Mustafa CİLASUN Şiirleri

[Anonim]

Köksüz bir dal, söyle neye yarar!

İçimizdedir
sakladığımız çığlıklar
Vaktini beklediğimiz
sızı zerkeden sancılar

Hak
ve hukuk adına
dilegelen nice hengameler
Azmi bıraktırır
kimi zaman solgunlaşan umutlar

[FONT=Georgia, Times New Roman, Times, serif]Ahde
vefa derler, saf ve
bakir duyguları körertirler

Sabrı
tavsiye ederler, nefsini
biran olsun ihmal etmezler

Kanaat için
bin bir bahane üretirler,
hınç içinde kal ederler

İnsanlık adına
nutuk atmayı da
nasılsa kimseye vermezler[/FONT]

[FONT=Georgia, Times New Roman, Times, serif]Siyasiler,
bizler adına derdi
gaye edinen nefeslerdir

Her nasılsa
en hakir görülen
ve alay edilen kimselerdir

Vekil tayin ediyorsun,
hakkını neden teslim etmiyorsun
Vakt-i saatini bekleyip sonra
alaşağı etmeyi bilmiyorsun[/FONT]

[FONT=Georgia, Times New Roman, Times, serif]Bağnazlık,
farkı fark ettirmeyen
karamizahın rengidir

İnsan
denen akıl ve izan sahibi
ise, aklına mukayyet payedir

Beşerlik mertebesi,
ehliyetten ve tahkikten
uzak bir vakittir

Ruhunu
ve kalbini şehredip onun
aşkıyla terennüm eden ariftir[/FONT]

[FONT=Georgia, Times New Roman, Times, serif]Mülkiyetin
yegane sahibi sadece
yaratan Rabbimizdir

Herşey
onunla kaim ve muteber
olan seçimin telakkisidir

Hak, insan
ve yaratılan adına
ne varsa bizzat hukuk sahibidir

Hakikat
farkını yaşayan ise akıl ve
izanı ihsan ve ihlasa ram edendir[/FONT]

[FONT=Georgia, Times New Roman, Times, serif]Yeryüzüne
ibretle bakmak ve t
emaşa farkını yaşamak

Hareket
ve kuvvetin sahibinde
dirilip, aşkıyla nefeslenmek

Sevdasının
firkatine erişmek için
iradeden vazgeçmeyi becermek

Kul olmak
adına erdemdir, halin
sahibinde edeb-i meşke erişmektir[/FONT]

[FONT=Georgia, Times New Roman, Times, serif]Ne dağın
vakarında haşyeti an
ve ne de sahrada edepsiz sol

Her mevsimin
bir şevki vardır, umut
içinde nasıl nüveleşmektedir sor

Merak,
ilmin şubesidir,
akıl istikamet için şarttır,
izan farkını anlamaktır

Emekten kaçan,
sefillik için can atan,
divane midir, yoksa
acziyet nöbetinde midir[/FONT]

[FONT=Georgia, Times New Roman, Times, serif]Nasip ne
mukaddes bir sırdır,
sabrın ve inşirahın harmanıdır

Kalbi olan
hakkı ve hakikati anlayıp,
uğrunda fedaya hazırdır

Ruhu
ahdiyle müsavi,
vicdanı aşkın ve şevkin
umut halinde ki edebidir

Mizan
gam zerkeden değil,
hak ve hakikatin
teslim edildiği bir mihenktir[/FONT]

[FONT=Georgia, Times New Roman, Times, serif]Mahzuna
acımak neye yarar,
fukaraya el açtırmak
yüreğimi dağlar

Ne kadar
süret-i şekle bütrünüp
rol kesenler ise nasıl bir
hesaba ramlar

Nefs
ve akıl talime muhtaçtır,
esir etmek adına ne varsa
ruhun için azaptır

Canana
kulluk ise kalbi marazlık,
nefsi azdırmak için
en açık sırnaşlıktır[/FONT]

[FONT=Georgia, Times New Roman, Times, serif]Hiç gocunma
sözüm nefsim içindir,
haddini bilmeyen insan kimdir

Suhulet
ve kemaliyet niçin en uzak
diyarların firkatinden esmektedir

Hergün
kırıpgeçiren kimlerdir,
dalaşmak için gayret eden
nasıl bir ibrettir

Kafelerde
boy gösteren,
adab-ı muaşereti hiçe
sayan aşktan nasipsiz kimsedir[/FONT]

[FONT=Georgia, Times New Roman, Times, serif]Mustafa CİLASUN[/FONT]

[Anonim]

Ey süreyya yıldızı, kalbimde var sessiz sızı!

Uzadıkça
yollar yokuş oldu
Tuttuğum dallar bir
bir kırılıp ayazda koydu

Hangi ufka dalsam
yalnızlık o an içimi boğdu
Düşler dahi kurudu,
şevk ve sürur halde soldu

Haberin var mıdır
diye, sual edesim geliyor
Bazen içim içime sığmıyor,
sızıda dinmiyor

Lahza ne söyler,
ruh vaktini bekler biliniyor
Lakin umut içinde
çırpınan can aşkı diliyor

Sevdasında
yuğrulmayan gönül yozdur
Şayet nar kalbi edebin
şavkıyla yakmıyorsa ardır

Fütüvvet zamanı nasıl
bir hicrandır, akıl farktır
İzandan bihaber olan can,
hazan adına melaldir

Aşk ateşi dikkati
davet eder, muhayyile arar
Her lahzanın nöbetinde
bekleyen bir haber var

Yar, ruhun ve kalbin
lisanından kal eden nazar
Zarafet ve naiflik ferasetin
ilminden feyz sunar

İnsan kalbiyle fark
yaşatan, ayetten olan candır
Derdin ve gamın
lehçesinden söz eden nazardır

Mütehassis olmak
adına edebin halinde ki farktır
Suhulet içinde ki vicdandır,
mizan ramında bahttır

Su, ruhun insicamı ve
kalbin hakikat sıtkındandır
Sadakat içinde ki gönle
açılan ummanın kitabıdır

Sırrın halinde,muştunun
izinde,niyetin inayetidir
Kul, Rabbinin rızası için
varlığından geçen şiardır

İnsan için asabiyet
göreceli bir insiyatif ve zaaftır
Hangi emelin ve umudun
mecalinde ise sabrı ardır

Cehalet nefsin yanası,
kalbin reddettiği izmihlaldir
Akıl ve irade sahibi için
cehdetmekte farz-ı ayındır

İyilik ve ihsan ruhun
ve vicdanın en latif kitabıdır
Ne zaman vecdiyle okunsa
ruha teselli veren aşktır

Sükun içinde ki gönül
hazanın değil, baharın arıdır
Zemheri, mutmain olmuş
bir nefsin ibret nazarıdır

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Aşk içinde neşet bulduran ne ulvi bir hal

Sarmıyor atık bir şey
Açmıyor sinemde bahar
Gönül sürurunda bir sandal
Dalgalar refakatiyle boşalan ağıtlar

Diksemde ağzımı durmuyor işte
Sineden sökün eden eşiz nağmeler
Feryadımı bir ahenk içinde anlatıyor
Gözlerimden istemsiz bir yaş boşalıyor

Ah desem leyarı söylesem çare mi?
Çaresizce havası boşalan bir balon gibi
Buruşturulup atılan bir kâğıt parçası misali
Kalan anılara saklanırım çaresiz bir sefil gibi

Mana ararken manasızlığı yaşamak
Bir yerde çaresizce bakarak oyalanmak
Onun izinde solumak ona şevkle bakmak
Yazılarında kaybolmak yanmak içinde kalmak

Görsem bitecek mi bir efsunu hal
İsteyemem artık kalmayacak mı bahar
Aşk içinde neşet bulduran ne ulvi bir hal
Ancak sevdalarındır bahar aşk kokusunu salar

Her bir izine dokunuşumda sen
Sanki benimle aynı paralelde bir hazzın
Nağmeler içinde melalini sunan ne büyük can
Can içinde bir umudu yaşatan sevdaları anlatan

Sen çaresizlik içinde unut desende
Sana olan tutkum için billahi katlanırım
Semtine ayak basmam asla sana görünmem
Mezarlıkta yatan bir fani misali akıbetimi beklerim

Sen yeter ki bizar olma solma
Benim için sen bir nefes olsa da alma
Anılarına katma beyaz bir sayfa dahi açma
Ama sakın acıma katlanılmaz bir aşk bırakma

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Pak halinde sürurla nazar eden niyaza!

Bekledim
Gelecektin ömre bedel
Hangisi,
eridim ben şimdi zaman gibi

Lakin
Aldanmak kahrımsa
Umutlar kararıyor
semanın baharında

Candan
Geçtim ben sevginle
Kalbimde dinmez
hazin hıçkırıklarımla

Ben sana
Aşkının elim kuraklığında
Ruhumun mahzunluğunda
Şayet ömrüm varsa

Hürriyetin
Bizarı zindanlığından ana
Karalar içinde
dalgalanan acı sukutumla

Seni anlatan
Halinde sürurla açan hazza
Perişanım geceden
artan uykusuzluğumda

Ne aklıma
Ne de akan şevksiz kanıma
Ben sana, sende
bulduğum aşka mahkûmum

Hem yargıç
Ve hem de çaresiz izanımla
Zemheri ayazlarında,
takatsiz çile zadeyim

Ben sana
Yüreğimden kopan naza
Aşkın prangasında,
fırtınaya duçar olan kanım

Zamanda
Boşluğa amade canımla
Sokaklarda yılmadan
mütemadiyen seni ararım

Anılarında
Halimde yeşerttiğin aşkla
Beni tenden alan hazzınla
sensizliğe yanarım

Sabırla hale
İçinde kıymet bulan saadete
Düşlerin muhayyilesiyle
bıraktım artık ahire

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Ey hak, ne vakit gülecek baht-ı salah!

Niçin
ümmet-i can mahkum
Esaretin zilletinde
adeta soluksuz bir lokum


Ezen belli,
azilen iradenin nerde
kaldı şevki ve cesareti


Adeta boy
gösteriyor umudun
solgun nazarları timsali


Cehdin ve aşkın
ne zaman tesir edecek
gönüllerde ki inşirah nişanesi


Garp,
her vakit mi hükmedip,
nefisler kölelik edecek


Runun
firkati lahzanın
ümitlerinde mi sürünüp sönecek


Ne vakit
secdeler aşkın afakında
gönüllere sürur bahşedecek


Azim,
iradeye hükmedip, akıl
ve izanın alinde esirlik bitecek


Gülmeye
hasret yüzler, titreyen
ürkek gönüller saadete erişecek


Sefil kimdir,
aidiyetine sadakat
göstermeyen nefesin süretidir


İhsan
hangi vakitte ruhuma hükmedip,
vecdime geçit verecektir


Sevdasına
ram olduğum müjde, takiye
içinde nasıl el verecektir


Hüzün dinecek,
sevinç sinelerde filizlenecek,
ruha refakat edecektir


Dul kalan nisanın,
yetim kalmış mahzunun,
ağlayan ananın çığlığı dinecek


Nur dilerken,
nar yüreğimizi vuruyor,
sukutumuz artıyor


Sesssiz
çığlıklar artık gönüllerin
mizanında niçin duyulmuyor


Ömür göçerken,
nefs her zaman haddini
aşarken taklit nüksediyor


Sanki
süretler hüküm sürerken, gönüller
çaresiz sukunete göç ediyor


Akıl
edebe muhtaçken,
iradeler köleliğe yöneliyor,
gazlerden kan geliyor


Kitab-ı celil
yerzünün en çok okunan
kitabıyken neden sineye işlemiyor


Şehrine
muhtaç olan lisan hala garipliğin
sahrasında sessizce ağlıyor


Garbın lehçesi
ne kadar cazip geliyor,
her nefes onun dilini talim ediyor


Oysa ruhun
ve kalbin sırrı ihmal ediliyor,
taklit üzre aşktan söz ediliyor


Hangi nefes
bir role soyunsa, sinesinin kitabını
anlamadan oynuyorsa gam veriyor


Ey Rabbim
sen bilirsin, sen gönüllerin
sahibi ve en yakın bir rehbersin


Neden
bu kesmekeşlik yaşanır gönlün
sahnesinde, bahtın hak lehçesinde


Hakikat
niçin yadın hasreti çekilen vecdinde,
ruhun sessizliği kimin nezninde


İrade
senin bahşettiğin bir nimetse,
acziyetim ve zafiyetim neyin derdinde


Yarab sen bilirsin,
sen esirgeyen ve bağışlayan
bir Rabsin,umudum senin nasibinde




Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Gizliğin karanlığında aradığım şafağa!

Gözyaşlarım
Refakat ediyordu
Uzandığın her umudun
Boşluğunda yaşadığım perişanlığa

Açılamıyordum
Her geçen gün katlanan
Gizliğin karanlığında aradığım şafağa

Kendimle
Barışık olmayan
Sırra kadem keşmekeşliğin

Hasretini
Yaşadığım berraklığın
İtminanlığını sunacak rehberin

Benliğimin
Amaçsızlığı yaştan
Avuntularının seyriyle uzaktan

Neyi
Arayacağımızın
İdrak edilemeyen bilinçsizliğiyle

Düşünmenin
Fakirliği ne kadar
korkunçmuş meğer fark edilince

Bir değerin
Atfedilmesi için bilgi
Çokluğundan arî bulunmak gibi

Melalimi
Yalnızlığa iten süreç
Mülayimliğin arz ettiği teslimiyettir

Nebatatı
bu denli yakın bulurken
Halimle çelişmem anlaşılmıyor sanki

Neden
İnsanlar için benzer
Yakınlığı hakkıyla kuramıyorum

Alalayarak
Bir yol almanın hazzını
Maslahat gözeterek başaramıyorum

Takiyyelerle
İlmi siyaset iftiharlarının
Halime yakınlığını bulamıyorum bir türlü

Bir şey
Aksa aktır
Karaysa da muhakkak ki karadır

Grileri
anlamlandırmak adına
Her nefse şerbet mi ikram etmeliyim

Mizacı
Edinimler ailevi ve fıtridir
Yoksa sosyoloji neyi anlatmaktadır

Övgü
Ve yerginin
Anlamsızlıkta kuvvet bulan hezeyanı

Değerin
Zahir içinde kaybolan
Bir kişiliğin hengamesinden kalanlardır

Kahrını
Çekmek ne kadar
Zor geliyor nefse, umut aşmak için ardır

Kuşun
Güzelliğinde
Yaprağın teslimiyetinde ki aşk-ısadakatte

Ağacın
Kökleriyle mezarın
Sadece kalan ibrete şamil kemikleriyle

Toprağı
Temaşa ederken
Şahit olduklarımı nasıl anlamalıyım

Ve kime
Nasıl anlatayım ki
Hissetmeden hükmetmek
Densizliğin yaşatmamak için sabırla söylesem

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Gözyaşları suskun mısraları anlatır!

Seyrettiğim
nazarlar neden mahzun,
hıçkırıkları sanki birer kahır


Yüreğinin
sancıları uzaktan okunuyor,
söyle neden ibretli bir satır


Dil
kelam ederken,
gözyaşları bir bir sırrı
aşikar eylerken hani hatır


Nefesin müddeti
Rahmet içindir,mağfiretin
nasibinde ki sahiptir ister sabır


Şefkat
tepelerinde bir çınar olsa
ne yazar, ne müthiş sancı var


Gök
gürülderken,
yağmur düşerken, yaprak
medet içindedir yar


Hangi
niyazı şehretsen,
içinde gizlenen bir hayat
hikayesi yürek dağlar


Umut
adeta sabrın penceresinden,
kanaatin sürur bahşeden
ve deminden ardır yar


Evladın
arsa, ecdadının yanında
taşkınlık yapma,
sabırdan ayrılma


Çoçuğunun
yolunda kul köle olup
sakın ha haddi aşma,
onun melalini anla


Ne zaman
edepte kusur edersen,
adabın lahçesini öğrenmeden
kal edersen yanma


Hak,
hakikatin temasıdır,
suhulet içinde ki aynasıdır,
duygusallığı kapılma


Evladı
terbiye edeceğim diye,
hatırı katletme,
gönülleri hisset ve incitme


Yaşlılık
sünnetullahtır,
har nefesin vakti sırdır,
Rahmet sahibi kimdir, sinme


İzan
ve ihsan gönlün payesidir,
inayetin sevda hikayesidir,
vefayıda silip süpürme


Şayet
annen ve baban yanındaysa
onların sahibi kimdir,
anla asla ve yüksünme


Çocuk
rahme düşünce neden
heyecan yaşanır, umuda
bin bir sualle bağlanılır


Şefkatin
ülfeti o an ve beklenen
saatte gönüllerde
bereketiyle dillenip ağlanır


Ümit
nedir, veren kimdir,
nefes niçin müddetlidir,


Sabi kimin
emanetinde ki beşerdir,
izanın selameti sağlanır


Keyfiyet
ve hevesler neden
bu minval üzre hesaplanır,
doğmadan hazırlıklar yapılır


Bir zamanlar
senin içinde annen ve baban
bu duyguların tercübeleriydi


Bin bir
zahmet içinde sabırla
yuğrulan vicdanlardı,
mazide bir ibret vaktiydi


Yanmayan
ocağın, tütmeyen bacanında
umutları vardı,
hicran içinde nazarlardı


Sabır
onların sinesinde hüküm
süren umut sığınağıydı,
acziyet için kanaat acıydı


Kız evladı
gülerken, gelinlik vakti
gelip hevesler derlenirken,
anne yüreği sancılıdır


Hangi
sualin aynasına baksa,
endişenin sırrına vakıf olup
hülyaları aydınlatsa sızıdır


Suskunlaşan
babası ise vicdanı ile başbaşa
kalan sakin ve melül
bir candır ki dağlansa


Emanetin
ehline teslimiyeti
sadakatin zahir olan ilmidir,
tedbir ve iştişare elzemdir,
korkular zansa




Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Vakit şahittir, aşk letafettir, ölüm aşka eriştir!

Başlamıştı yine
yüreğime karlar yağmaya
Umutlarım ki
sırılsıklam olarak hastalansa

Sessizliğin hüznü
halimi burksa da aldırma
Bakalım ne çıkacaktı,
durağın yalnızlığında

Hani bazen,
unutulan bir hicran kuşatır ya
Nereye baksan
hazan sinende azap olunca

Hal efkârın
salıncağında ağlayarak bakınca
Yinede aldırma
nasıl olsa umut aşk tadında

Dinlediğim
hüzzam eser nedense bir başka
Saz ağlıyor, şair
içimi okuyor, şevkte sızıysa

Şayet sancılar
ruhumda anlamlaşan
umutsa,sen hiç korkma,
o aşk kalbimin sağanağında

Şöyle geriye
yaslanınca işte atim bambaşka
Hani mazinin sayfaları
aşkla taranınca aşkla

Mavera heyecanı
vuslat olarak aşk bahtında
İnsan ihsanla anlam
bulunca, aşkı anlayınca

Nedense canlar
koşturuyor bir avcı hazında
Aşk insan kimliğinde
hakkıyla anlaşılmazsa

Kalp bizzat
sahibine yabancılaşınca unutma
Zevk başka, idrak
aklın pervazında solunca

Hani bir
“ölü ölmüş” derler duyarsın ya anla
Lakin o insan ki,
tefekkür ülfetinden uzaksa

Sen yinede
halin fakirliğinde uyuklama yaşa
Vakit şahittir,
aşk letafettir, ölüm aşka eriştir

Artık hiç üzülme,
umutlar berekete vesileyse
Azimet hikmetin
sevdasındaki aşkın etkisiyse

Sabrın dirliğinde
asla üşüme filiz aşk şevkinde
Toprak o gün refakat
ederek aşkı kabul edince

Yinede ağlamayı
ihmal etme zira aşk seyrinde
Vahdet ihlâsın fevkinde
ruhunla bütünleşince

Kalbin inayet için
illaki nöbette ve sürur içinde
Muhabbet selamın
güzelliğinde aşk ateşi sende

Ne kadar feda
olursan ecirle sabrı yudumlarsan
Umudunu aşk yolunda
harmanlayıp nur olursan

Arifin ihsanında
yarensin ve veli ilminde nefessin
Arızı sancılar korkutmaz,
kalbine hicranı koymaz

Nefesinde mahzunluk
bulunmaz aşk hali yormaz
Kim ne derse desin
sadece akılla sırat bulunmaz

Aşk vicdanı kuşatır
aklı olgunlaştırır nefsi anlatır
Kim yaren olmak isterse,
aşkın sızısıyla manalaşır

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Bahtın için ah etme,hikmeti sırrı kaide!

İnsan
niye çırpınır
Keder içinde kahırdır,
ah uzarı vardır

Suskun
çığlıkları için
sabırla yol almaktadır

Umudun
hülyasına dalıp,
efkunu aydınlatmaktadır

Yeis sürurdan
azade bir hicrandır, gam
endişeyi gölgeleyen nazardır

İnsan
her haliyke hissiyatına
ram olan candır

Akıl
ve izan kimi zaman
ihmal edilen bir dramdır

Buğulu gözler
neden düşündüren farktır,
hissetmek bile ihsandır

Lakin azimet
ve iradi olmak hakikatin
sülbünden neşet eden sanattır

İnsan için
fazilet olan makamdır,
tedbir ve teslimiyet
müşterekliği vicdandır

Hak,
aşkın ve sevdanın
firkatine eriştiren umuttur

Gönül
ihsan için niyetlenir,
ecriyle ceht edip
zikrederse vuslattır

Makam
ve mevki kalbin
adresi değil, nefsin
cazibesinde ki saltanattır

Kul olmak için
çilede haşrolmak ve onun
şevkiyle yol almak rikkat tacıdır

Takva
dillenen şekliyet değil,
sukut ettiren sabrın zanaatıdır,
edeb-i cenahıdır

Nefes
kimin kudretinde ki
ihsandır, müddeti niye sırdır

Her yıl
ziyaret edilen
ve farizası için derlenen
kabe ziyareti kime ezadır

Bilmeden
taat etmek nasıl bir sevdadır,
taklit üzre vicdanı hasretmek
ne garip sedadır

İnsan
aklıyla ve fikriyle
terennüm eden aşk ve meşkin
umut bekçisidir, nasip ne vakittir

Kahır içinde
kal etmek, dillenen aşkı
lekeleyen bir acziyettir,
feda olmak nasıl edeptir

Ey
ruhuma emreden ve
sualiyle vaktini bekleyen yar

Sen ki
yaratan ve nihayetinden
haberdar olan Rahmansın

İnsan
ve melek farkını
dillendiren fermansın,
iradenin sultanısın

Emanetin
ve ehliyetin farkına vasıl
olmayan canların umut sığınağısın

Sen bilirsin,
sen kerim olan mağfiretsin,
vaktin ecrinde ki
en ülvi ümit ve şevkin sahibisin

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Sanki Filistin sokakları!

Tavukçu
mahallesindeyim…

Meskun
bir mıntıka
ve oldukça sakin bir sanduka

Sakinleri çok melul,
şaşkınlık içinde nazar ediyorlar

Çocuklar
her ne kadar oynasalarda,
vurgun var içlerinde

İç çekişleri,
merak halinde ki çekinceleri
dile gelmiyor nedense

Şehremin
denen yöneticiler kimbilir
hangi meşguliyetin derdinde

Mülki amir
illa nüfus sahibine mi
icabet edecek

Kapıda
karşılayıp, istek
ve temennileri
ajandasına kaydedecek

Bu fakir
ve düşkün nefeslerin halleriyle
kimler hakkıyla ilgilenecek

Solmaya
yüz tutan bıçkın
umutları yeniden yeşerip,
şevkle filizlenecek

Tütmeyen bacalar,
yanmayan ocaklar hangi
ihlasın endişesine girecek

Her taraf
adeta viran içinde

Kapılar
kırık dökük,
pencerelerin perdeleri delik deşik

Her evin
yanı olmuş birer çöplük,
zavallı çocukların suçu ne

Öksüz ve garip
olmak mı kabahatleri,
yoksa mahzunluk aşikar değil mi

İçimi titreten
bu hakikat karşısında,
servetin hesabını yapamayanlar kimdi

Güya her bir
tarafa aşevleri koymuşlar

Yağmurun
altında bekleyen
zavallı nisalar, öksüren çocuklar

Bir umut için
solgun halleriyle haber
bekleyen böylesi suskun yolcular

Köylerinden
iş için heveslenip, yolda
kalmış ibretli sancılar, ne sabırlılar

Ey edebin
rahlesinde ki nazarlar,
ne zaman garibin derdine derman olacaklar

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

İnsan, nefsi olan candır,kanacaktır!

Ne vakit
aldanacak olursan
Keşkelerin kapısına sığınıp
yanıp, hıçkırsan


Nefesin
ülfetini unutup,
ah u zar ile
durmadan çırpınsan


Akılsız ve
izansızlıkla suçlayıp,
sokak sokak dert ortağı arasan


Teselli bulmak
adına rastgele heveslerine dalıp
dağlansan ve ayılsan


Sonra
bir düş sanıp,
çarelere başvursan


Her yadınla
ibretle yol almaya alışsan
Sınırlı sorumluluk için başlasan


İnsan,
kimi zaman aldatır
Bir şey sanır,
nefsin telakkilerine bulaşır


Heyecan
adına sırnasır,garip
birşekilde çıkış için hesaplaşır


Hak
ve hakikat o an
halinden hayli uzaktır


Yalnız
ve suskun zamanalarda
bir yol bulmak için çırpınır


Nasılsa
o an başaracağına inanır,
lakin lekeleri anbean hayıflatır


Ne vakit
ah etse,ukteleri
sinesinden ayıklanır


Gün kararır,
nefes azalır,
gözler kapanır


Hangi
düşü görse
bir çare adına bakınır


İnsan
ruhun ve kalbin
umudunda farktır


Akıl ve
izan bakımından
sırra ducar olan muhataptır


İnşirah
kalbin tacı,
ruhun esin duasıdır,
sürurla gelen ardır


Maksadı
olmayan bir nefes için
ne acı bir figandır,
ah u gamdır


Mürvet
ve fazilet
sevdanın cenk
mihrakından yakarıştır


Kul olmak
niyet ve hidayetin
emek harcıdır


Aşk,
ruhun gıdası,
kalbin ilacıdır




Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Şehrin yitik nefes ve suskun melalleri!

İnsan düşünmeden edemiyor
On ve suskun bırakan hicran sualleri derliyor
Neden insana kıymet sadece görsellikte serdediliyor
Ruhu ve kalp zaviyesi niçin ihmal ediliyor
Beşeri insanlaştıran idrak öteleniyor
Ten ve nefs cazibesi işleniyor

Şehreminden bahşetmiştik
Eminlik adına yetki verilen nefesler demiştik
Ve fakat ne kadar bir yetkiyle mucehhez kıldık bilmedik
Birçok bakanlığın bütçesinden fazla olan rantı fark etmedik
Nasıl olsa elemin demiştik, neden sessizleştik
Susturulan kim varsa görmezden geldik

İnsan ruhu ve kalbiyle farktır
Akıl ve izanıyla muhatap alınan bir nazardır
Mütemadiyen kale alınmayan tahkik,nasıl bir vicdandır
Yoksa merak sadece nefsi hazlar için mi sığınaktır
Hesdabın ahirinden kimler mesul olacaktır
Kurtulmak adına vesileler aranacaktır

Görsellik adına her plan işliyor
Bu uğurda yarım bırakılan projeler gözden geçiyor
Tüketen bir toplum olmak için şartlar hazır hale getiriliyor
Nefsi ve zafiyeti olan can, her desiseyi ihmal etmiyor
Bir haz için hangi değerlerden vazgeçiliyor
İhdas edenler ise edepsizce gülüyor

Şehrin her vechesi bilinmeli
Vurgun yemiş nice gönüller asla ihmal edilmemeli
Yaşlı ve caresiz nisalar eve mahkum edilip, hor görülmemeli
Takatsizleşen babalar sokak nöbetlerine gitmemeli
Elemin denen her kimse bu hakka nezaret etmeli
Gülmek adına bir tebessüm esirgenmemeli

Nereye baksam beton yığınları var
Sanki bilakis katlediliyor çaresizlik içinde ki yeşil alanlar
Avm.lerde ki sergilenen surturan oyuıncaklar, bakan çocuklar
Ebeveyn adına nahoş çığlıklar, edepten erileşen soluklar
İnsanı sadece meşgul etmek için çözüm boşlukları
Gecleri derdest etmek adına nahoşlukları

Gencin ayyuka çıkan narası kime
Bin hüzün içinde gizlediği yitik berduşluk sanki bir gaile
Gülerken ağlayan kimdir,ailevi sorunları neden gizlenen bedeldir
Aldanan hangi saikin nefesi ve iradesinden vazgeçiren şerdir
Nefsi bu kadar ihya etmek felah için kifayet edecek midir
Geriye kalmış çaresiz nedamet neyi beklemektedir

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Nankör olma, solmak için çırpınma!

Aşk, ne
hülyanın insicamında

Ne de
vicdanın inşirahsız
vecdinin sığınağındadır

Aşk,
ruhun ve halin
edebinde ki farktır

Her
senasında ihlas
ve izan birer kalbi nazardır

Hesabın
mahiyetinde ki ar-ı nardır
Vuslat adına aşk-ı zamandır

Hangi
kitabı okursan oku
Korkunun ve ezasında neden
titrer her doku

Zan içinde yaşatan
hangi saikten
südur eden bir sorgu

Hürriyet
ruhun sürurundan
nükseden bir olgu

Hiçlikte
derstur kılan hangi risalede
dillenen bir edeb-i korku

Oku
lakin yaban kalmadan,
vasıl olmadan aşk esin
zerketmeyen netametli bir konu

Her ne
hata edersen
annen yüksünmez

Baban ise
yüzgöz olmamakk için
sinesinde ki sırrı aşikar eylemez

Her defasında
eza veren sırnaşlık
ederdemle hulüse gelmez

Ruhun figanı
neden sessizlik içinde ki
vicdanda ki haline erişemez

İraden
zafiyetten vazgeçmez,
hevesler hüzün içinde bedelleşmez

Bir tebessümün
annenin yüreğine su serpemez
Babanın hicranı dinmez,gönlü niye gülmez

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Gönül neylesin,lahza nasıl haber versin!

Ne
sualler bitiyor
Ne izanım
derlemek için kifayet ediyor

Gönlüm
nasıl bir senanın
melalinde sessizce inliyor

İdrakime
geçit vetmiyor,vicdanın
sukunetiyle vakit titretiyor

Yüreğin meyli
umut ve şevkin sürur
bahşeden esini için sabrediyor

Kimi zaman
kanaat her hikmetse
yüzümü güldürmüyor

İşte
o vakit hüzün
iliklerime kadar işliyor
Hicran ruhumdan sökün ediyor

İnsanım,
kul olmak için varım
Edebin
her kadresinne
muhtaç bir nazarım

Beşer olmaktan
kurtulmaktır muradım,
akıldır azığım

İdrak
ruhumdan seslenen hissiyatım,
hakikatadır merakım

Nefsin
esaretine ne kadar uzak kalırsam
mesrur olan bir vicdanım

Her vakit
hicrana yaban değildir
nefes-i ah u zarım

Fikretmektir,
ibret için hasretmektir niyazım
Her nefes aziz olmalıdır der kanaatım

Dün itibarı ile
defnettik pak nisayı
Edebin ve hizmetin en
aşinasında ki mahsus vicdanı

Her vakit
tebessüm eden bir şevk-i baharı,
umut içinde ki nidayı

Teslimiyet içinde
haşrolunan itminanı,
sukunet içinde ki o güzel canı

Kayın validemdi,
ihsan ve inayetiçinde
gayreti olan hicrandı

Evlatları için
pelesenk olan fedakardı,
çile için adaydı

Çektiği
sıkıntılar ve hastalıklar
ne faziletli eda arıydı

Zorluk
ve meşakkat
onu hiç yıldırmamıştı

Ne vakit
onu ansam rahatım
Şahit olduğum her lahzada
kefil olmak için hazırım

İnsan ve nisa
adına ne muazzam
bir kitabın muhatabıydım

Her mısrasında
ibretin ve çilenin umut için
derlendiği kanaatındayım

Kayserinin
Yahyalı ilçesinde ve
bereeketli köyü kirazlı nazıydı

Varlıklı
bir ailenin en küçük kızıydı,
şefkat adına nazırdı

Yokluk
içinde geçen nice
ömürlerin sır sığınağıydı

Veren
el olmak adına farktı,
sabırla yıkanmıştı

Rahmetli Hacı
Hasan efendiye bağlıydı
Hizmetinde bulunan ve duasını
alan bahtiyar bir nisaydı

Ne zaman
onun zatından bahsetse
derin bir muhabbet okunurdu

Kayreriye
ne zaman gelirse misafirleri
olmak adına kuşku duymazdı

Hafız
ve imam hatip olan
Rahmetli Mükremin hocanın
mahzun refikasıydı

Ondokuzyıl önce
ondan ayrılmanın
hicranıyla ağlardı

İçinin
yanğınlığını sabırla
dağlayan bir inhisardı

Ne zaman misafir
gelse kerimeleri coşardı
Aile sevgisi adına
en en güzel bir izandı

Niyaz ediyor
ve Rahmet diliyorum

En güzel
makamkara layıktır
teslimiyet içinde söylüyorum

Sinemde derlediğim
ne varsa onun adına
hasretmek için can atıyorum

Evlatlarının
samimi ve naiflik içinde ki
hizmetlerine imreniyorum

Rahmetin
ve mağfiretin her an
yanımızda olduğu aşikarken

Kulluk
adına perişanlığıma
nasılda hayıflanıyorum

Mekanları
Cennet olsun, ruhları şad olsun

Mustafa CİLASUN

[Anonim]

Aşk, nar-ı sevdadır,ar-ınazardır!

Aşk,
edebin senası
Arifin hülyası,
mahzunun rüyasıdır

Aşk,
lahzada ki vaktin
en latif hülasasıdır

Ruhun
firkatte ki bela
ahdinin manası

Kalbi
karargah kılan
nurun edasıdır

Fikrin
ve zikrin
fecrinde ahu zardır
Takvanın ülfet cenahıdır

Aşk,
nefsin nizamı
Aklı terbiye
eden futühatıdır

Hevesin
alinde ki
hakikatin şiarıdır

Umut
için bel
bağlatan nidadır

Vuslata
eriştiren sevdadır
İbretin en makul nazarı
İdrakin aşk-ı edasıdır

Aşk,
ölümde dirilten
Varlıkta
sevindirmeyen hazdır

Suyun
melalinde ki
sırrın aksisedasıdır

Bahtın
şevkinde ki naif kanatı
İradeyi azmettiren sanattır

Nefsi
esir eden ilhamdır
Köle etmeyen ardır

Aşk,
mazlumun ahında
Zalime korku
zerkeden batındadır

Aşk,
ruhu sürura erdiren fark
Kalbi inşiraha eriştiren sırdır

Umudu
soldurmayan muştu

Vicdan
lisanında yanıştır
Hu içinde uyanıştır

İnsan için emek
Akıl için niyette ki meşktir
Ecri ihsana
dönüştüren mevkidir

Ten ve beden
için hilmdir
Cezbi gaile değildir

Keramete
asla maruf
Olmayan edeptir

Kul
kimliğinde ki mertlik
Beşer hükmünden
çıkartan ehliyettir

Selahiyet
akıl ve irade içindir
Yoksa nefs ne gerektir

Ruh
evvelin feri
Zahirin hakikat iksiridir

Ölüm
içinde ki
Dirilmenin seceresidir

Yanmak
ateşe atfedilen nurun
Suhuletinde ki ümit nişanesidir

Edep ve çile
içinde ki şevktir
Aşk, halin demidir

Mustafa CİLASUN

[Yazar]

Yazılar