Mustafa CİLASUN Şiirleri

[Anonim]

Akşam olur, yürek burkulur, gönül lal olur!

Ne zaman suskun kalsam
İçime dert olanların hicranını bir bir aralasam
Ne kadar haksızlık varsa hiç susmasam, gönül lisanımla feda olsam
Korkunun zerresini menfaatim için asla taşımasam, ruhumun sahibi için ağlasam

Hayat deli doludur
Kimi hor görürsen bahtında yaşaman ar olur
Konuşmak için kim konuşur, emri bil mağruf, nehyi anil münker için an durulur
Aşk nasıl gerekçesiz olur,gönül kuraksa rahmet mi okunur,insan ki aşka bahis olur

Düşünmek kalbindir
Edebiyle nefeslenmek ruhun içinde ki idrakindir
Sevda sabrın ve feda olmanın halidir, ilimden yoksun kalp nasıl filizlenir
Akıl merakın için gerekçedir, azmin futuhatın rengidir, inşirah kalbinin dileğidir

Karanlıktan korkma
Cahil olursan, nefsin için koşarsan, umudu anlamazsan
Esir olmak için ruhunu bırakırsan, onur ve haysiyeti akidende bulamazsan
Nedenlerden uzak kalırsan, nedensiz yaşamayı gaye sayarsan, sefil bir can olursun

Aşk, ilham eken serdir
Nefesin müddetine tabi olan ferdir, aklın için kefendir
Vecdin için rehbetdir, ecrin için feyzindir, imanın için ne müthiş edeptir
Rengin ne olursa olsun, aklın istersen bereketli bulunsun, ihlas halinde lal olmasın

İraden akıbetin içindir
Ne kadar tedarikli isen, hesabın vecdinde nefeslenirsen
Tevekkül etmek adına elzem olandan vazgeçmeden gekçesiyle yürürsen
Sabrı ve kanaati acizlik bilmezsen, umutların için lahzada aşka ram olan bedelsen

Hüzün içini burkar
Sessizlik her yanından bakar, lal olan melalin aşkla yanar
Kar her vakit içine tevazuu ile yağar, suskun kalan umutların bahar için ağlar
Eriyip tükenme, yeis içinde nefeslenip kalbini heder etme, nasibi ise kanaatle bekle

Elbette keder olacaktır
Lakin kaderin olmaması için vecdin azimle yol alacaktır
Hüsran olmak nefsin adına gam yaşanacaktır, ruhun ve kalbin umutla coşacaktır
Unutma,gözyaşlarını saklamadan ağla,gönlünün sevdası için hiçbir vakit yakınma

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Sevilen sevmedikçe, gönül lal olur,burkulur!

Sen
Yüreğinde filizlenen
Bir aşkın esiri olmaya bilirsin

Sen
Mavi hayallerin
Kurulmasına da engel olabilirsin

Sen
Yüreğinin umutsuzluk
Nidalarına biganede kalabilirsin

Ama bu
Yalnızca sensin hissizliğin
Hengâmesinde yaşayan bir nefessin

Sen
Mısralarında latif olan
Beyanlarını yudumlamaya çalışırken

Ben
Boğazımda düğümlenen
Senin naçar kaldığın feryadını işitirken

Artık
Bırakmak istiyorum her şeyimi,
Bilmediğim gizlendiğin yanına ilişmek için

Sen
Sinenle hüznü solurken
Geceye dalarken aşkının kollarında

Yine
Bilmekteyiz ki bu bir arzu değil,
Olamazda zira tenler farkındasın açmazda

Sevilenin
Biri Anadolu’da diğeri Avrupa da
Sen ise yalnızlığın kuşattığı girdabıyla

Senin
Çaldığın her nağmede
Biliyorum ki ben yokum senin hayalinde

Sen
İstesen de, istemesen de
Bu bir sevdadır, aşkın açılan pençesinde

Ne
Sende ve ne de bende
Söyleyemeyiz ki bir arayışın zaferi olsun

Asla
Zinhar olsun olamazdı
Böyle bir gayretim, kendimle yeterdim

Ne
Vakit ki sen mısralarınla
Bam telimden vurdun hiç bekletmeden

Ve
Diyordun sanki içimden
Geçenleri biliyordun yazdığın namelerinden

Ne olur
Sen bana açık konuş,
Sanki bir tınıdan, bir tuvalden her boyadan

Sen
Nasıl ki rahatça bahsediyorsun
Şairden, yazardan, müteferrikten aşk ehlinden

Sen
Sevmesen bile, gölgelenmeme,
Esintinde kalmama sarfı nazar etmen niyetiyle

Ve sen
Hançerlerin en ihtişamıyla
Sapladığın yüreğimde ki yaranın sahibi bulunurken

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Geç kaldım,anlamadan yaşadım, ağladım!

Oysa ne kadar yakındım
Bir ömür refakatınla kuşandım, her vakit şefkattin
Suskun halinle, sabra çekilmiş melalinle, umutlarını baharlaştırdın, yılmadın
Ne söylesem ve hatta densizlik edip gönlünü kırmaya meyletsemde niye kırmazdın

Solmayan gül misaliydin
Her nazarında tebessüm etmeyi asla ihmal etmezsin
İsteklerini çekinerek dile getirirdin, bin hüzün içinde ah etmeyen bir nefestin
Ümidini hiç yitirmedin, her zaman müşfikliğinle gönlümde derin bir tefekkürdün

Neden hiç anlamadım
Anlamak için aklımı ve izanımı zorlamadım, naçardım
Müşkilimde yanımdaydın, yalnızlığımda şevk bahşeden bir vicdandın
Sanki feda olmak için farktır, kanaatinle ar-ı aşktın, sabrınla en latif bir sevdaydın

Kalbin ne kadar naifti
Ruhunun lisanından kal eden bir arif-i nefesti, edepti
Hatalarımı hiç uyandırmadın, fırsat bilerek arkamdan da vurmadın
Her vakit müşfikliğinle al-i cenaptın, hotrat halim için bahşedilmiş zarif bir ilaçtın

Metanet halinde ardı
Be nasıl bir afak ki, sinemin sefilliğinde ki şafaktı
Aklım ve vicdanım için amahcup olmak için farktı, neden anlaşılmadı
Bedbin halimin, hesapsız melalimin ızdırabında sanki bir şakaydı,kalbim ağladı

Yüzünü hiç asmadın
Küsmek için vesileler aramayan candın,ne fedakardın
Bu kadar bereketli kalbin ikbaliydin, bahtım için kefildin, niye ihmal edildin
Hangi yüzle sual etmeliyim, duyduğum mahcubiyeti hangi saikle kal eylemeliyim

Sürurumun adresi
Ruhumun hicran damlalarının bereketi olan mürebbiyesin
Suskun halinle nekadar derin bir vicdan ile yüreğime seslenen nefessin
Talim ettiren, edebi önceleyen, tefekkürün ziyadeliğini hissettiren nasıl kedersin

Günlüğünü akudum
Müthiş bir iç burukluğunu yaşamaktan hiç kurtulamadım
Yıllara sari yazdıkların karşısında çok duygulandım, neden hiç anlatmadın
Sen susarak anlatan, halinin derinliğinde yaşayan bir sevdanın farkında ki aktın

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Umut mu sandım, nasıl hayale daldım!

Sanki derin bir hastaydım
Makus talihim için gam içinde bir candım
Kalbin samimiyetiyle inandım, ruhumla yaşamak için kandım
Ne kadar ahmak olduğumu anladım, keşkelere sığınmayı ne sandım, ağladım

Tenhaların efradıda ardım
Her nefesten gizlediğim nazarlarla hicrandım
Suskun kalmak için sanki yaşardım, hüzün içinde hıçkıran farktım
Derd-i gamımı kmseye anlatmadım, anlayamayacakları adına korku yaşadım

Yıllar sel misali akıp gitti
Yadımda sakladığım ne varsa sanki hayalimdi
Ümit içinde nefeslendiğim bilmem ki ne kadar bilindi ve hissedildi
Sevmenin sessizliği içine çekti, deryanın ahengine kattı, fırtınalar hiç duyulmadı

Sanki başka bir alemdeydim
İçimi titreten için iradeden vazgeçen bir kederdim
Bir ömür ümit ile dirildim, ruhumu firkate salan nefesle irkildim
Asla bir rahatsızlık vermedim, gönlümün figanı hissedilsin diye umutla bekledim

Ne vakit bir saz dinlesem
Bestekarın içten dile getirdiği meram ile yüzleşsem
Hasredemediğim melalimi kal etmeyi hiç korkmadan serdetsem
Her kadresinde beslediğim ümidi dile getirsem, gönlümün hıçkırığını ayan etsem

Artık vakit çok geç oldu
Gün kararmaya yüz tutup, gönlüme kilidini vurdu
Hicran ne kadar müthiş bir olguydu, hüzün zerkeden bir oktu
Sanki nefesim durdu, gözyaşlarım kan oldu, içim ne hazin birşeklide burkuldu

Bir kimseye sözüm olmaz
Akidemin ahengi neden kalbimi ülfetiyle korumaz
Yeis sinemden çıkmaz, sabır yakıp kavurmaz, kanaatin serinliğine katmaz
Aşkın edebi ruhuma tesir edip susturmaz, firkatin suskun sancısı içimden çıkmaz

Niye ağlamak istiyorum
Ummanın kuşatan feysiyle yol alıp umutlanmıyorum
Taktir-i ilahiyi ne sanıyorum, nasibi niçin hakkıyla şehredemiyorum
Aklı ve izanı iradem için esir alıyorum, bahtımın nefeslerini hoyratça harcıyorum

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

İhlas kalbin, aşk halin, edep vecdin ecridir!

İnsan aşk için kul olmalıdır
Her saikte merakıyla aklını kullanmaya adanmalıdır
İmanı taklit üzre anlayıp ve bu vecheyle ehliyetinde ki sıkıntıyı anlamalıdır
En mütekamil şekilde yaratıdığının farkına varıp, inşiraha kayıtsız kalmamalıdır

İnsan elbette ki sevecektir
Lakin kalbi şehretmeye malik olmadan nasıl bilecektir
Hissiyatın ritmine hazır hale gelecektir, idraksiz mi seyredip inleyecektir
Nefsiyle mi hemhal olup kederlenecek, emribil mağruf için gayret göstermeyecektir

Umut, kalbin tarifidir
Su misali aziz ve ülfetlidir, aşk için tanzim edilmiştir
Kul olmak adına nasiptir, narın haşyetinden aridir, vuslat için serdir
İnsan, ne kadar aklederse, ruhunun ve kalbinin edebiyle imanın letafetine erişirse

Furkan üzre nefestir
Gülün ahenginde refiktir, azim ve futuhatıyla ecirdir
Müddet-i nefes için ürperendir, rızay-ı bari için gönlünden geçen ferdir
Ruhunu şehreden ariftir, nefsini esir eden ehliyet sahibidir ve ahsen-i takvimdir

Rabbinin emrinde hürdür
Nefsine köle olursa ne kadar zelildir, farkketmeyen üzülür
Güz niye suskun çehredir, ilkbahar adına umut taşımaktadır, niyazdır
Umudunu kaybetmiş bir insan ne kadar makbul olan bir candır, akıl niye vardır

Kalp sevsin, nefsin değil
Ruhun refakat etsin, kalıbın ne hükmü varki sadık değil
İnsan kul olmak adına aklından vazgeçen bir sanık değil, kalbin ne latiftir eyil
Avuntuların haline kefil değil,nefesin ne kadar kifayet edecektir evet, hiç belli değil

Tanburun sesine kulak ver
Ta derinden bir meyan geçer, perdesinde ki tefekküre eğil
Hicran bedelsiz olur mu, hüzün kalbine devada bulunur mu, nefsin umurunda değil
Ne kadar hesapsızlık varsa, kurtulmak için azim ve umutla seyretmek için kim kefil

Haydi artık düşünme vakti
Geçmişin adına, geleceğin icmali şimdi yapılıyor sanki
Okumak aklı ve izanı bereketli kılmak içindir, anlamak yaşamana zemindir inanki
Cahilin ne kadar hükmü varki,hukukundan habersiz can dikkate alnan insan mı ki

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Gönül niye sessiz, ruhun kefensiz!

Kuşatmışsa dilimi şayet bir hezeyan
Hale tesir etmez, asla idraksiz kalan
Sen oyalan mühlet içinde anlamayan
Anlamadan nefes alan aşkı solumayan


Dert ki tenin dirliğinde bir nihayettir
Derbeder olan ancak hali bilmeyendir
Kalbin sahibi kimdir hissetmeyen bilir
Hezeyanlar içinde o kendiyle konuşur

Ah Rabbim verensin, sen bahşedensin
Rahmetin için verdiğin süreyi beklersin
Sen en güzel yârsin ölümü halk edensin
İnsanı bilen ona en güzel şeref verensin


Düşünmeli bir insan, lekeleri karşısında
Bitmeyen nefeslerin azameti konusunda
Var olan hukukun muhafazası hususunda
Hükmün sahibinin hoş görüsü noktasında


Anlamalı o insan hep bağırıp çağırmamalı
Hata karşısında, mağdura mühlet tanımalı
Hemen kararmamalı, muvazeneyi anlamalı
İnsan olduğu için onu bahşedeni hatırlamalı


Ne can ve nede kan insan içindir her zaman
İnsansız arzı cihan ne kadar anlamlaşır biran
Akledense bir insan ruhuyla o kalbini anlayan
Sağlık içinde hamd ile kulluğun gereğini yapan

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Ruhum ne kadar sessiz, kalbim isteksiz!

Nasılsa niyetime almıştım
Ruhumun serencamında yol almaya başlayacaktım
Kalbimin makus talihini anlatan resmi yapmak için hazırlanacaktım
Suskun halimi böyle yazacaktım, kimsenin dikkatini çekmeden aşkı anlatacaktım

Rengarenk boyalar aldım
Tek tek fırçaları yokladım, sessiz ve sakin bir köşe aradım
Tuval için şöyle bir bakındım, nazar ettikçe yazılmamış kitabın haline girdim
Aldığım nefesin müddetini tefekkür etmek için irkildim, boyun büküp sessizleştim

Kalem ki yazmak içindir
Kelamı hasretmek için farktır, ancak edep ile manalıdır
Akıl ve izan sıratın vecdi için neye muhtaçtır, irade niçin bahtının yazgısıdır
Her nefes niçin yaratılmıştır, görmeyen kalp, hissetmeyen ruh nasıl bir manadadır

Derdin devası aşktadır
Aşka ram olmayan gönül bilmem ki nasıl firaktadır
Sevda ruhun salası, sabır aklın felahı, kanaat hamdin edeb-i manasıdır
Tok bir nefes, açın halinden ne kadar anlar, pişkin bir nefs aşka edepli mi bakar

Mevta suskunca bakar
Taziyeye gelenler onun bu sessizliğinden ne anlar
İçinde beslendikleri dünya her yanlarından akar, maraz lıklar koku saçar
Her uzuv vicdana melülleşerek bakar, nefs köleleştirden sonra bilmem kimi yakar

Mahzun nefes ağlar
Sessiz figanıyla hisseden nice yürekleri dağlar
Tanış oldukları ruh hicran ile hangi yetine bakar, görmeyen göz neye yarar
Hesap edilmeyen bir paha kimi meraka salar, fırsatçılık nazargah olan kalbi yorar

Emanetindir çocuklar
Dikkat et kalbleriyle konuşurlar, talime muhtaçlar
Şefkat ve müsamahın haddi bilinmezse, her zaman taleple sancılanırlar
Yerine getirilmeyen hevesleri için muvazenesiz ağlarlar, senin zafiyetlerini ararlar

Sakın gevşek durma
Bembeyaz bir sayfayı karakalen misali çıldırtma
Nefeslerinde ki heyacanı, merak içinde ki meramı derinden sorgula
Atilerini prangalara vurdurtma, tahkikin ne kadar elzem olduğunu yaşat kaçınma

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Niye mahzundur nefesler, sessizce figan ederler!

Gecenin matemiyle seni anıyorum
Yokluğunda sokakları arşınlıyorum
Kuşlara soruyor medetle anlıyorum
Onlara bakıyor, halimi anlatıyorum


Aşk bu mu soruyor çileyi anıyorum
Yârin serencamında aciz kalıyorum
Halin devranıyla, öteleri yaşıyorum
Aşkla kalb dirliğinde sürur arıyorum

Yapraklar bir bir dalları bırakıyorlar
Kelebekler bir vakte kadar uçuyorlar
Güneş çekiliyor mahın hali yaşanıyor
Zaman durmak bilmiyor aşkla yaşıyor


Ne sen, ne de senin halinde olan ben
Bahşedenin hükmüyle, nefesleri bilen
Nihayetin dirliğinde olacak aşkı seven
Tenlerden geçen, teriyle bezenmeyen


Bin bir eza ile geçiyor, şu çileli ömrüm
Nasibin kadriyle nefeslenip şükrederim
Ben aşkı ne bilirim, kalpten habersizim
Muhabbet hasretiyle gönlümü demlerim

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Ruhum ve kalbim aşkın vecdiyle yol almalı!

Yanmalı gönüller
Sabrın nazarında usanmadan ferahlamalı gözler
Şikayet etmekten, zan içinde nefeslenmekten azat olmalı zihinler
Rabbin rızasında, farzın edasında, nehyin uzağında dem alamlı hisseden kalpler

Nefsin imtihandadır
Ruhunun ve kalbinin refakati furkana olmalıdır
Gülün rendine boyanıp, tevazuu ile solumalıdır, korkmamalıdır
Anlaşılmayan ve tahkikine erişilmeyen akideden kurtulmalıdır, münker niye ardır

Haram iflak etmez
Ne kadar cazip gelse de nefsinin tatmini için yetmez
Aklın ve izanın nardan kurtulman için asla halinde dirilmek için yüzvermez
Ruhun iradene hükmedemez, kalbin terbiye edilmeyen nefsini felaha eriştiremez

Feryad eden sabiye
Hıçkırıklar içinde melülleşen mecnun nefesin haline
Arifin dinmeyen vecdine, ilim ve irfana ram olmuş ve kapısı açık gönüllere
Korkma nazar et, taat ettikleri huşuya dikkat et, feyz aldıkları mihenge rağbet et

Her dilenen fakirdir
Kimisi halin zikrinden, kimizi vaktin icmalindendir
Aç gönüller sefildir, lakin nefsleri onları bu resaletin içine sürüklemektedir
Bu bakımdan akıl ve idrak ferdir, irade sahibi için şereftir, kul olan içinde akidedir

Konuşmak ar ile olur
Kalpsiz kelam ancak nefsin esaretinde sadır olur
Ruhun bu anlamda suskundur, vakit haline irşat eyleyen sabr-ı nutuktur
Korku keder verir, bedelsiz bir amel hangi hesabın cenahında kalbine umut verir

Her vaktin şahidi var
Yoksa ruhun ve kalbin zikrettikleri mana kim için ar
Saklı kalan bilmem ki ne ve hangi zehap var, kalbi olan ecir için yaşar
Aşka ve sevdaya ram olmak için, vuslatın şadında nefes almak için kalbim korkar

İnsan hatasıyla var
Yanlışı olmayan nasıl bir ruhun ve kalbin haliyle bakar
Rahmet ve mağfiret kullar için ne müthiş fırsat, aklemedeyenler adına ne azap
Düşünmek, tefekkür etmek, tahayyül eylemek farkı fark etmek için ne büyük fırsat

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

İçimde dinmeyen bir hicran var ey yar!

Yoksun işte
Şimdi ben akşamlar gibi yorgun
Hazanın kadrinde çaresiz yaprak gibi solgunum

Unuttum artık
Baharları, şakıyan kuşların ahını
Sende kaldım, baharımdın, acılar içinde ne bıraktın

Nerde aramadım
Adımlamadığım mekânlar mı koydum
Gecenin sessizliğinde hırçın dalgalardan medet umdum

Tepelerde soluklandım
Şahin misali seni umutsuzca aradım
Çaresizliğime yandım, hasretin içinde halime ağladım

Şimdi nerdesin
Kiminlesin, özleminle titretirsin
Söyler misin, neden sinemde bir figan ile gezdirirsin

Çekilen hasret
İliklerime nüfus ediyor artık nedamet
Bilmek istiyorum neydi senin çekip gitmene sebep

Varlığımın ne ilk
Sebebi ve ne son kefilisin
Sen kendi dirliğinin peşindesin, tercihinle serbestsin

Sevmek asla
Bilinmeyen değil, gizem hiç değil
Sevmek, onu bahşedeni idrak ederek nefeslenmektir

Onun kudretiyle
Canı, canana ram eylemek
Hayatı anlayarak aşka bigane kalmadan yaşamaktır

Açtım gönlümü
Hicranın mahzun feryadına
Pak sinelerin dermanı olmak için varlığımı bağışlamaya

Seni bilmediğim
Sebebi tercihinle bıraktım esen yele
Bekleyeceğim nasip ne getire, dilerim hikmeti kavlince

Sen hecelerinle
Beyan eylemediğin gizeminle
Dağların, ağıtların, artık sevda yolunda haykırışlarınsın

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Yalancı düşleri umut sanıp yakarmak!

Çıkmalıydı nefes birşekilde
Nasıl olsa yaşamak hicranın derinliğinde ki mefkurede
Ümit etsem bile, sabrın narıyla arileşsem kimene, kanaat samimiyeti hani nerde
Yolcunun bir hesabı olmalı, tedbiri elden bırakmadan yol almalı, inşirah kimlerde

Akıl intibak ettiren ferdir
Zikir muhabbet didarında ki kederdir, aşk için serdir
Kalp ancak nazargah olduğunun farkındaysa makbuldur, yoksa bir yürektir
Ruhun insicamını anlamak, hilkati üzre barışık olarak yaşamak sevda için farktır

Gelmeyin üstüme
Her nefes için umut içinde bekleyen sessiz kalbime
Ruhundan bihaber cahile, müddet-i nefesten bigane olan sefilleşen viraneye
Ağlamak kime yakışır, idrak ile yol almayana aşkın feyzi karşıdır, hakkıyla biline

Bir yeminin halinde
Koşulsuz bir kararın arefesindesin hangi vakitte
Ne kadar farkındasın, sana en yakından çok uzaksın, ruhun aşikar etsede
Nefsin hala avuntular içinde,iraden zafiyetlerin derdinde, aklın ne kadar ersede

Zalimin bir vakti var
Zülme uğrayan her gönül niye yanar, umut içindedir ar
Kalbin feryadı her nefese ibretle bakar, ehliyet sahibi olan ancak aşkla anlar
Pişkinleşen nefisler bahane uydurup kaçar, hakkı tespit etmek iman içinde bir nar

Bir divane gibi gülmeliyim
İçinden çıkamadığım müşkil için kendimle alay etmeliyim
Hissetmeyen nefeslere bilmemki ne söyleyim, sukut etmeyi neden edep bilirim
İrşada muhtaç halin emanetçisinden ne bekleyim, nasibe müdrik olmak için ferim

Haydi çık gel artık bekleme
Hasretin kavuran badiresinde, haşyetin yakan çilesinde
Cennet özlemi bilmem ki niye, dillenen taat ve zikirle mi, takiye içinde ki ecirleme
Nüfusunu artırmak için hesaplan canlar adına mı, menfaati için gönül kırar, niye

Artık yazmayım diyorum
Bir meskun mahalle oturayım istiyorum, duramıyorum
Gün içinde ki suskunluklarımı, içime dert olan kanatlarımı paylaşmak istiyorum
Lal olmuş nefeslerin, sadece nazar eden sakin kederlerin ahını almak istemiyorum

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Sanki rüyadır,gelip geçmeyen ne vardır!

An, saklı bir zamandır
Ruhun ve kalbin didarında ki en anlamlı bir farktır
Akıl bunun için itibarlıdır, virane olan gönül için hicran niye yakındır
Düşünmek elbette ki tedb-i sanattır, hesap edilmeyen bir rüya nasıl bir hakikattır

Neler unutulmuyor
Halin meftun olduğu lahzalar bir ömür ibretle bakıyor
Ah etmek çare mi oluyor, keşkelere bürünmek idrakine seler söylüyor
Geçmiş sanki halimle alay ediyor, sessizlik içinde bak, ne kadar da sinsice gülüyor

Sevmekten korkma
Sevilmek içinde saklı umudundan hiçbir vakit soğuma
Nasip azmin ve niyetin, ferda olduğun kadar cehdinin yanındadır uyuma
Kul olmak, aşkın sadrında ki mana ile yanmak en büyük bahtiyarlıktır, anlasana

Gönül asla deli olmaz
Aklın tutukluluk yaşasa bile vicdanın sesinden kurtulamaz
Lahzanın kadrinde donup kalamaz, yalancı gülümsemeleri kimseye bırakmaz
Ağlayan bir gönül yarsız, niyazsın olamaz, ettiği figanların hülasası yok sayılmaz

Ey can niye sessizsin
Neden düşüncelerin içinde nefes nefese kalan bir badiresin
Günyüzüne hasret umutlarını derle, hicranın yaşları döktüren sahnesinde gülme
Hüzün içinde serinliyeceğine itibar etme, şevk ve sürur kalbinin felahıdır alay etme

Sabır aşktır,farktır
Kanaat ettiren hicran firaktır, umudun lahzasında ki niyazdır
Sevda için bundan gayrı ne vardır, vuslata gebe gönüller kul olmak adına fedadır
Gönlünden vazgeçmeyen, iradesini bu manada kal eylemeyen bir can söyle nasıldır

Başın öne eğilmesin
Yüreğinin burukluğu alıp seni yeisin acizliğine sürüklemesin
Ruhunun sevdası hiç dinmesin, sinende beklettiğin ümitlerin hiç hüzünlenmesin
Kalbinin nazargah olduğu hakkıyla ve feyzin lisanıyla akledilip sabırla beklenilsin

Virane gönül aczidir
İmanın için ne kadar ahenksiz ve ruhuna acı veren kederdir
Akıl ve izan ilminle niteliktir, vecdinle serinliktir, teslimiyetinle ihlas gerekçendir
Aşk, ruhun ve kalbin lisanında ki perdedir, edebin halinden serdedilen bir inceliktir

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Taşmı sandın bu kalbi, hiç anlamadın!

Bilmem ki neyin farkındaydın
Nefesin ulviyetine inanan bir canmıydın, nerde kaldın
Sabrın ve kanaatin de bir sınırı var, insan olan zafiyet yaşar niye inanmadın
İman, taat içindir, kulluk iksirinde ki ahenktir, aşka vakıf olmazsa niye şevksizdir

İnsan, hissiyatıyla yaşar
Umutlarıyla nice kapıları zorkar, niye hayal kurar
Kalbin halinden anlamayan bir canan nasıl gönül yakar, feyzini hicrana koyar
Kul olan anlaşılmak için sabrın harında nefes alan bir nazar, yoksa umut niye var

Gönül sırr-ı ummandır
Yalnızca farkı anlamak adına irfan adına aşinadır
Anlamaktan korkan, taklit üzre yol alan, aklın, izanın arını anlamayan kim vardır
Kalp ne müthiş kitaptır,şehredilmedikçe yalnız kan popalayan nedenli bir organdır

İnnanmak, kanmaktır
Aklın ve iraden için tercih ettiğin bir kanaattir
Kolay olana talip olmak, hiç tahkik etmeden teslim olup kurtulmak niye zandır
Ferasat ve ihsan bu manada kapalıdır,ilim merakın turabıdır,iman aşk-ı cenahtır

Hangi çiçeği koklasam
Kopartmadan manasında ki derinliğe gark olsam
Suskun nazarların hicranını kalbimin vecdiyle ve ehliyet saikiyle anlasam
Ağlamak için hiç korkmasam, nederleri umarsamadan açık bir şekilde yakarsam

Ruhumun firkatine aksam
Verdiğin sözleri hiç unutmadan ömrümü adasam
Lakin bu insacamımı aşkın vecdiyle yaşasam, yalan olan hayallere dalmasam
Her nefesin acizliğine müdrik olarak münasepet kurup, hiç kimseyi yargılamasam

Ne kadar ön yargım varsa
Ruhumu esir eden bir halin müdavimi olaktansa
Şekliyet üzre yaşamak bilmem mki ne kadar maksadıma sadık kılan nazarsa
Hüzünle avunmasam, hicranla yol almasan,artık içimde ki burukluktan kurtulsam

Suskun sokakların halinde
Düşen yaprakların sararmış sessiz hallerinde
Toprağın lal olan dilinde, ağacın umut vadeden ve sevdalaşan köklerinde
Yazılmış ayetleri okusam, ibretin vecdiyle ayılsam, ümitlerimi bir an bırakmasam

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Dinmeyecek mi feryadım, güldüren ahım!

[FONT=Georgia, serif]Kalan günlerim adına yastayım[/FONT]
[FONT=Georgia, serif]İçinden çıkamadığım her niyazın ahıyla ağlayan bir canım[/FONT]
[FONT=Georgia, serif]Bilmem ki yüreğimi kuşayan bu hicranı kime bırakayım, figanımla kalayım[/FONT]
[FONT=Georgia, serif]Hüznün her sahnesinden bizar nefesimi kurtarayım, gülmek için şevke kavuşayım[/FONT]

[FONT=Georgia, serif]Ne zamandır kapım çalınmaz[/FONT]
[FONT=Georgia, serif]Gönül muhabbetin lahzasından mahrum kalıp yanamaz[/FONT]
[FONT=Georgia, serif]İnsan akıldır, hissiyatıyla yaşayan varlıktır, iradesiyle yol alan bir hicrandır[/FONT]
[FONT=Georgia, serif]Kalbi ve ruhu ne müthiş farktır, bilmem ki kapanmış kapılar ne zaman açılacaktır[/FONT]

[FONT=Georgia, serif]Aşk; halin demi ve ahengidir[/FONT]
[FONT=Georgia, serif]Ruhun hilkatinde ki esindir,aklın ve irfanında feyzidir[/FONT]
[FONT=Georgia, serif]Ezelin muvacehesi, ebedin umut sahnedinden esindir,çile içinde serinliktir[/FONT]
[FONT=Georgia, serif]Umut için esenliktir, vuslat adına gerekçedir, iman babında ne güzel hassasiyettir[/FONT]

[FONT=Georgia, serif]Düşünmek idrakin vecdidir[/FONT]
[FONT=Georgia, serif]Dert edinmek feda olmak adına hülasa edilen ferdir[/FONT]
[FONT=Georgia, serif]Ne kadar nefsine tabi isen zillettir, kalbi ve ruhi olmayan ne varsa kederdir[/FONT]
[FONT=Georgia, serif]Ehliyet sahibi olmak, bunun önemine binaen müdrik olup yaşamak aşk-ı firkattir[/FONT]

[FONT=Georgia, serif]Her heves umut değildir[/FONT]
[FONT=Georgia, serif]Hangi arzunun tavında yol alıyorsan kim kefildir[/FONT]
[FONT=Georgia, serif]Hesap edilmeyen şuur hangi vaktindir, aklın tutukluluk hal nasıl bir bahanedir[/FONT]
[FONT=Georgia, serif]İnsan iradi manada, efekkürün sadrında çok mühimdir,yoksa yaşamak ar değildir[/FONT]

[FONT=Georgia, serif]İradesini vakfeden kimdir[/FONT]
[FONT=Georgia, serif]Aşkın ve sevdanın gönül erbapları bilmem nerdedir[/FONT]
[FONT=Georgia, serif]Sekülerleşen insan yüreği neden elem içindedir, hangi vakitte aşka erişecektir[/FONT]
[FONT=Georgia, serif]Azim ve niyeti zuhur etmedikçe kim haline yetişecektir, umut vermek adına şevktir[/FONT]

[FONT=Georgia, serif]Kalbini şehreden meyletmez[/FONT]
[FONT=Georgia, serif]Dünya nimetleri için asla ve kata kendinden geçmez[/FONT]
[FONT=Georgia, serif]Ruhunu esir etmek için varlığından feragat etmez, nefsine köle olmakla övünmez[/FONT]
[FONT=Georgia, serif]Ecelin haşyeti,nefesin izzeti,ruhunun firkatinden ve kalbin malikinden vazgeçemez[/FONT]

[FONT=Georgia, serif]İnsan taatiyle makbuldur[/FONT]
[FONT=Georgia, serif]Aklı ve idraki niçin farkı fark ettiren kuşanıştır[/FONT]
[FONT=Georgia, serif]Edebin her hali, inşirahın kalbi açılımı, ruhun ahdinde ki sadakati kurtuluştur[/FONT]
[FONT=Georgia, serif]Yoksa yaşamak, anlamadan ve dert edinmeden yol almak adına korkunç sanıktır[/FONT]

[FONT=Georgia, serif]Mustafa CİLASUN[/FONT]

[Anonim]

Ne nefesin şiarısın, ne de aşkın farkındasın!

Sanki yalnızca yaşayansın
Farkı fark etmeyecek kadar idrakin firkatinden uzaksın
Kendi adına bir yangınsın, caziben için nefes alan hicransın, ne aldanansın
Kal ediyorsun hiç düşünmüyorsun, gönül kırmayı niye bu kadar çok beceriyorsun

Vakit beklenen esrardır
Bilmem ki seni hangi zamanda vuracak ve dağlayacaktır
Gün ağarmadan sineni yakacaktır, düşlerinde bin hüzün ile ağlatacaktır
Kader kimin kaleminden yazar, cüz-i irade niye bu kadar zafiyet için haline bakar

Çiçekler zahiriyle farktır
İçinde beslediği bin bir umut kalbin inşirahıyle anlaşılacaktır
Ruhun aşina olan ummandır, sığ sular nefsiyle yol alan canların arzularıdır
İraden azmin için vardır, serdettiğin bahanelerin sadece seni kandıran bir hardır

Seven umuda sadıktır
Ruhu ve kalbine yabacı olan ne kadar bu hakikati anlayacaktır
Feda olmak ancak sevdanın firkati için nazardır, aşkın her sahnesinde vecd ardır
Şekliyet için yol alan nasıl bir candır,akıl ve idrak ki bunun için en makbul sanattır

Ey canan nasıl dilersen
Sevebilmeye erişemeyecek kadar muhabbetten ari hicransan
Yalancı umutların için yaşayan bir kansan, taltif edilmek için var olan adaysan
Nasıl itibar etmeliyim ve hangi çehreni muhatap alıp güvenmeliyim şayet insansan

Niye harap ediyorsun
Tarumar etmek adına gayretini esirgemiyor, hasrediyorsun
Söyle nasıl bir maksada hizmet ediyorsun, kul, köle olmak için mi gizleniyorsun
Niçin nefsini önceliyorsun,her zaman bahaneler içinde rekabet ediyor, üzüyorsun

İnsan bir bedel öder
Gerekçesi için neden avuntuları seçer, kalbinden vazgeçer
Ruhunun bizar olmasına şahitlik eder, aklını ve izanını buna hasredip iniler
Muhabbetin her lahzasını hunharca lekeler ve sonra çekilip bir köşeye kıs kıs güler

Artık sana ne deyim
Teslim olduğum umdeler için boynumu büküp düşüneyim
Aklım ve izanımı hissiyata mı havale edeyim, titreten hicrana şimdi meyledeyim
Bahtım için şehr edemediğim esrarın halinde nefesleneyim, Rabbime iltica edeyim

Mustafa CİLASUN

[Yazar]

Yazılar