Yaralı bir kuş misali şimdi kanatsızım
Ufuklar bendinde şevksiz yaşayan solgun bir baharım
Ömür sayfamda ve kalan anlarımla tefekkür dirliğinde yaşarım

Aşk ikliminde bahardır ve çok anlamlıdır
Her kim hakikatle dilerse her mevsim aşkla başkadır
Kalbi hicran vuslat içinde tazeliğini koruyan sevdanın salasıdır

Ölümle aşk anlamlaşan bir bahtiyarlıktır
Korkular kalbin dirliğinde anlamını kaybeden zandır
Muhabbet ve nitelik şuur birliğinde şenlenen renklerin şahıdır

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Hiç bilmesen, yadetip firkatine eriştirmesen de!

Ne söylesem nafile biliyorum
Bizzat yaşamadan ve halde demini bulmadan
Kalbin itminana doymadan ruhun sancıdan arınmadan olmuyor işte

O hal bir başka melal diyorum
Hissiyatımın renklerinde fevkalade haz alıyorum
Lakin her nasılsa onu anlatmaya muaf fak olamıyorum ve susuyorum

O vakit kalbimde asudeleşiyor
Ruhum bir seyyah olarak adeta kıtaları dolaşıyor
Sevdam mütemadiyen harlaşıyor ve kudret halimde azimle korlaşıyor

Biliyorum edepten anlamam
Ve edebiyatın rüknüyle nefesimi anlamlaştıramam
Halimde derlediğim ve yıllara sari sefilliğimle varlığımı hasredenim

Nefesten ziyade sermayem yok
Edepten maada keyfiyetim dirliğimde nedense yok
Tefekkür muhayyilem fevkalade çok ve umutlarda gerekçelerde ne ok

Öğrenmek meraka tabiidir
İdrak insan ikliminde fevkaladeleşen gülü badiredir
İzan kulluk birliğinde ve zihin kalbin sezgisiyle inkişaf içinde sebeptir

Nice güftelerde ne gizlidir
Aşk neden mevsimlere tabii olmayan hazzı güzelliktir
Gönül ikliminde ritmini bulan suhulettir ve bir ahenk içinde haysiyettir

Gel korkularını yenerek dinle
Urbasız tende aşk bir bahane ve kalbin fakirliği senle
Ruhun asudeliği anlam bütünlüğünde ve hakiki aşk sor kiminle derdinde

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Halime duçar olur nefesin, sessizliğin lal olan dilisin!

Henüz titreşimler başlıyordu
Hissiyatım renklerin birliğinde edep diliyordu
Kalbim yıllara sâri suskunluğunu terk ederek şevke erişiyordu

Meğerse gönülde ne baharlar
Hazanın mahzunluğunu anlatan sessiz çığlıklar
Baharın sancısıyla ses vermez ağıtlar vaktin zuhurunu bekliyor

Ne vakit seni ansam yağmurun
Meltem asudeliğinde hazzın ve bekleyen bahtın
Tecellisi aklıma geliyor ve derin düşüncelere doğru yol aldırıyor

An ve vaki olacak zamanını anan
Aşk için çırpınarak sevdanın rahlesinden kaçan
Ecrin pervazlarından içtinap ederek heveslerine boğulan her can

Neler anlatıyor kalbime bilsen
Nefesin müddetiyle bütünleşerek hicranı yensem
Ölüm için nefesi zikredip irfanı seçsem ve senin ülfetine erişsem

Kalbinin derinliğinde seyretsem
Haiz olduğun zarafeti temaşa ederek nefeslensem
Gönlümün umutlarını çok görmesen ve bir şevk ile seslenip yücelsen

Ne kaybettirir sana anlayabilsem
O vakit çekilirim sinemin derinliğine ve sessizliğimle
Nefesim her ne kadar seni zikrederek kalbime hüzün tohumu ekse

Gam değil razıyım virane halime
Yeter ki sen serzenişlerinle kalbimi titretip nefeslenme
Razıyım senden gelecek sitemli her nefese hicran hali yâd etse de

Görünme artık fersiz gözlerime
Kalbim her ne kadar darbı mesel ederek sırrını derlese
Ruhum ruhunun müstesna güzelliğinde ve senin saadetin için sukutta

Niyazım aşk seninle anlamlaşsın
Sevda harıyla semaları aydınlatsın ve yıldızlara anlatsın
Her sırrın saklı kalsın, mefkûren tefekkürünle nur salsın ve anılsın

Halime duçar olur nefesin, sessizliğin lal olan dilisin!

Henüz titreşimler başlıyordu
Hissiyatım renklerin birliğinde edep diliyordu
Kalbim yıllara sâri suskunluğunu terk ederek şevke erişiyordu

Meğerse gönülde ne baharlar
Hazanın mahzunluğunu anlatan sessiz çığlıklar
Baharın sancısıyla ses vermez ağıtlar vaktin zuhurunu bekliyor

Ne vakit seni ansam yağmurun
Meltem asudeliğinde hazzın ve bekleyen bahtın
Tecellisi aklıma geliyor ve derin düşüncelere doğru yol aldırıyor

An ve vaki olacak zamanını anan
Aşk için çırpınarak sevdanın rahlesinden kaçan
Ecrin pervazlarından içtinap ederek heveslerine boğulan her can

Neler anlatıyor kalbime bilsen
Nefesin müddetiyle bütünleşerek hicranı yensem
Ölüm için nefesi zikredip irfanı seçsem ve senin ülfetine erişsem

Kalbinin derinliğinde seyretsem
Haiz olduğun zarafeti temaşa ederek nefeslensem
Gönlümün umutlarını çok görmesen ve bir şevk ile seslenip yücelsen

Ne kaybettirir sana anlayabilsem
O vakit çekilirim sinemin derinliğine ve sessizliğimle
Nefesim her ne kadar seni zikrederek kalbime hüzün tohumu ekse

Gam değil razıyım virane halime
Yeter ki sen serzenişlerinle kalbimi titretip nefeslenme
Razıyım senden gelecek sitemli her nefese hicran hali yâd etse de

Görünme artık fersiz gözlerime
Kalbim her ne kadar darbı mesel ederek sırrını derlese
Ruhum ruhunun müstesna güzelliğinde ve senin saadetin için sukutta

Niyazım aşk seninle anlamlaşsın
Sevda harıyla semaları aydınlatsın ve yıldızlara anlatsın
Her sırrın saklı kalsın, mefkûren tefekkürünle nur salsın ve anılsın

Mustafa CİLASUN

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Müddet-i nefesin dirdarında ki ey yolcu!

Vuslatın serabından içersin
Kalbinin letafetleriyle sinenden sahifeler seçersin
Kim bilir hangi umutta demsin ve sabrın vuzuhunda kedersin
Zihnin girdaplarında çilesin, azimetin bağrında sefilsin ve iradene kefilsin

Nice bahtlar umuda kanıyor
Yağmur damlaları ötelerden ikramla hicranı anıyor
Sevda mevsimlerinde gönül yol alarak aşkın serencamına uzanıyor
Umut kanaat ikliminde pervazlarda yeşeriyor ve güle tebessüm gönderiyor

Aşkın çemberi ihata ediyor
Dil her ne kadar bizar kalsa da, edebiyle anlamlaşıyor
Yol yolcularını bekliyor, han yalnızlıktan korkuyor, kalbin ne diyor
Öyle bir aşk rıhtımı ki ruhumu okşuyor ve rüzgârların muştusu haz veriyor

Haklısın ki bahar sürurdur
Hazan umutlar sofrasında solgunluğa giden nağmedir
İşte o vakit kalbin biçaredir, geceler senin için anlaşılmaz kederdir
Karanlık duygular ve arza akseden umutlar çare adına muhabbeti bekliyor

Bilir misin şairin ağıtını
Yanmadan yazan çaresizliği, hevesler için hederliğini
Nedensizlik yokuşunda yudumlanan sefilliği ve fersiz gözlerde şevki
Söyler misin hesapsız ne var kâinatta nitelik ruhun hakikatinde niye nöbetçi

Ey yolcu rüzgâr arkadaşın
Biliyorum ki umutların sırdaşın, Süreyya yıldızı hazzın
Tefekkür sevdan, kanaat urban, ölüm ancak halinde sürurlu sayfan
İzlerinle anlamlaşan, melalinde çığlık çığlığa şafaklara umutla bağlanan
Nefesin kadrinde ve hevesin renklerinde tuval üzerinde resmettiğin manzaran

Gönlün sanki bir çağlayan
Aşk sessizlik yortusunda kalbi inşiraha soyunan muazzam
İhsan sadakatinde, ihlâs kendi saadetinde, tevazuu nefsin kadrinde gam
Ey ayan olan, nefesin mühletinde çare arayan, umut filizlerini hakka yollayan

Ne olur bir an yese kapılma
Ruhun hissettirdiklerinde uzak kalma ve illaki kalbini anla
Aşikâr olan ayetlerden korkma, hikâye edilen hakikatlerden uzaklaşma
Artık vuslatın tınısını anla, hesabın neticesini unutma ve yolun başlangıcında

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Sinemi meftun bırakan o firkatin ve sessizliğin!

Bazen
Can çıkmadan huy çıkmaz derler ya
Ruhun daralmalarında ayazlar kuşatır anla

Kalp
Sahibinden azade olunca nahoş umutla,
Sevda kuraklığında aşk derin acılar tadında

Senin
Huyuna, umut için solgunluğuna aşığım
Halinde taşıdığın o mefkûrenin sancısındayım

Teninin
Naifliğinde ben soluksuz devrancıyım
Ben tenimde kiracıyım, ancak seninle hancıyım

Bizi
Muhabbete gark eden ziyadesiyle manadır
Aşk, nur ikliminde taliplisini arayan kervancıdır

Gülün
Kokusunda, ötenin sultasında aranacaktır
Şayet murattan bahsedilecekse şaşılmayacaktır

Renklerin
Envai çeşitleriyle heveslerini destele
Zevklerin azamisinde düşün nefeslerini tüketme

Nihayet
Ömrün takip edileceği zaman hanesinde
Ruhun ilk adresin kayıplarında gidiyor adımlarla

Ben
Seninle bahtiyarım ancak sol yanım ağrısa da
Hicran şarkıları beyhudeliğime bir selam salsa da

Hasret
Damarlarımda kuruyan kanın tek ahı olsa da
Ruhum kendi sarhoşluğunda, kalbim Hakkın yolunda…

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Kalbim, hilkatim, hakikatim ve gerçeğim!

Hepimiz

Gelmiştik bir şekliyle
Nasip olunacak dirliğin alınacak nefesleriyle

Hilkatin

Takip edilecek izlerinden giderken
özlemi çekilen, yüreği ısıtan, sevgiye kavuşmak

Bu sayede

Aşılmayacak bir engel çıkar mı
Katlanılmayacak çile ve çıkarılmayacak bir varlık

Mefkûreleşen,

Umutlar yumağı olarak sineleri coşturan

Aşk ve sevdayla vakfedilen canla inzivayla gidilir

Yoksa

Asırlarca onca çileler niye çekilir
Yaratan eza etmek için mi bizleri halk etmiştir

Niçin

Tebliğ eden mübelliği göndermiştir,

Neden kızgın çöller ikliminde gülü işaret etmiştir

Kalpleri

Neden iman hakikatine erdirmiştir,

Hiç esirgemediği tebessümü hoşgörüyü öğretmiştir

Onu yaratan,

Aynı anda tuğyana sabırla bakandır
Mühleti anlamlandıran ve hikâyelerle uyaran haktır

Sadece

Ve yalnızca mürebbiyelerle,

Vesilelerle aklı, izanı gerçeğe davet eden zarafetti

İnsan

Fıtratına uygun olmayan,

Edebi ve zihni tarumar eden zilleti haberdar ederek…

Azabın

Nihayetinde temizlenecek
Ona duçar olmayanlar, sabrı bir erdem sayan canlar

Efendiler

Efendisinin sancağı altında nefeslenerek
Dirilişin, ölümde süzülüşün itminanlığıyla göçüp gitmek

O an ve

Zaman kavramının anlamının manalaştığı
Batın içinde zahire kapı aralayan ummanın denkliğinde

Vuslatın işaretleri,

Faziletin hikmeti ve çilenin keyfiyeti

Aşkla işliği anlaşılacak ve bahar gün gibi açığa çıkacak

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Yadettiğim bir an, ruhuma işleyen zaman!

O an çok çaresizdim

Suskunluğa mahkûm olacak kadar halsizdim

Kime ne diyebilirdim, terennüm ettiğim derdin esiriydim

Babam hayli saftı

Anam mutfak adına mütemadiyen kaygılıydı

Yokluk yanı başımızda, hicran her zaman karşımızdaydı

Maaş vakti gelince

Münhal olduğu üzere babam hiç bulunmazdı

Anam sabaha kadar uykusuz kalır ve beni de uyandırırdı

Gün ışımadan

Çarşıda ne kadar sabahçı kahve varsa bakardık

Korkuyla barışık yaşardık, henüz okul başlangıcına uzaktık

Ne derman vardı

Ve ne de binecek bir vasıta için karşılık vardı

Soğuk ve kaygı, korku ve ön yargı bir telaşla yanımızdaydı

Bu o kadar acıydı ki

Babam namına sinemde buharlaşan bir sancıydı

Aile niye vardı, efrat kim için kutsiyet cenahında hayâydı

Çok susamıştım

Yürümekten bizardım lakin anneme söylemezdim

Onun hicranını artırmamak adına çaresiz sukuta geçerdim

Aramak nafileydi

Yorgunluk her halimizde serzenişlerin habercisiydi

Annem nedameti davet ederek bedduaların refakatindeydi

Ne sıcak bir ekmek

Ve ne de hasreti çekilen bir yudum çay bulunmazdı

Her zaman denesiz çorba ve bir haftalık pişen ekmek vardı

Babam maaşı bitirince

Arkadaşlarının tavsiyesiyle bir âlemin keyfiyetinde

İki gün sonra karşımızdaydı, lakin ne para ve ne de ar hardı

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Bilmem ki ne haldeydim, yitik bir nefes misaliydim!

–

Gözlerimden yaş boşalıyordu.
Oysaki bu konuda pek alışkanlığım yoktu.
Halin fakirliğinde, kalbin sevgiye hasret iklimiyle nefesleniyordum.

Yapraksız bir dal misaliydim.
Şevksizliğe gark olan hicranı abideydim.
Ne gülmeyi bilirdim ve ne de tebessüm için yüreğimi hasredendim.

Bilmek için erdemden azadeydim.
Düşünmek için bilmeyi, idrakle hissetmeyi özümseyemezdim.
Hoyratlığın kadrindeydi takatsiz nefesim ve çok fakirdi bildiklerim.

Tekâmül adına, sevda babında,
Aşksız kurak ayazlarda, poyrazın hırçınlığında,
Kan çanağına dönen gözler ve hissiz nefesler lahuti şiirler dinler.

Alp götüre bir zaman dilimine,
Kahraman Tazeoğlunun sesinden arazını dinliyorum.
Yüreğin burkulduğunu, dilin kuruduğunu, gözler boşalınca hissettim

Şiir adına her ne yazılsa az dedim.
Sarsılan hislerimle titremeye başladı tüm bedenim.
Ben ne kadar sefilim, kalbi hissedişleri ben nereden bilirim dedim.

Avuçladığım toprağı öylece sıktım,
Ve gözlerimden akan yaşlarla onu nemlendirdim.
Kokusunu içime hasretle çektim ve iklimlerin seren camına kilitlendim.

Hissetmek adına kalbi olmak dedim.
Ruhun insicamından uzaklığımı bir bir gözden geçirdim.
Hilkatin muvacehesince, aklın mücerretliğinde nefsimi güncellemiştim

Hasreti ve özlemi yeniden anladım
Sevda adına yanmayı, aşk babında kanmayı tanımladım.
Ötelerin hazzıyla, vuslatın kalan sayfalarında, gül kokusuna yaslandım.

Çaresizliğimle el açıp yakardım.
Nefesin kalanlarıyla, ömrün devranında hardım.
Tek başıma kala kaldım, arkama dahi bakmadan suskunluğa uzanmıştım.

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Talihi Rana, bahtı cennet olasıca dediğim…

Satırlarınızda ;

Bazen ;

İstanbul benim canım;
Vatanım da vatanım…
İstanbul,
İstanbul…

Diyen Necip Fazıl’ı…

Bazen ;

Yağmur, seni bekleyen bir taş da ben olsaydım
Çölde seni özleyen bir kuş da ben olsaydım
Dokunduğun küçük bir nakış da ben olsaydım
Sana sırılsıklam bir bakış da ben olsaydım

Mısralarıyla Nurullah Genç’i…

Bazen ;

Mona Roza, siyahgüller, ak güller
Geyve’nin gülleri ve beyaz yatak
Kanadı kırık kuş merhamet ister
Ah, senin yüzünden kana batacak
Mona Roza siyahgüller ak güller

şiirinin sahibi Sezai Karakoç’u…

Bazense ;

O’na dair satırlara istinaden yorum yapamadığım,
divan edebiyatının idolü olarak gördüğüm İskender Pala’yı buluyorum, görüyorum..

Nur alası, nur olası, nur olup bu alemden çıkası… Gözü, gönlü nurlanası…

Kaleme kuvvet, yüreğe sağlık, cedde rahmet…

Vakt-i Cuma… Duaların makbul olduğu vakitte, dualarınızda yer almak duasıyla…

Cevaben yazdığım:

Zarafetinizle bu bedbin ve zavallı nefesi meftun eylediniz.

Ruhumun seyrinde, umutlarla şakıyan bir meşale misali yücesiniz. Bilesiniz..

Edebin yudumlandığı, edebiyatın sazendeleri üstatlarla anılmak
Ne diyeyim ki yüreğinizin asudeliğine karşı nasıl mümkündür duyarsız kalmak

Fazlasıyla hak ediyorsunuz, niyazlar için şimdi müsterih olunuz
Fakir sefilliğimden sudur edecek dileklerimle, umudunuza gark olasınız

Emanet sayfama fevkalade renk kattınız takdirler sizin hakkınız
Bu anlamda kalbinizi, ruhunuzu sahibine emanet ediyor ve selamlıyorum…

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Gönül yanar, dil susar,lisan-ı halden kim anlar!

Sanki bir yangın sonrasındayım yol boyunca
Adım adım hicran yakamda, hüzün sinemi hadsizce dağlayınca
İçim burkuluyor sessiz kalınca, kapımı çalan bir umudun nefesi olmayınca
Fersiz kalıyor gözler, unu takip eden izler, ruhumu bizar bırakıyor onca taraneler

Başım ellerimin arasında, çaresiz bir nazarla
Yüreğimde başlayan tufan anbean bahtımın lahzasında, hazanın ahıyla
Figan ediyor gönül, lalleşiyor şevksiz dil, hiç aman vermiyor bihaber soluğuyla
Nereye baksam, içinden çıkılmayan bu zamana derd-i gamımı anlatsam korkuyla

Neden bin hüzün ile bir yol alır ve yaşarım
Suaallerin peşine takılırım,halimin fakirliğine ibret içinde bakarım
Gönül kapımın açılmadığına yanarım, kalbimin inşiraha hasretini nasıl anarım
Sessiz bir şekilde, temaşa eylediğim iklimin zindeliğinde umudumla lahzaya ramın

Gözlerimin pınarı kurumuş yaş akmaz
Bir gönülde şefkat ve muhabbet hasıl olmayınca rahmet niye sual eylemez
Firakımda fidanlar yeşermez,gül-i nihalden haber beklenmez,umutlar hiç gülmez
Aklım kıt hikmetine erişmez, idrakim kapalı lütfundan aşkıyla niye nasiplenemez

Kuşlar kanat çırparken, kuzular melerken
Kelabekler rengarek sürurun şevkiyle aidiyetlerine sadakat ederlerken
İzanım ve ruhum bu hakikati yakinen bilirken, tercihlerim ki ahvalime ağlarken
Sinem feryat eder, vicdanım kalbime an be an neler söyler, vakit geçti artık mı der

Sus artık ne olur yüreğim kaldırmıyor
Lisan-ı halimin fakirliğine herkes kıs kıs gülüyor, lakin gönlüm el vermiyor
Vakit daraldı diye telkin ediyor, göçüp gitmeden serdetmem için tenbih ediyor
Gün bitiyor, sokaklarda ki tezahürat hiç dinmiyor, aklım neden hala sual ediyor

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Kalbi hissedişin ve güfteleştirdiğin o hazin çilelerin!

Ne bilirdim ki

Nihayetinde bir tevdi edilen nefestim

Emanet hükmüyle senin şefkatli kollarına teslim edilmiştim

Sen halsizdin

Hamiyet adına nasipsiz bir suhulettin

Çaresizliği sabırla bereketlendirerek kanaate iltica etmiştin

Beklentilerin

Ve hayali sukut ile geçen günlerin

Dişlerini sabırla sıktığın çilelerin ve solgun ümitle niyetlerin

Halis niyetlerin

Secdede ki akan yaşlar güzelliğin

Teslimiyet içindeki ülfetin ve ihsan adına sonsuz gayretlerin

Hiç yılmazdın

Muhakkak çareyi umutla arardın

Kimseyi kınamazdın, kendi halinde uzun yolculuğu hep anardın

Evlatların adına

Şayet çileleri yudumlamak haksa

Aşkla yoğrulmak ve sevdanın çeperlerini arşınlamak koklanınca

Derlediğin heveslerin

Güfteleştirdiğin hazin çilelerin

Gariplik adına masumlaşan aziz nefesin, hüznümün kalesi oldu

Kolum kanadım

Ve fersizleşen gözlerim doldu

Dizlerim takatsizleşirken, ayaklarım sukutuyla şevki uğurladı

Dilim dönmez oldu

Kalbim titremeyle solgunluğu andı

Toprağın kokusuyla var olan hasretliğim vuslat için yakarandı

Solgun tenin

Kefeni kuşanan çileli bedenin

Tabut içinde ki sessizliğin, ölümle arkadaşlığı bize anlatmıştı

Mustafa CİLASUN

Not:(Değerli dostlar, rahatsızlığım vesilesiyle bazen uğrayacağımı ifade etmek istiyorum.)

[Anonim]

Ne hazindi hasrettiğin nefesin ve hüzünle gidişin!

Ne yılar yetti

Ve ne de bahşedilen ömür

Dertleri anlatmak için kifayet edecek bir faziletti

Nihayetinde

Kendi halinde masum bir nefesti

Çok gayret etti, mısralarıyla gönülleri ne fethetti

Nesillerin dağarcığında

Fevkalade kök salan bir çınarı ebetti

Yalnızlık onun için ne büyük bir kederdi ve yetindi

Kime şikâyet edecekti

Ve kimin hakkından gelebilecekti

Kendi halinde bir nefesti, şiirleriyle çok âlemlerindi

Sabiler için bir şevkti

Aşk adına hasreti anan hicranı dertti

Anlatmak adına mısralarıyla ummana uzanan bir erkti

Liyakatli yapısı

Azimetle şiire olan tutkulu sevdası

Aşiyan için tek yarası ve yalnızlık adına dinlediği şarkısı

Ne çare olacaktı

Yalnızlık can için ne kadar murattı

Muhabbet için nefesler ikliminin bereketi şart ve farktı

Lakin ne kadar anlaşıldı

Güzü battaniyeler içinde geçirtmek mi haktı

Kim ne kadar anlamak için uğraştı, kitaplar çok mu sattı

Dostlar ne için vardı

Kadirşinaslık mazi sayfalarında mı kaldı

Hak adına hakikat, kimin umurunda olan anlaşılmayandı

An her geçen gün

Sessizliğin serencamında yaklaşıyordu

Hal, bizzat hakikati biliyordu, lakin dil çaresiz kalıyordu

Ölüm mukadderattı

Şiir yazmak sevda adına maslahattı

İradeyi kanaat tercihler için şart olan hakikatli bir hesaptı

Dünya sevenlerine kaldı

Ukba serinliği ve haşyeti kime yardı

Nefesleri anlamlaştırmaksanat adına şart olan bir sevdaydı

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Ruhum nazar ediyor, o an ve zaman kalbime sesleniyor!

Bırak ne olur
Sarılayım ayaklarına ve solgun umutlarına
Yıllara sâri olan suskunluğumun feveran eden hissiyat çığlığına

Acımsızlaşan ahına
Serzenişlerini demlediğin bakir torağına
Gönül pervazlarında tazelenen umutlarının sevdasında ağıtlarına

Biliyorum ki çok sefilim
Densizliğin nedenlerinde kaybolmuş biçareyim
Şimdi kime ne derim, boynumu büker sessizliğimle eceli beklerim

Baharı hasretle beklerken
Hazanın sahifelerini def ederek nefeslenirken
Bedbinliğin ahında senin halinin naifliğini terennüm etmeyi dilerken

Karşıma yalnızlığım çıkıyor
Ummanlara uzanıyorum, bulutlara bakınıyorum
Lakin bizar halim geçit vermiyor ve nefeslerim kalbime sesleniyor

Neleri öğrendiysem
Sevgisiz ve muhabbetsiz takatimi tüketiyor
Aşk kendi ikliminde gayrete galebe çalarak muhataplarını bekliyor

Serkeşliğim arkadaşlık ediyor
Hicran hınçla yüreğimde meşaleleri tetikliyor
Gözlerim ufuklara nazar ederken hükmeden yaşlar kime sesleniyor

Anlamak için feraset gerekiyor
İdrak iltica edenler için kalbi muhayyele diliyor
Akıl basiret için meşvereti davet ederek hikâyeleri hazla derliyor

Sessizliğime kim ne diyor
Mısralar meramın irtihali için neden hüzünleşiyor
Hamiyet kalbim ikmalinde ve ruhun bakire mertliğinde aşk diliyor

Yazmak yanmadan kaçmak mı?
Düşünceleri hissiyat ikliminde derlemek ağlamak mı?
Dost kimliğinde hem hal olmak ve varlığa şahit tutmak tuhaf mı?

Mustafa CİLASUN

[Yazar]

Yazılar